Zamek w Korcu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek w Korcu
Ruiny zamku
Ruiny zamku
Państwo  Ukraina
Miejscowość Korzec
Adres Рівенська обл., м. Корець, вул.Б.Хмельницького
Styl architektoniczny barok
Inwestor Konstanty Butaw
Rozpoczęcie budowy 1399[1]
Ukończenie budowy ok. 1600, 1780 r.
Ważniejsze przebudowy XVIII w.
Zniszczono XVIII w., 1832 r.
Pierwszy właściciel Joachim Korecki
Kolejni właściciele Józef Klemens Czartoryski
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu rówieńskiego
Zamek w Korcu
Zamek w Korcu
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Korcu
Zamek w Korcu
Ziemia50°37′02″N 27°09′39″E/50,617222 27,160833

Zamek w Korcu – ruiny zamku zbudowanego w XIV wieku i przebudowanego na barokową rezydencję w XVIII wieku. Główne gniazdo książęcego rodu Koreckich herbu Pogoń.

Opis[edytuj]

Zamek posadowiony został na granitowej skale na wzgórzu wznoszącym się nad jarem rzeki Korczyk. Początkowo była to fortyfikacja zbudowana z drewna. Po jej spaleniu przez Tatarów w 1570 roku[2], wojewoda wołyński Bohusz Korecki (lub jego syn Joachim) wzniósł nowy zamek, tym razem murowany. Obiekt ten przypuszczalnie był rozbudowany w XVII wieku. W 1651 roku zmarł starosta Samuel Karol Korecki, który był ostatnim przedstawicielem rodu i zamek wraz z otaczającymi go dobrami przeszedł w ręce ich krewnych Leszczyńskich. Na początku ХVІІІ w. dobra objęli Czartoryscy, którzy odtąd nazywali się Czartoryskimi na Korcu. Zamek ten spłonął w XVIII wieku. W latach 20. XX wieku ówczesny właściciel Bniński podjął inicjatywę na celu odbudowy zamku, jednakże zamierzenia te nie zostały zrealizowane. Najlepiej zachowanymi elementami budowli są trójkondygnacyjna barokowa wieża bramna oraz mury: wschodni i północny. Zachował się murowany most prowadzący do zamku.

Pałac[edytuj]

Na miejscu zamku w 1780 (88) r.[potrzebny przypis] ówczesny właściciel zamku Józef Klemens Czartoryski, wykorzystując resztki murów zbudował barokową rezydencję pałacową. Obiekt ten spłonął w 1832 roku i nie został odbudowany pozostając do czasów współczesnych w ruinie.

Przypisy

  1. Korzec w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IV: Kęs – Kutno. Warszawa 1883.
  2. Endrukajtis 1936 ↓, s. 4.

Bibliografia[edytuj]