Stanisław Kowalczyk (1924–1998)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy generała MO i polityka PZPR. Zobacz też: Stanisław Kowalczyk – stronę ujednoznaczniającą.
Stanisław Kowalczyk
Poseł Stanisław Kowalczyk VIII kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1924
Pabianice
Data i miejsce śmierci 30 stycznia 1998
Warszawa
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 8 października 1980
do 12 lutego 1981
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister spraw wewnętrznych
Okres od 22 marca 1973
do 8 października 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Wiesław Ociepka
Następca Mirosław Milewski
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Kowalczyk (ur. 12 grudnia 1924 w Pabianicach, zm. 30 stycznia 1998 w Warszawie) – polski polityk, generał dywizji Milicji Obywatelskiej, z zawodu magister inżynier metalurg. Poseł na Sejm PRL V, VI, VII i VIII kadencji. Minister spraw wewnętrznych (1973–1980), w latach 1980–1981 wiceprezes Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Adama i Stanisławy. Ukończył dwuletnie studium zaoczne w Centralnej Szkoły Partyjnej PZPR w punkcie konsultacyjnym w Katowicach oraz studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Podczas okupacji w okresie od 1941 do 1944 trykociarz w Zakładach Michel „Trykociarnia” w Pabianicach, następnie laborant w Zakładach Chemicznych w Pabianicach (1945–1948).

W październiku 1946 przystąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a w grudniu 1948 wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pełnił szereg funkcji w administracji partyjnej. Wchodził w skład komitetu miejskiego w Gliwicach, a następnie pracował w komitecie wojewódzkim w Katowicach jako referent i instruktor wydziału ekonomicznego, kierownik sektora chemicznego wydziału przemysłu ciężkiego oraz zastępca kierownika i kierownik tegoż wydziału, kierownik wydziału ekonomicznego, a także sekretarz oraz członek egzekutywy i sekretariatu KW. Następnie przeszedł do pracy w Komitecie Centralnym PZPR, był jego zastępcą członka (1964–1968), członkiem (1968–1981) i sekretarzem od 1971 do 1973. Kierował wydziałem przemysłu ciężkiego i komunikacji oraz wydziałem przemysłu i komunikacji KC. W latach 1973–1975 był zastępcą członka, a od 1975 do 1980 członkiem Biura Politycznego KC PZPR.

W październiku 1974 został generałem brygady Milicji Obywatelskiej, a trzy lata później generałem dywizji. W latach 1969–1982 był posłem na Sejm PRL V, VI, VII i VIII kadencji, w 1982 zrezygnował z mandatu poselskiego. Od 22 marca 1973 do 8 października 1980 był ministrem spraw wewnętrznych w rządach Piotra Jaroszewicza, Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha i Józefa Pińkowskiego. Następnie do 12 lutego 1981 był wicepremierem dotychczasowego rządu.

19 listopada 1973 powołał Samodzielną Grupę „D” Departamentu IV MSW, zajmującą się dezintegracją Kościoła katolickiego w Polsce.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1980)[1], Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, a także Krzyżem Oficerskim oraz Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]