Pałac w Antoninach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac w Antoninach
Ilustracja
Nieistniejący pałac w Antoninach
Państwo  Ukraina
Miejscowość Antoniny
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny neobarok
Architekt François Arveuf
Inwestor Ignacy Malczewski
Zniszczono 1919 r.
Pierwszy właściciel Ignacy Malczewski
Kolejni właściciele Józef Mikołaj Potocki
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Pałac w Antoninach
Pałac w Antoninach
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Pałac w Antoninach
Pałac w Antoninach
Ziemia49°48′30″N 26°52′00″E/49,808333 26,866667

Pałac w Antoninach[1] – wybudowany w XVIII w.[2] przez Ignacego Malczewskiego[3] w Antoninach[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pałac przebudowany według projektu architekta Franciszka Arveuf w 1897 r. w stylu neobarokowym[2] został spalony w 1919 r. Ostatnim właścicielem Antonin był Józef Mikołaj Potocki (1862-1922), który ożenił się z ks. Heleną Radziwiłłówną (1874-1959)[5] i miał dwóch synów: Romana Antoniego (1893-1971) oraz Józefa Alfreda (1895-1968)[5]. Żoną Józefa Alfreda była Maria Potocka (1908-2003)[3][6].

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Pałac słynął ze swej stadniny zarodowej koni arabskich oraz piwnic stanowiących kolekcję trunków o nieobliczalnej wartości. W pomieszczeniach pałacowych znajdowała się wielka kolekcja obrazów (m.in. Matejki i Fałata) oraz porcelany i książek. Józef Mikołaj Potocki opiekował się księgozbiorem sławuckim Sanguszków, który znacznie powiększył; w dobrach w Antoninach zgromadził około 20 tysięcy tomów oraz liczne dzieła sztuki. Wszystko to w ogromnej większości zostało zrabowane i zniszczone w roku 1919, podczas i wojny polsko-bolszewickiej.

Po wydarzeniach wojennych Potocki przewiózł resztkę zbiorów do pałacu w Warszawie, gdzie uległy zniszczeniu w czasie powstania warszawskiego.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Wysoko podpiwniczony pałac wybudowany został na planie prostokąta[2]. Po zespole pałacowym ocalały: brama wjazdowa z herbami: Pilawą Potockich i Pogonią Sanguszków, park krajobrazowy z XIX w., budynek kordegardy oraz stajnie. Przy pałacu znajdował się piękny ogród, opisany wierszem przez J. Głowackiego, wydanym w 1822 r.[3] Spis roślin znajdujących się w ogrodzie wydrukowano w 1853 r. w Petersburgu. Następny, dokładniejszy, ukazał się w 1859 r. w Warszawie[3][7].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Antoni Urbański: Z czarnego szlaku i tamtych rubieży: zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie. Warszawa: 1928, s. 90.
  2. a b c Antoniny. www.wolhynia.com. [dostęp 20.11.2013].
  3. a b c d Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I. Warszawa: 1880-1902, s. 42.
  4. Antoniny, wś. pow. zasławski w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  5. a b Helena Augusta Radziwiłł. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 22.11.2013].
  6. Krystyna Maria Radziwiłł. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 22.11.2013].
  7. Wydano 2. katalogi Wincentego Zienkowskiego: Spis roślin zakładu ogrodowego w Antoninie pod Ostrogiem w Guberni Wołyńskiej, Kijów 1852 i Ogólny spis roślin, drzew strojnych i owocowych, krzewów, ziół zielarskich, gospodarskich, kuchennych i farbierskich z planem wsi Antonin i ogrodu r. 1856, Warszawa 1859

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • I. Sławecki, Ogród antoniński, Petersburg 1853.
  • Zofia Kossak-Szczucka: Pożoga. opracowanie Małgorzata Gołąb. Łódź: Wydawnictwo Artus, 1990. ISBN 83-85132-05-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]