Pałac w Jazłowcu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac w Jazłowcu
Ilustracja
Pałac
Państwo  Ukraina
Miejscowość Jazłowiec
Inwestor Stanisław Koniecpolski, Aleksander Koniecpolski
Ukończenie budowy XVII w.
Ważniejsze przebudowy 1747
Pierwszy właściciel Stanisław Koniecpolski,
Kolejni właściciele Aleksander Koniecpolski, Stanisław Poniatowski, Krzysztof Błażowski, ss. niepokalanki
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Pałac w Jazłowcu
Pałac w Jazłowcu
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Pałac w Jazłowcu
Pałac w Jazłowcu
Ziemia48°57′26″N 25°26′25″E/48,957222 25,440278

Pałac w Jazłowcu – wybudowany przez Stanisław i Aleksandra Koniecpolskich[1] w pierwszej połowie XVII w. poniżej zamku w Jazłowcu (obecnie w rejonie buczackim obwodu tarnopolskiego).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Galeria: pałac
Jazłowiec. Pałac
Jazłowiec. Pałac
Jazłowiec. Pałac
Jazłowiec. Pałac
Jazłowiec. Pałac
Jazłowiec. Pałac
Główny portal dziedzińca pałacowego
Portal od ogrodu pałacowego z dwoma kolumnami podtrzymującymi balkon oraz z łac. sentencją Honestus rumor alterum est patrimonium (Dobra sława jest drugim dziedzictwem)
Pałac, widok z zamku
Wygląd zamku

W 1746 r. został nabyty w drodze kupna przez Stanisława Poniatowskiego, ojca króla Polski Stanisława Augusta, który wiele młodzieńczych lat spędził w Jazłowcu. Poniatowski około 1747 r. poniżej ruin fortecy przebudował tzw. zamek nowy[2]. W 1863 r. kolejny właściciel Krzysztof Błażowski herbu Sas przeznaczył pałac na klasztor ss. Niepokalanek, które prowadziły tu koedukacyjną szkołę podstawową dla polskich i ruskich dzieci oraz cieszącą się świetną opinią szkołę z internatem dla dziewcząt, działającą do 1939 r.[1] Po latach opuszczenia, 1 września[3] 1999 arcybiskup metropolita lwowski Marian Jaworski wydał dekret przyznający kaplicy (dawniej sali balowej Poniatowskich) z dniem 1 września status „Sanktuarium błogosławionej Marceliny Darowskiej”.[4] Tym samym siostry Niepokalanki powróciły do Jazłowca, gdzie otaczają opieką i edukacją dzieci ukraińskie i polskich turystów.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Pałac wybudowany na planie litery U, nakryty dachem dwuspadowym. Środkowa część fasady podniesiona o piętro, zwieńczona tympanonem, w którym znajduje się ozdobny kartusz z herbami: Ciołek Poniatowskich (po lewej) oraz Pogoń Czartoryskich (po prawej). Nad nimi umieszczono koronę a pod wizerunek Orderu Orła Białego. Po bokach frontu wieże nakryte dachem czterospadowym. Od strony parku znajduje się ozdobny portal z dwoma kolumnami podtrzymującymi balkon. W portalu, nad wejściem łacińska sentencja Honestus rumor alterum est patrimonium, mówiącą Dobra sława jest drugim dziedzictwem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stanisław Sławomir Nicieja: Twierdze kresowe Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 2006, s. 55-66. ISBN 83-244-0024-9.
  2. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 9: Województwo podolskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1996, s. 127-135, ISBN 83-04-04268-1, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  3. inna data – 28 sierpnia[potrzebny przypis]
  4. Błogosławione Marceliny Darowskiej na Archidiecezja Lwowska

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Sławomir Nicieja, Twierdze kresowe Rzeczypospolitej, Wydawnictwo Iskry, Warszawa, 2006, ss. 55-66, ​ISBN 83-244-0024-9​.