Stanisław Kowalczyk (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy generała MO i polityka PZPR. Zobacz też: Stanisław Kowalczyk – stronę ujednoznaczniającą.
Stanisław Kowalczyk
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1924
Pabianice
Data i miejsce śmierci 30 stycznia 1998
Warszawa
Minister spraw wewnętrznych
Okres od 22 marca 1973
do 8 października 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Wiesław Ociepka
Następca Mirosław Milewski
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 21 listopada 1980
do 12 lutego 1981
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Kowalczyk (ur. 12 grudnia 1924 w Pabianicach, zm. 30 stycznia 1998 w Warszawie) – polski polityk, generał dywizji MO, z zawodu magister inżynier metalurg.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie. Od 1947 należał do PPS, a od 1948 do PZPR. W latach 1971–1973 był sekretarzem KC PZPR i kierownikiem Wydziału Ekonomicznego KC PZPR. Następnie do 1975 był zastępcą członka Biura Politycznego KC PZPR. W latach 1975–1980 był członkiem Biura Politycznego KC PZPR.

W latach 1969–1982 był posłem na Sejm PRL V, VI, VII i VIII kadencji. Od 22 marca 1973 do 8 października 1980 był ministrem spraw wewnętrznych w rządach: pierwszym i drugim Piotra Jaroszewicza, Edwarda Babiucha i Józefa Pińkowskiego. Następnie do 12 lutego 1981 był wicepremierem w rządzie Józefa Pińkowskiego.

19 listopada 1973 powołał Samodzielną Grupę „D” Departamentu IV MSW, zajmującą się dezintegracją Kościoła katolickiego w Polsce.

W styczniu 1974 mianowany generałem brygady Milicji Obywatelskiej, a w październiku 1977 generałem dywizji Milicji Obywatelskiej.

25 stycznia 1982 zrezygnował z mandatu poselskiego.

Odznaczenia[edytuj]

Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1980)[1], Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, a także Krzyżem Oficerskim oraz Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Przypisy

  1. Lista osób odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 159 z 23 lipca 1980. 

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Mołdawa: Ludzie władzy 1944–1991. Warszawa: 1991.
  • Trybuna Ludu, 13–14 grudnia 1975, str. 2.