Zamek w Czarnokozińcach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Czarnokozińcach
Ilustracja
Pozostałości zamku
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Miejscowość Czarnokozińce
Typ budynku zamek
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Zamek w Czarnokozińcach
Zamek w Czarnokozińcach
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Czarnokozińcach
Zamek w Czarnokozińcach
Ziemia48°39′33″N 26°16′55″E/48,659167 26,281944

Zamek w Czarnokozińcach – zbudowany został nad rzeką Zbrucz.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Czarnokozińce

Zamek powstał prawdopodobnie za czasów, gdy ziemie te należały do litewskich kniaziów Koriatowiczów. Później przeszły na własność biskupów kamienieckich. Podczas licznych najazdów tatarskich i wołoskich zamek kilkakrotnie był niszczony i tyle samo razy odbudowywany. W latach 1502-1513 miały miejsce najazdy tatarskie. Podczas najazdu w 1516 r. zamek został zniszczony. W 1538 r. miał miejsce kolejny najazd, wołoskiego kniazia Piotra, podczas którego gród nie został zdobyty[1]. Biskup Paweł Piasecki wybudował na szczycie wysokiego wzgórza zamek[2]. W 1672 r., gdy Podole przeszło pod panowanie tureckie warownię jeszcze przez dwa lata zajmowali Polacy. W 1674 r. Turcy zdobyli[3] i spustoszyli zamek a załogę wybili[4]. Gdy w 1699 r. ziemie powróciły do Rzeczypospolitej biskupi kamienieccy odzyskali swoją własność i ją odnowili.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Budowla należała do typowych nadgranicznych fortyfikacji Rzeczypospolitej[2]. Pomimo tego, że zamek nie był własnością królewską a prywatną miał za zadanie bronić ziem i ludności przed napadami. Warownia była wielką budowlą, ustępujacą wielkością tylko zamkom w Kamieńcu i w Żwańcu[1], zbudowana na planie czworoboku z dwoma dziedzińcami oraz z czterema[5] okrągłymi basztami, wzmacniającymi obronność twierdzy[2]. Dłuższe boki zamku miały po 80 m natomiast krótsze 50 i 65 m. Na środku dziedzińca stał dwukondygnacyjny budynek mieszkalny sięgający swoimi bokami do obwodowych murów obronnych. Z zamku pozostała część baszty strażniczej i fundamenty budynku mieszkalnego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Czarnokozińce. www.ruinyizamki.pl. [dostęp 8.8.13].
  2. a b c Aleksander Strojny, Krzysztof Bzowski, Artur Grossman: Ukraina zachodnia: tam szum Prutu, Czeremoszu... Kraków: Wyd. Bezdroża, 2005, s. 305. ISBN 83-921981-6-6.
  3. Antoni Urbański: ''Pro memoria: 4-ta serja rozgromionych dworów kresowych, (IV cz. książki Memento kresowe). Gdańsk: Oficyna Wydawnicza "Graf": 1991, s. 9.
  4. Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo podolskie, T. 9, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1995, s. 53-56.
  5. Antoni Urbański Z czarnego szlaku i tamtych rubieży : zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie, Gdańsk: Oficyna Wydawnicza "Graf", 1991, s. 15

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ukraina zachodnia: tam szum Prutu, Czeremoszu..., zespół red. A. Strojny, K. Bzowski, A. Grossman, Kraków, Wyd. Bezdroża, 2005, s. 305, ​ISBN 83-921981-6-6​.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]