3 Armia (RFSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 3 Armii RFSRR. Zobacz też: 3 Armia - inne armie z numerem 3.
3 Armia
3-я Армия
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Sformowanie czerwiec 1918
Rozformowanie grudzień 1920
Działania zbrojne
Wojna domowa w Rosji
Wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Dyslokacja Jekaterynburg
Podległość Front Zachodni

3 Armiazwiązek operacyjny Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana w czerwcu 1918 z wojsk Frontu Wschodniego w rejonie Permu i Jekaterynburga. Pierwszym dowódcą 3 Armii był łotewski rewolucjonista Reingold Berzin. Komisarzem wojskowym 3 Armii był Filipp Gołoszczokin, jednocześnie komisarz wojskowy Uralskiej Obwodowej Rady Delegatów Robotniczych, Kozackich i Czerwonoarmijnych. Jednym z członków Rady Rewolucyjnej 3 Armii był Walentin Trifonow. Armia walczyła na Uralu.

27 czerwca 1918 tuż po północy (zaledwie 2 dni po powstaniu które zniweczyło próbę przeniesienia rodziny carskiej do Murmańska) dokonał on inspekcji domu Ipatjewa. Wkrótce wysłał telegram do Moskwy, zapewniając w nim Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy (WCIK), że wszyscy członkowie rodziny carskiej żyją i mają się dobrze.

W listopadzie i grudniu 1918 r. 3 Armia poniosła ogromne straty podczas odwrotu znad Czusowej, z Kunguru i Permu, przy trzydziestostopniowym mrozie i brakach w zaopatrzeniu, umundurowaniu i uzbrojeniu. Armia musiała być odtwarzana praktycznie od nowa[1][2].

W styczniu 1920 zostasa przeformowana w 1 Rewolucyjną Armię Robotniczą. Odtworzona w czerwcu 1920, pod dowództwem W. Łazarewicza wchodziła w skład Frontu Zachodniego Tuchaczewskiego. Podczas ofensywy lipcowej 1920 3 Armia otrzymała rozkaz zajęcia 5 lipca Dokszyc, zaś 6 lipca odcięcia przeciwnika od linii odwrotu drogą żelazną w rejonie stacji Parafianowo. 9 lipca 1920 3 Armia otrzymała rozkaz skoncentrowania się do 11 lipca w rejonie Chołchło-Pierszaje-Raków. Poniosła duże straty w walkach nad Wkrą, pod Modlinem i na przedmościu warszawskim. Na skutek błędów polskiego dowództwa po bitwie nad Wisłą Armii udało się wycofać większość sił na wschód. W bitwie nad Niemnem poniosła olbrzymie straty. Podczas odwrotu spod Lidy większość jej sił dostało się do niewoli lub uległo rozproszeniu. W grudniu 1920 została rozformowana.

Dowódcy armii[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

4 lipca 1920
27 września 1920

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jonathan D. Smele, Civil war in Siberia. The anti-Bolshevik government of Admiral Kolchak 1918-1920, Cambridge: Cambridge University Press, 1997, s. 181, ISBN 978-0-521-57335-1.
  2. J. D. Smele, The "Russian" Civil Wars 1916-1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015, ​ISBN 978-1-84904-721-0​., s. 89.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Shay McNeal, Ocalić cara Mikołaja II, Świat Książki, Warszawa 2004.
  • Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko – rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.