Fablok/ZNTK Poznań WLs40/WLs50

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z 2WLs40/50)
Skocz do: nawigacja, szukaj
WLs40/WLs50 (Ld1)
Wls50-2090 w parku ustrońskim
Wls50-2090 w parku ustrońskim
Producent Polska Fablok Chrzanów
Polska ZNTK Poznań
Lata budowy 1951-1975
Układ osi B
Masa służbowa 7000 kg
Długość ze zderzakami 4380 mm
Szerokość 1440 mm
Wysokość 2200 mm
Rozstaw osi skrajnych 1000 mm
Średnica kół 550 mm
Zapas paliwa 136 l
Typ silnika spalinowego S64L lub S324HL
Moc znamionowa 40-60* KM
Maksymalna siła pociągowa 1900 kG
Rodzaj przekładni mechaniczna
Prędkość konstrukcyjna 17 km/h
Nacisk osi na szyny 3,5 t
System hamulca ręczny dźwigniowy (początkowo śrubowy)[1]
System ogrzewania brak
* w zależności od typu silnika i jego regulacji
Portal Portal Transport szynowy
Wnętrze kabiny maszynisty Wls40-100 (Poznań, Maltanka)
Lokomotywa 2WLs50 w muzeum w Szreniawie

WLs40 i WLs50 – (oznaczenie na PKP Ld1) – polskie wąskotorowe lokomotywy spalinowe na tor szerokości 600 mm, przeznaczone dla górnictwa, przemysłu i budownictwa.

Historia[edytuj]

Lokomotywa WLs40 została opracowana przez Biuro Techniczne Fabryki Lokomotyw w Chrzanowie 1950 w Fabloku w Chrzanowie, na bazie dokumentacji produkowanej tam przed wojną lokomotywy 1DK (będącej konstrukcją niemieckiej firmy Deutz)[1], jako wersja lokomotywy WLs40 na tor o szerszym rozstawie. Napęd stanowił silnik wysokoprężny S64L o mocy nominalnej 40 KM (moc szczytowa wynosiła 44 KM), produkowany w Andrychowie, połączony z czterobiegową skrzynią, wywodzącą się z licencyjnej niemieckiej przekładni Deutz. Napęd na koła był przenoszony za pomocą ślepego wału z korbami Halla i wiązarów[1]. Całkiem inne było nadwozie – dzięki większemu rozstawowi kół, lokomotywa była krótsza, lecz szersza i wyższa, z większą i wyżej położoną budką maszynisty. Prototyp i pierwsze lokomotywy zostały zbudowane w 1951 roku w Warszawskich Zakładach Budowy Urządzeń Przemysłowych, po czym seryjna produkcja została przeniesiona do ZNTK Poznań, gdzie w latach 1952-1960 zbudowano 883 egzemplarze[1]. Od 1957 do 1975 produkowano ulepszoną wersję z ekonomiczniejszym i mocniejszym silnikiem S324HL o mocy 50 KM, oznaczoną WLs50[a]. Zbudowano 1090 lokomotyw WLs50[1]. Począwszy od lat 80. niektóre lokomotywy tych serii zaczęto modernizować. Powiększoną wersją pochodną były lokomotywy 2WLs40 i 2WLs50 na tor szerokości 750-785 mm.

Model 2WLs40 produkowano w latach 1954-1960, po czym zastąpiono go przez 2WLs50. Różnił się on ekonomiczniejszym i mocniejszym silnikiem S324HL o mocy 50 KM (analogicznie, jak w lokomotywie WLs50) i produkowany był w latach 1964-1975.

Lokomotywy produkowano w ZNTK Poznań, gdzie zbudowano 47 egzemplarzy 2WLs40 i 153 egzemplarze 2WLs50.[potrzebny przypis] Podstawowym modelem była lokomotywa na tor szerokości 750 mm, lecz budowano je także na tor szerokości 785 mm zależnie od zamówień.

Użycie[edytuj]

Lokomotywy WLs40/50 używane były głównie na kolejach przemysłowych, w cegielniach, kopalniach, cukrowniach i innych zakładach, rzadziej na kolejach leśnych[2]. Nieliczne (10 WLs40 i 10 WLs50) używane były przez PKP[3], gdzie otrzymały numery w serii Ld1, oznaczającej dwuosiowe lokomotywy z silnikiem diesla i przekładnią mechaniczną. Niewielka ilość używana była przez Wojsko Polskie[2].

Oprócz użycia w Polsce, na eksport zbudowano 12 WLs40 (dla Korei Północnej) oraz 5 WLs50 (przynajmniej 4 dla Hiszpanii)[1]. Kilkanaście lokomotyw było zbudowanych na tor szerokości 900 mm (m.in. 6 pracujących na kolejce parkowej w WPKiW w Chorzowie). Numery fabryczne były nadawane na przemian z lokomotywami WLs40/50. Lokomotywy te używane były głównie na kolejach przemysłowych – przede wszystkim w kopalniach i cukrowniach. Na PKP nie były używane z powodu zbyt małej mocy.

Zobacz też[edytuj]

Uwagi

  1. B. Pokropiński, Lokomotywy..., s. 150 podaje wprawdzie, że lokomotywy Wls50 produkowano od 1961 roku, ale w zestawieniu na ss.155-158 występują lokomotywy tego typu z datami produkcji od 1957 roku.

Przypisy

  1. a b c d e f B. Pokropiński, Lokomotywy..., s. 148-150
  2. a b B. Pokropiński, Lokomotywy..., ss. 154-164
  3. B. Pokropiński, Lokomotywy..., s. 208

Bibliografia[edytuj]

  • Bogdan Pokropiński, Lokomotywy spalinowe produkcji polskiej, WKiŁ, Warszawa, 2009, ​ISBN 978-83-206-1731-3​.

Linki zewnętrzne[edytuj]