Linia kolejowa nr 101

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Linia kolejowa nr 101
Munina - Hrebenne
Mapa przebiegu linii kolejowej 101
Dane podstawowe
Zarządca PKP PLK
Numer linii 101
Długość 83 km
Rozstaw szyn 1435 mm
Portal Portal Transport szynowy
Wieża wodna w Baszni Dolnej
Pociąg relacji Rzeszów - Zamość
Szynobus relacji Horyniec - Jarosław

Linia kolejowa nr 101linia kolejowa przebiegająca od stacji Munina do stacji Hrebenne. Z niewielkimi zmianami stanowi część dawnej Kolei Jarosławsko–Sokalskiej. Stanowiła ona odgałęzienie na północ od zbudowanej w końcu lat 50. XIX w. Cesarsko-Królewskiej Uprzywilejowanej Galicyjskiej Kolei Arcyksięcia Karola Ludwika z Krakowa do Lwowa. Ma długość 83 km, jest jednotorowa i niezelektryfikowana. Leży głównie w woj. podkarpackim, z końcowym odcinkiem na obszarze woj. lubelskiego.

Wzmianka o Kolei Jarosławsko-Sokalskiej pojawiła się po raz pierwszy w 1882 roku (artykuł Władysława Zawadzkiego w Tygodniku Ilustrowanym nr 317). Pierwszy pociąg z Jarosławia do Sokala przez Lubaczów i Rawę Ruską przejechał w dniu 6 lipca 1884 roku. 23 października 1887 roku od Rawy Ruskiej poprowadzono linię do Bełżca (linia ze Lwowa)[1], która została przedłużona w 1916 roku do Rejowca przez Zawadę.

Po II wojnie światowej Rawa Ruska znalazła się poza granicami państwa polskiego. Wymusiło to wybudowanie odcinka WerchrataHrebenne, który stanowi fragment opisywanej linii (otwarto 22 października 1955 r.)[1].

W okolicy Lubaczowa pociągi jeżdżące po tej linii nazywane są bałajami. Nazwa pochodzi od leżącej przy torach, graniczącej z Lubaczowem wsi Bałaje (nie ma tu przystanku), w której podczas budowy linii w 1884 r. było składowisko materiałów, szyn i podkładów.

Przebieg linii[edytuj]

Tutaj linia 101 odgałęzia się w kierunku pn.-wsch. od dwutorowej linii nr 91 Kraków-Medyka. Prowadzi na krótkim odcinku przez wysoką terasę lessową Podgórza Rzeszowskiego, przechodzi wiaduktem nad drogą DK94 oraz nad Sanem przez żelazny most. Odtąd linia przebiega przez podmokłe równiny Doliny Dolnego Sanu.

W odległości ok. kilometra za przystankiem, linia przekracza rzekę Szkło. W pobliżu torów widoczna jest - charakterystyczna dla pogranicza polsko-ukraińskiego - kopuła cerkwi w Surochowie a kilka kilometrów dalej, cerkwi w Makowisku.

Za Bobrówką linia zmienia kierunek na wschodni i prowadzi niemal w linii prostej do Korzenicy.

Jest to przysiółek Korzenicy (wieś ta przy liczbie mieszkańców wynoszącej ok. 500 osób ma na swoim terenie dwa przystanki kolejowe).

Odtąd linia prowadzi przez Lasy Sieniawskie, leżące na Płaskowyżu Tarnogrodzkim. Niecały kilometr przed następnym przystankiem tory przekraczają Lubaczówkę. Tuż przed mostem widoczne są ślady łącznicy, odchodzącej na pd.-wsch. do Woli Arłamowskiej k. Mościsk. Zbudowali ją Rosjanie po tym, jak w czasie II wojny światowej granica niemiecko-rosyjska (na Sanie) podzieliła linię Munina-Rawa Ruska i węzeł kolejowy w Muninie znalazł się w rękach niemieckich. Budowa linii nie została ukończona, tory doprowadzono tylko do rzeki Szkło. Po agresji niemieckiej na ZSRR tory zostały rozebrane.

Linia zmienia kierunek na północny, docierając do miasta Oleszyce. Projektowana w XIX w. trasa miała następnie prowadzić przez powiatowe miasto Cieszanów, jednak mieszkańcy nie zgodzili się na wpuszczenie kolei na swoje grunty, obawiając się, że pociągi będą powodować pożary i straszyć pasące się na polach bydło. Na przyjęcie kolei zgodził się natomiast Lubaczów, więc za Oleszycami tory skręcają na wschód.

Od Baszni równolegle z linią biegnie dodatkowy tor, który po dwóch kilometrach kończy się a nasyp prowadzi dalej na pd.-wsch. do ukrytej w lasach dawnej stacji przeładunkowej Kaplisze. Po następnym kilometrze wychodzi z lasu nasyp, którym przebiegał szeroki tor do Horyńca i dalej do Werchraty i granicy z ZSRR (linia kolejowa nr 116). Szyny i podkłady zostały na prawie całym odcinku Kaplisze – Werchrata zdemontowane, pozostały – zarośnięte krzewami – tylko w kilku miejscach, wyraźnie widoczne są na przejeździe kolejowym przed stacją w Horyńcu.

Tu kończą bieg jeżdżące z Jarosławia szynobusy, dalej pociągi kursują (do Zamościa/Lublina) już tylko w okresie długiego weekendu majowego oraz w okresie wakacji szkolnych. Dalsza część trasy przebiega przez zalesione tereny Roztocza Wschodniego. Na odcinku do Dziewięcierza występuje najbardziej stromy podjazd na całej linii.

W tym miejscu znajduje się obecny punkt przeładunkowy z toru normalnego na tor szeroki. Odjeżdża stąd sporo pociągów towarowych do Rawy Ruskiej. Pod względem pasażerskim stacja nie odgrywa wielkiej roli – zatrzymuje się tu jedna para pociągów pospiesznych na dobę.

Tutaj opisywana linia łączy się z linią nr 69 Rejowiec-Hrebenne-Rawa Ruska.

Przypisy

  1. a b Artur Pawłowski, Roztocze. Przewodnik, Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2011, s. 55-57, ISBN 978-83-62460-16-8 [dostęp 2017-12-06].

Linki zewnętrzne[edytuj]