Zamek w Jazłowcu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek w Jazłowcu
Front wieży bramnej zamku górnego, z wejściem do którego prowadził most zwodzony
Front wieży bramnej zamku górnego, z wejściem do którego prowadził most zwodzony
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Miejscowość Jazłowiec
Rozpoczęcie budowy XV
Ważniejsze przebudowy 1550-1556, 1575-1607
Właściciel Buczaccy, Jazłowieccy, Koniecpolscy, Lubomirscy, Poniatowscy
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Zamek w Jazłowcu
Zamek w Jazłowcu
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Jazłowcu
Zamek w Jazłowcu
Ziemia48°57′26″N 25°26′25″E/48,957222 25,440278
Galeria: zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Jazłowiec. Zamek
Wieża bramna
Galeria: pałac
Jazłowiec. Pałac
Jazłowiec. Pałac
Jazłowiec. Pałac
Jazłowiec. Pałac
Jazłowiec. Pałac
Jazłowiec. Pałac
Pałac
Główny portal dziedzińca pałacowego
Główny portal od ogrodu pałacowego
Pałac, widok z zamku
Plan zamku

Zamek w Jazłowcu – wybudowany XV wieku przez Buczackich w Jazłowcu, obecnie w ruinie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Za czasów Kazimierza Wielkiego własność Buczackich[potrzebny przypis], którzy po osiedleniu się w Jazłowcu przyjęli nazwisko Jazłowieckich. Panowali oni na zamku do XVII wieku. Przebudowy obiektu dokonał Jerzy Jazłowiecki[1] w latach 1550-1556. Kolejna przebudowa nastąpiła w latach 1575-1607. Po Jazłowieckich zamek przeszedł do Czuryłów, Wolskich, Bełżeckich, Odrzywolskich, a następnie został kupiony przez Koniecpolskich. Stanisław i jego syn Aleksander wybudowali istniejący do dziś pałac, w którym zamieszkali. W czasach świetności zamek nad Olchowcem był uważany za równie silną fortecę, co Kamieniec Podolski. W 1672 r. poddał się Husseinowi baszy Adenu, w następnym roku po zwycięstwie chocimskim, przeszedł do Polski. W 1676 r. poddał się Ibrahimowi Szejtanowi paszy. W 1684 r. został odebrany Turkom, którzy na wiadomość, że wielki król i pogromca się zbliża, z zamku ustąpili. Część załogi zgłosiła się do służby królewskiej. Z początkiem XVIII wieku zamek przeszedł od Koniecpolskich do Lubomirskich.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Z zamku dolnego do zamku górnego prowadził most zwodzony. Dlatego na sporej wysokości znajduje się wejście posiadające portal z dwoma kolumnami, których głowice wspierają archiwoltę o łuku koszowym. W niej umieszczony jest kartusze herbowe z czterema herbami, m. in. Abdank Jazłowieckich oraz rozetami.

Pałac[edytuj | edytuj kod]

W 1746 r. został nabyty w drodze kupna przez Stanisława Poniatowskiego, ojca króla Stanisława Augusta, który wiele młodzieńczych lat spędził w Jazłowcu. Poniatowski około 1747 r. poniżej ruin fortecy wybudował pałac lub przebudował tzw. zamek nowy[1]. W 1863 r. kolejny właściciel Krzysztof Błażowski przeznaczył pałac na klasztor ss. niepokalanek[2]. W 2010 r. zamek przeszedł w prywatne ręce. Środkowa część fasady podniesiona o piętro, zwieńczona tympanonem, w którym znajduje się ozdobny kartusz z herbami: Ciołek Poniatowskich (po lewej) oraz Pogoń Czartoryskich (po prawej).

Przypisy

  1. a b Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo podolskie, T. 9, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1995, s. 127-135.
  2. Stanisław Sławomir Nicieja: Twierdze kresowe Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 2006, s. 55-66. ISBN 83-244-0024-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Sławomir Nicieja, Twierdze kresowe Rzeczypospolitej, Wydawnictwo Iskry, Warszawa, 2006, ss. 55-66, ​ISBN 83-244-0024-9