Zamek w Rajkowcach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Rajkowcach
Państwo  Ukraina
Miejscowość Rajkowce
Typ budynku zamek
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Zamek w Rajkowcach
Zamek w Rajkowcach
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Rajkowcach
Zamek w Rajkowcach
Ziemia49°19′37″N 27°45′23″E/49,326944 27,756389

Zamek w Rajkowcach – zameczek obronny, jeden z ośrodków dawnego klucza felsztyńskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Niewielki zamek obronny należał pierwotnie do rodu Herburtów, później Kalinowskich. Poprzez małżeństwo dziedziczki Kalinowskich Marianny z Józefem Kajetanem Grabianką, którzy byli rodzicami alchemika i mesjanisty Tadeusza, zamek przeszedł na własność Grabianków. Według podania, w zameczku broniła się przed Tatarami jedna z właścicielek, Marianna Grabianczanka (Grabianka). Później Grabiankowie przenieśli się stąd do wsi Ostapkowce[1], nad rzeką Smotrycz w pow. proskurowskim[2].

Pod koniec XVIII w. zamek w Rajkowcach znajdował się w zastawie u kasztelana kamienieckiego Onufrego Morskiego, brata wybitnego przywódcy obozu patriotycznego Tadeusza. Kasztelan urządzał w nim przedstawienia teatralne dla przyjeżdżających z pobliskiego Mikołajewa książąt Czartoryskich, ich otoczenia oraz bawiących u nich gości. W Rajkowcach wystawił m. in. Powrót posła Niemcewicza oraz przetłumaczoną przez generała Czartoryskiego komedię francuską Regnarda Bliźniacy, w którym to przedstawieniu tytułowe role bliźniaków zagrali pisarz Julian Ursyn Niemcewicz i ojciec poety Antoniego Malczewskiego[3].

W 1781 zameczek w Rajkowcach powrócił w posiadanie Grabianków. Od właścicieli nabyli go Skibniewscy, w których posiadaniu znajdował się w XIX w.[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. IX. Warszawa: 1888, s. 497.
  2. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VII. Warszawa: 1880–1902, s. 661–662.
  3. Aleksander Czaja, Julian Ursyn Niemcewicz. Fragment biografii 1758–1796, Toruń 2005, Wydawnictwo Naukowe „Grado”, s. 33, 133–134.
  4. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. IX. Warszawa: 1888, s. 497.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VII, Warszawa, 1880–1902, s. 661–662.
  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. IX, Warszawa, 1880–1902, s. 497.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]