Pałac w Białej Cerkwi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac zimowy rodu Branickich
Ilustracja
Pałac zimowy rodu Branickich
Państwo  Ukraina
Miejscowość Biała Cerkiew
Styl architektoniczny Klasycyzm
Ukończenie budowy XVIII w.
Położenie na mapie Białej Cerkwi
Mapa lokalizacyjna Białej Cerkwi
Pałac zimowy rodu Branickich
Pałac zimowy rodu Branickich
Położenie na mapie Kijowa i obwodu kijowskiego
Mapa lokalizacyjna Kijowa i obwodu kijowskiego
Pałac zimowy rodu Branickich
Pałac zimowy rodu Branickich
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Pałac zimowy rodu Branickich
Pałac zimowy rodu Branickich
Ziemia49°47′28,55″N 30°06′35,62″E/49,791264 30,109894
Galeria:Pałac
Obraz N. Ordy Kościół Jana Chrzciciela i pałac Branickich
Pałac na starym zdjęciu
Fasada
Зимовий палац (Біла Церква). Загальний вигляд.jpg
Składy Branickich

Pałac w Białej Cerkwi – wybudowany pod koniec XVIII wieku lub na początku XIX wieku przez Franciszka Ksawerego Branickiego na Górze Zamkowej w Białej Cerkwi[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Pałac zimowy Branickich[2] to obiekt jedenastoosiowy, dwukondygnacyjny zbudowany jako pałac zimowy w stylu klasycystycznym o dość oszczędnej elewacji. Od frontu portyk z czterema kolumnami podtrzymującymi trójkątny fronton. Postawiono go z drewna na wysokiej podmurówce. Wnętrza urządzone były w stylu empire i zdobiło je też popiersie króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego. Po lewej stronie od pałacu zbudowano piętrową trzynastoosiową oficynę z portykiem wgłębnym z ośmioma kolumnami. W pobliżu znajdował się budynek skarbca, prawa oficyna oraz brama. Pałac okradli i podpalili uczestnicy rewolucji 1917 r.[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biała Cerkiew w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  2. Antoni Urbański: Z czarnego szlaku i tamtych rubieży: zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie Z czarnego szlaku i tamtych rubieży : zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie. Warszawa: 1928, s. 132.
  3. Biała Cerkiew. www.ruinyizamki.pl. [dostęp 8.8.13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]