Zamek w Kolędzianach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Kolędzianach
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Miejscowość Kolędziany
Typ budynku zamek
Inwestor Wołodyjowscy
Pierwszy właściciel Wołodyjowscy
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Zamek w Kolędzianach
Zamek w Kolędzianach
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Kolędzianach
Zamek w Kolędzianach
Ziemia48°57′55″N 25°56′54″E/48,965278 25,948333

Zamek w Kolędzianach – zamek wybudowany przez Wołodyjowskich na stromym brzegu rzeki Nieczława[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Według Geografii Królestw Galicyi i Lodomeryi z 1786[2] Kolędziany były miastem. Istniał tam stary zamek obronny – forteca, wybudowany jeszcze przez Wołodyjowskich. W pierwszej połowie XIX w. Kolędziany były własnością rodziny Albinowskich h. Jastrzębiec, którzy szerzej są znani dopiero od drugiej połowy XVIII w.

Pałac[edytuj | edytuj kod]

Ruiny zamku zostały ok. 1840 r. przebudowane na nowoczesny, późnoklasycystyczny, dwukondygnacyjny pałac[1] przez Kornela Horodyskiego - kolejnego właściciela pochodzącego z Wołynia, który dwie wieże zamku przebudował na pawilony. Pałac w tym okresie urządzony był z rozmachem zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz. Pokoje zdobiły obrazy szkoły holenderskiej, na piętrze był duży taras widokowy, wewnątrz piece kaflowe, kominki i żyrandole, na tyłach budynku pałacowy ogród. Obiekt został uszkodzony w czasie I wojny światowej[1]. Po śmierci Karola okoliczne dobra przypadły jego synowi Ludwikowi, który był ich ostatnim właścicielem. Ludwik mimo rozpoczęcia w pałacu prac renowacyjnych, z powodu braku funduszy zmuszony był je przerwać i ostatecznie przekazał obiekt na cele społeczne. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1919 roku w pałacu doprowadzonym do użyteczności mieściło się przedszkole oraz Dom Ludowy Towarzystwa Szkoły Ludowej. W ponowną ruinę popadał stopniowo po wysiedleniu Polaków na zachód w 1945 roku po zakończeniu II wojny światowej i umieszczeniu w pałacu początkowo szkoły średniej, a od 1977 zawodowej. Od 2010 r. posiadłość jest własnością ukraińskiego biznesmena.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 9: Województwo podolskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1996, s. 157-160, ISBN 83-04-04268-1, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  2. Eweryst Andrzej hr. Kuropatnicki, Geografia Królestw Galicyi i Lodomeryi z 1786 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]