Bitwa pod Bohuszewiczami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Bohuszewiczami
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 23–24 maja 1920
Miejsce Bohuszewicze[a]
Przyczyna kontrofensywa wojsk polskich nad Berezyną
Wynik zwycięstwo polskie
Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  Rosyjska FSRR
Dowódcy
ppłk Antoni Szylling
kpt. Edmund Effert
Siły
57 pułk piechoty wielkopolskiej oddziały Armii Czerwonej
Straty
kilku rannych około 500 jeńców
4 działa
6 ckm-ów
brak współrzędnych

Bitwa pod Bohuszewiczami – walki 57 pułku piechoty wielkopolskiej ppłk. Antoniego Szyllinga z oddziałami Armii Czerwonej toczone w ramach bitwy nad Berezyną w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Przebieg działań[edytuj | edytuj kod]

Sytuacja ogólna

14 maja 1920 ruszyła sowiecka ofensywa wojsk Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego. 15 Armia Augusta Korka i Grupa Północna Jewgienija Siergiejewa uderzyły na pozycje oddziałów polskich 8 Dywizji Piechoty i 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej w ogólnym kierunku na Głębokie. Wykonująca uderzenie pomocnicze 16 Armia Nikołaja Sołłohuba[1] zaatakowała oddziały 4 Armii gen. Stanisława Szeptyckiego i podjęła próbę sforsowania rzeki Berezyny pod Murawą[b] i Żukowcem[c] oraz pod Żarnówkami[d] i Niehoniczami[e]. Sowiecka 8 Dywizja Strzelców odrzuciła pod Martynówką I batalion 16 pułku piechoty, a 21 maja zdobyła Bohuszewicze[2][3]. Wobec skomplikowanej sytuacji operacyjnej, 23 maja rozpoczął się ogólny odwrót wojsk polskich w kierunku zachodnim[4].

Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego postanowiło rozstrzygnąć sytuację nad Berezyną w sposób zaczepny. Wojska gen. Szeptyckiego szykowały się do natarcia.

Działania pułku

Już 19 maja stojący w Bobrujsku 57 pułk piechoty ppłk. Szyllinga otrzymał rozkaz przejścia do rejonu Tatarkowicze[f]Chołuj[g]Kamienicze[h] i wzmocnienie polskiej obrony w rejonie tych miejscowości[5]. 22 maja pułk został skierowany do Bohuszewicz z zadaniem jej zdobycia[6]. Dowódca pułku wyznaczył do awangardy III batalion kpt. Edmunda Efferta[7]. Liczył on około 450 żołnierzy i posiadał 6 ciężkich karabinów maszynowych. Po drodze batalion zmiatał liczne patrole bojowe nieprzyjaciela i przed wieczorem 23 maja dotarł pod Bohuszewicze. Według oceny polskiego dowódcy miejscowości broniło około 1500 żołnierzy, a piechotę wspierała bateria artylerii[8]. Kapitan Effert zdecydował się wykorzystać element zaskoczenia i zaatakować załogę broniącą miejscowość. Atakiem nocnym z trzech stron wdarły się do Bohuszewicz, a zaskoczony przeciwnik po krótkiej walce wycofywał się w nieładzie porzucając broń ciężką i tabory. Nadciągające siły główne pułku pomogły w wyłapywaniu czerwonoarmistów. Następnego dnia I i II batalion odmaszerował w kierunku na Jakszyce i Osmołówkę, a w Bohuszewiczach pozostał jedynie III batalion, który w ciągu dnia odparł ataki nieprzyjaciela[8]. Wieczorem oddziały Armii Czerwonej wycofały się za Berezynę, a front ustabilizował się na kilkanaście dni[9].

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

56 pułk piechoty stracił kilku rannych, wziął około pięciuset jeńców, cztery działa i sześć ciężkich karabinów maszynowych[5].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Bohuszewicze, miasteczko i wieś, powiat ihumeński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 292., obecnie Багушэвічы, rejon berezyński.
  2. Obecnie Мурава, rejon berezyński.
  3. Żukowiec, nad rzeką Berezyną, gm. Dymitrowicze, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 847., obecnie Жукавец, rejon berezyński.
  4. Żarnówki, wś przy ujściu rzeki Żarnówki do Berezyny, powiat ihumeński, gm. Pohost, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 626., obecnie Жорнаўка, rejon berezyński.
  5. Niehnicze ob. Niehoncze, powiat ihumeński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 76., obecnie Нягонічы, rejon berezyński.
  6. Tatarkowicze, 1.) wś, powiat bobrujski, par. Świsłocz, przy drodze do miasteczka Chołuj, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XII: Szlurpkiszki – Warłynka, Warszawa 1892, s. 224., obecnie Асяродак, rejon osipowicki.
  7. Chołuj, miasteczko, powiat ihumeński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 626., obecnie Ліпень, rejon osipowicki.
  8. Kamienicze, folwark i dwie wioski, powiat ihumeński, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 747., obecnie Вёска Каменічы rejon osipowicki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]