Pałac Badenich w Busku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Badenich w Busku
Pałac w 2010 roku
Pałac w 2010 roku
Państwo  Ukraina
Miejscowość Busk
Styl architektoniczny klasycystyczny
Inwestor Wojciech Mier
Kondygnacje 2
Rozpoczęcie budowy 1810
Pierwszy właściciel Wojciech Mier
Kolejni właściciele Feliks Mier, Kazimierz Badeni, Ludwik J. Wł. Badeni, Kazimierz St. Badeni
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Pałac Badenich w Busku
Pałac Badenich w Busku
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Pałac Badenich w Busku
Pałac Badenich w Busku
Ziemia49°57′58″N 24°36′49″E/49,966111 24,613611

Pałac Badenich w Buskuklasycystyczny pałac z dużym parkiem, zbudowany przez hr. Wojciecha Miera w Busku w 1810.

Historia[edytuj]

Pałac Badenich w Busku na początku XX wieku

Do 1819 w pałacu rezydował sam hrabia Wojciech Mier, później przeprowadził się do Leżajska. W 1833 zadłużone dobra wraz z pałacem sprzedano na licytacji kuzynowi poprzedniego właściciela – Feliksowi Mierowi. Pałac znajdował się w rękach jego rodziny do 1879. W tym roku Anna z Wierenów Mierowa zapisała majątek z pałacem swojemu krewnemu – Kazimierzowi Badeniemu. Osiadł on w pałacu na stałe w 1897. Po nim odziedziczył pałac jego syn Ludwik Józef Władysław Badeni, a następnie syn Ludwika – Kazimierz Stanisław Badeni, w imieniu którego, jako małoletniego, majątkiem zarządzali matka Alicja Elżbieta z domu Ankarcrona wraz z drugim mężem – arcyksięciem Karolem Olbrachtem Habsburgiem. Mieszkali oni w Żywcu, a pałac do 1939 był ich letnią rezydencją.

Po II wojnie światowej w pałacu do 2009 stacjonowała jednostka wojskowa. Obecnie pałac przejęło ministerstwo Spraw Wewnętrznych Ukrainy.

W listopadzie 2016 został uszkodzony przez pożar[1][2].

Architektura[edytuj]

Pałac jest jednopiętrowym budynkiem, złożonym z budynku frontowego, i dwóch cofniętych skrzydeł bocznych. Od frontu znajduje się portyk z trójkątnym frontonem, przedzielony balkonem na pierwszym piętrze. Balkon podtrzymują arkady. Autorem stiukowej dekoracji wnętrz był Petro Harasymowycz. Przypałacowy park ma powierzchnię 8 hektarów, znajdują się w nim dawne zabudowania gospodarcze: młyn, magazyny, suszarnie chmielu. Budynki gospodarcze zostały po wojnie przebudowane, zbudowano też kilka nowych.

Galeria[edytuj]

Przypisy