Bitwa pod Berezyną Górną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Berezyną Górną
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 16–21 maja 1920
Miejsce pod Berezyną Górną
Przyczyna majowa ofensywa Frontu Zachodniego
Wynik zwycięstwo Sowietów
Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
K.N. Annenkow
Siły
Część oddziałów:
1 Dywizji L-B
3 Dywizji Piechoty
17 Dywizji Piechoty
56 Dywizja Strzelców
brak współrzędnych
Bitwa berezyna 1920.png

Bitwa pod Berezyną Górną – część wielkiej bitwy nad Berezyną. Walki polskiej 1 Armii w czasie majowej ofensywy wojsk Michaiła Tuchaczewskiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Położenie wojsk przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Wojsko Polskie

17 maja dowodzenie nad obu armiami przejął gen. Stanisław Szeptycki[1].

Armia Czerwona

Na wschodnim brzegu Berezyny utworzono zgrupowanie uderzeniowe[2]:

Całością sił uderzeniowych dowodził dowódca Frontu Zachodniego Michaił Tuchaczewski[4][5].

Przebieg działań[edytuj | edytuj kod]

14 maja wojska Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego przeszły do ofensywy[6]. 16 maja 1 Dywizja Litewsko-Białoruska wycofała się nad Berezynę. Tu rozpoczęło się jej luzowanie przez oddziały odwodowej 3 Dywizji Piechoty Legionów. W czasie tego manewru w okolicy Małej Czernicy na wileński pułk strzelców i I/9 pułku piechoty Legionów uderzyła sowiecka 56 Dywizja Strzelców, a na III/9 pp Leg. stojący na przedmościu Berezyny nacierała 15 BS, zaś 13 BS zaatakowała Mościszcze. Wszystkie te ataki odparto. I BLB po zluzowaniu odeszła do odwodu armii w okolicę Dziedziny. I/9 pp powrócił w skład pułku, a na jego miejsce przybył 8 pułk piechoty Legionów, króry obsadził odcinek od jeziora Mieżusoł wzdłuż Czernicy[7].

18 maja Sowieci wznowili natarcie. 3 Dywizja Piechoty Legionów nie wytrzymała uderzenia i jej oddziały cofnęły się nad Czernicę. Sowiecka 15 Brygada Strzelców opanowała przedmoście Berezyny, a 13 BS odrzuciła oddziały II Brygady Litewsko-Białoruskiej i II/9 pp Leg. i zajęła Lipsk[8]. Polskie kontrataki nie odniosły powodzenia[7]. W tym czasie, będący na prawym skrzydle ugrupowania operacyjnego 4 Armii[a], 24 pułk piechoty wysłał dwa wzmocnione artylerią bataliony do Karolina i wzmocnił obronę II BLB[9].

18 i 19 maja na zagrożony odcinek przybyły także dwa bataliony 17 Dywizji Piechoty[b] pod dowództwem ppłk. Juliusza Padlewskiego-Skorupki i zluzowały pododdziały II BLB[12]. Ponadto z Dokszyc przybył 7 pułk piechoty Legionów.

Trwające 19 maja walki o odbicie Berezyny skończyły się dla strony polskiej fiaskiem. 15 Brygada Strzelców utrzymała miasto, a 13 Brygada Strzelców odrzuciła II BLB. Sowieci podciągnęli też odwody na tym kierunku. W okolice Brodu przegrupowała się 86 Brygada Strzelców[13].

20 maja Polacy podjęli jeszcze jedną, nieudaną próbę odebrania Lipska i Mościszcza. Walki w okolicy Zahołowia, Ulesia i Bereśniówki zakończyły odwrót wojsk polskich na tym kierunku[14].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. 24 pułk piechoty 15 maja wycofał się znad kanału berezyńskiego na zachodni brzeg Berezyny[7].
  2. Były to bataliony: I/67 pp kpt. Felicjana Maryńskiego (zginął pod Lipskiem[10]) i III/69 pp ppor. Domagalskiego[11][12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]