Zamek w Tajkurach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Tajkurach
Ilustracja
Fragment ruin zamku
Państwo  Ukraina
Miejscowość Tajkury
Typ budynku zamek
Ukończenie budowy XVI w.
Pierwszy właściciel Wiśniowieccy
Kolejni właściciele Sapiehowie, następnie Czołhańscy, Jełowieccy, Wawrzyniec Pepłowski i Ilińscy, hr. Aleksander Iliński
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu rówieńskiego
Zamek w Tajkurach
Zamek w Tajkurach
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Tajkurach
Zamek w Tajkurach
Ziemia50°31′55″N 26°22′15″E/50,531944 26,370833

Zamek w Tajkurach – zamek wzniesiony XVI w. przez ród książąt Wiśniowieckich[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do 1825 r., kiedy wskutek nieostrożności pożar zniszczył zabudowę, zamek był zamieszkały i zajęty przez główny zarząd dóbr tajkurskich[1].

Właściciele[edytuj | edytuj kod]

Zamek należał do rodziny Wiśniowieckich. Maria, córka Jerzego i Teodory z Czapliców ks. Wiśniowiickich wyszła za Czołhańskiego i dostała Tajkury w spadku[1]. Następnie własność Jełowieckich[2], drogą wiana przeszła do Aleksandra Pepłowskiego, a w 1710 r. w ręce jego syna Wawrzyńca Pepłowskiego, wojewody podolskiego[1]. Kolejny właściciel to hr. Józef August Iliński[1]. W 1866 r. ówczesny właściciel hr. T. Aleksander Iliński sprzedał ruiny Żydom na rozbiórkę[1].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Zamek zbudowany był na wyniosłej górze na planie czworoboku z czterema basztami po rogach, przed zamkiem była głęboka fosa, na której stał most zwodzony, w środku zamku znajdował się niewielki dziedziniec, w fosie po lewej stronie zamku była głęboka studnia, wykładana ciosowym kamieniem[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XII. Warszawa: 1880-1902, s. 144-45.
  2. Tajkury. [dostęp 8.9.13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XII, Warszawa, 1880–1902, s. 144-45.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]