Bitwa pod Odolionem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bitwa pod Odolionem – 14 sierpnia 1920 roku odbyło się decydujące starcie podczas sowieckiej ofensywy na Płock-Włocławek-Toruń. Po zdobyciu miasta Nieszawa, oddziały rosyjskich żołnierzy wyruszyły na Odolion i Ciechocinek. Zasadniczym planem głównodowodzącego Frontem Północno – Zachodnim, Michaiła Tuchaczewskiego, było odcięcie Polski od dostępu do morza, przesuwając się wzdłuż lewego brzegu Wisły. Plan ten został pokrzyżowany przez jeden pododdział polskich żołnierzy wysłany przez generała Edmunda Hausera – dowódcę Obozu Warownego "Toruń"[1]. W bitwie tej Sowieci doznawszy dotkliwej klęski zrezygnowali z planowanego szturmu na Ciechocinek – mimo, iż oddział stanął przed miastem – nigdy do niego nie wkroczył. Udało im się jedynie wysadzić tory kolejowy pomiędzy Ciechocinkiem a Aleksandrowem Kujawskim myląc je z linią Włocławek – Toruń[2].

Sowieci wycofali się do Nieszawy, przeprawili przez Wisłę i udali do Bobrownik. "Dzień 14 sierpnia to jedyny dzień w nawale bolszewickiej, kiedy Rosjanie znaleźli się na lewym brzegu Wisły"[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 2013-08-15 Mało znana historia, Związek Piłsudczyków – Zarząd Krajowy [dostęp 2016-01-08] [zarchiwizowane z adresu].
  2. Wyborcza.pl, torun.wyborcza.pl [dostęp 2016-01-05].
  3. ...byłem i widziałem... jerzy-foto.blogspot.com ...kiedyś, dzisiaj...: Bitwa pod Odolionem?! Zatopiony Moniuszko pod Bobrownikami., jerzy-foto.blogspot.com [dostęp 2016-01-05].