Niewirków (obwód rówieński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niewirków
Невірків
Ilustracja
Kościół pw. św. Trójcy
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Rivne Oblast.png rówieński
Rejon korecki
Populacja 
• liczba ludności

1124
Nr kierunkowy +380 3651
Kod pocztowy 34721
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu rówieńskiego
Niewirków
Niewirków
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Niewirków
Niewirków
Ziemia50°42′19″N 26°50′22″E/50,705278 26,839444
Portal Portal Ukraina

Niewirków[1] (ukr. Невірків) – wieś na Ukrainie w rejonie koreckim obwodu rówieńskiego.

Wieś włości międzyrzeckiej, własność kniazia Joachima Koreckiego w 1577 roku[2].

W latach 1924-1939 w Niewirkowie stacjonowały kolejno pododdziały kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza: 4 Szwadron Kawalerii KOP, Szkolny Szwadron Kawalerii KOP „Niewirków” i Dywizjon Kawalerii KOP „Niewirków”[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • dom mieszkalny - w środku wsi pod koniec XIX w. znajdował się dom mieszkalny, otoczony pięknym ogrodem. Niegdyś była to wiejska siedziba Doroty ze Steckich (1785-1854)[4] i ks. Józefa Lubomirskiego (1785-1870)[5], właściciela dóbr Dubno, senatora-kasztelana Królestwa Polskiego w l. 1825-31[5]. Pod koniec XIX w. dom, jak również domki znajdujące się w ogrodzie były zaniedbane; ogród również był opuszczony[1].
  • kościół pw. św. Trójcy - dawny kościół oo. dominikanów znajduje się w centrum wsi. W 1698 r. w tym samym miejsce Mikołaj Rokszycki, podczaszy trocki zbudował drewniany klasztor dominikański. W 1807 r. na jego miejscu Jan Kazimierz Stecki (zm. 1820)[6], ojciec Doroty, zbudował nowoczesny kamienny kościół w stylu klasycystycznym. Portyk tworzą cztery kolumny zwieńczone tympanonem. Nad wejściem do świątyni znajduje się napis w języku polskim: Z darów Twoich Boże, Tobie ofiaruję. 1807 Jan Stecki. Po powstaniu listopadowym w 1831 r. klasztor został zlikwidowany, a świątynia została przekształcona w kościół Bożego Ciała. Obecnie obiekt jest zamknięty i wymaga renowacji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VII. Warszawa: 1880-1902, s. 136-137.
  2. Zbigniew Anusik, Latyfundium Koreckich w XVI i XVII wieku, w: Zbigniew Anuisik, Studia i szkice staropolskie, Łódź 2011, s. 558.
  3. Prochwicz, Konstankiewicz i Rutkiewicz 2003 ↓, s. 23.
  4. Dorota Stecka. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 18.03.16].
  5. a b Józef Lubomirski. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 24.10.13].
  6. Jan Kazimierz Stecki. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 18.03.16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Prochwicz, Andrzej Konstankiewicz, Jan Rutkiewicz: Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Barwa i Broń, 2003. ISBN 83-900217-9-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]