Zamek w Haliczu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Haliczu
Ilustracja
Zamek w Haliczu
Państwo  Ukraina
Obwód  iwanofrankiwski
Miejscowość Halicz
Typ budynku zamek
Rozpoczęcie budowy XIV
Ważniejsze przebudowy 1627, XVII
Zniszczono 1676
Pierwszy właściciel Kazimierz Wielki
Kolejni właściciele starostowie haliccy
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Zamek w Haliczu
Zamek w Haliczu
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Haliczu
Zamek w Haliczu
Ziemia49°07′18,4″N 24°43′49,3″E/49,121778 24,730361
Zamek

Zamek w Haliczu – pierwszy zamek miał tu wybudować w XIV w. król Polski Kazimierz Wielki dla ochrony rubieży swojego królestwa, po włączeniu Rusi Halickiej do Rzeczypospolitej[1]. Obecne ruiny zamku starostów halickich górują na wzgórzu nad Haliczem[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na początku XVII w. obiekt przebudował Franciszek Corazzini z Awinionu. Warownię wielokrotnie najeżdżali Tatarzy, którzy w 1621 r. obrócili ją w perzynę. Podniesiona z ruin w 1627 r. powstała jako obiekt już murowany[1]. W połowie XVII w. zamieniona została w potężną, nowoczesną twierdzę. Nie zwracając uwagi na poprawioną obronność warowni Bohdan Chmielnicki zdobył ją dowodząc Kozakami. W złym stanie do Polski zamek wrócił w 1658 r. i natychmiast rozpoczęto jego odbudowę, którą ukończono w 1661 r. Defensywność budowli wzmocniono postawieniem murów i nasypaniem wałów[1]. Zamek uszkodzili Turcy i Tatarzy w 1676 r.[2] Od tego czasu pozostaje w ruinie. Po I rozbiorze Polski zamek i okolicznymi ziemiami trafił do Austrii. Część murów rozebrano na rozkaz władz austriackich w 1796 r.[2] Do czasów współczesnych dotrwały resztki szlacheckiej wieży oraz kaplicy św. Katarzyny[2].

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Do obwałowanej warowni, otoczonej głęboką fosą, można było wjechać przez trzy bramy. Zamek miał 5. baszt[1]. Lustracja z 1627 r. tak opisuje obiekt: Zamek posiada murowaną bramę z piwnicą, w której są przechowywane księgi ziemskie i grodzkie; nad piwnicą jest sala albo izba nie posiadająca okien, przy niej izdebka, w której pracują pisarze. Przy bramie znajduje się dziewięć komór, w których szlachta i mieszczanie dla nieprzyjaciela rzeczy swe chowają. Budowla jest długa, w bok tego dziewięć komór; mała baszteczka, do której nowa budowla; baszta murowana i mur do kościoła, w którym jest ołtarz rzeźbiony z białego alabastru, w końcu baszta z drzewa; od rogu zamku do miasta na dół chodzenie pobite z dwoma basztami; przekop od południa. Wszystkie budowle z basztami, wymagają wielkiej i szybkiej naprawy. Wyposażenie: dwa działka spiżowe, dwa moździerze spiżowe; szesnaście hakownic, z których oddano tylko cztery, piąta bez łoża; baryła prochu, łańcuch żelazny[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Halicz. [dostęp 10.8.13].
  2. a b c d Aleksander Strojny, Krzysztof Bzowski, Artur Grossman: Ukraina zachodnia: tam szum Prutu, Czeremoszu... Kraków: Wyd. Bezdroża, 2005, s. 203. ISBN 83-921981-6-6.
  3. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. III. Warszawa: 1880–1902, s. 15-19.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]