Wołczków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wołczków
Ilustracja
rzeka Dniestr w okolicach Wołczkowa
Państwo  Ukraina
Obwód iwanofrankiwski
Wysokość 224 m n.p.m.
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Wołczków
Wołczków
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Wołczków
Wołczków
Ziemia49°02′N 24°51′E/49,033333 24,850000
Portal Portal Ukraina

Wołczków (ukr. Вовчків, Volchkov) – dawna wieś w II Rzeczypospolitej w powiecie stanisławowskim, w województwie stanisławowskim w gminie wiejskiej Mariampol Miasto[1], na lewym brzegu rzeki Dniestr.

W 1983 wieś została włączona do graniczącego z nią miasta Mariampol[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1670 roku król Polski Jan III Sobieski nadał osadzie prawa magdeburskie. W tamtym okresie został zbudowany drewniany zamek zwany Boży widok (Bozhy Vydok)[3]. W 1676 roku wojska osmańskie z ich krymskotatarskimi sojusznikami oblegały zamek, a następnie doszczętnie spaliły miasto wraz z zamkiem.

Zamek[edytuj | edytuj kod]

W 1691 roku król Polski wydał zrujnowane miasto Wołczków krakowianinowi, kasztelanowi, hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłońskiemu (1634-1702) z przywilejem budowy fortu w tym miejscu. Fort powstał na wzgórzu w zakolu rzeki, miał cztery wysokie wieże. Były dwa wejścia do zamku poprzez mosty zwodzone. Ściany fortu były wysokie na ​​10 stóp i grube na 15. Południowo-wschodnie i południowe fragmenty fortu były chronione przez dużą, głęboką fosę[4]. U stóp wzgórza utworzono kwadratowy rynek. Pierwszymi mieszkańcami byli mieszkańcy z dawnego zamku Boży Widok.

Zbrodnia w Wołczkowie[5][edytuj | edytuj kod]

Miała tutaj miejsce zbrodnia nacjonalistów ukraińskich na polskiej ludności cywilnej w okresie II wojny światowej. Wołczków był wsią, w której większość stanowili Polacy. Z 380 gospodarstw jedynie 12 należało do Ukraińców. W nocy z 29 na 30 marca 1944 przez oddział Ukraińskiej Powstańczej Armii dokonane zostało ludobójstwo na polskich mieszkańcach wsi Wołczków. Podawane są liczby ofiar śmiertelnych tego czynu od 56 do 140.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz.U. z 1934 r. nr 64, poz. 564
  2. Міста і села Галицького району: історія, пам'ятки, особистості — Івано-Франківськ, Нова Зоря, 2001 — с. 32
  3. Władysław Łozińskim Prawem i lewem. Obyczaje na Czerwonej Rusi w pierwszej połowie XVII wieku, 1903, str. 98
  4. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 113-115, ISBN 83-04-04229-0, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  5. IPN umorzył śledztwo w sprawie ludobójstwa dokonanego na Polakach (pol.). Dzieje.pl, 15.05.2012. [dostęp 2017-06-17].