Bitwa pod Hrebionką

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Hrebionką
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 9 lipca 1920
Miejsce pod Hrebionką[a]
Przyczyna ofensywa Frontu Zachodniego
Wynik zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
II Rzeczpospolita Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
Karol Weiss
Siły
16 pułk piechoty 17 Dywizja Strzelców
Straty
58 zabitych i rannych 127 zabitych
brak współrzędnych
A.Przybylski - Szkic nr 19.jpg

Bitwa pod Hrebionką – walki polskiego 16 pułku piechoty mjr. Karola Weissa de Helmenau z oddziałami sowieckiej 17 Dywizji Strzelców w czasie lipcowej ofensywy Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Sytuacja ogólna[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej dekadzie lipca przełamany został front polski nad Autą, a wojska Frontu Północno-Wschodniego gen. Stanisława Szeptyckiego cofały się pod naporem ofensywy Michaiła Tuchaczewskiego[2]. W nocy z 6 na 7 lipca sforsowała Berezynę sowiecka 16 Armia Nikołaja Sołłohuba i nacierała na zachód wiążąc walką wojska polskiej 4 Armii i Grupy Poleskiej gen. Władysława Sikorskiego[3][4]. Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego nakazało powstrzymanie wojsk sowieckiego Frontu Zachodniego na linii „dawnych okopów niemieckich” z okresu I wojny światowej[5].

 Osobny artykuł: Bitwa nad Autą.

Walki pod Hrebionką[edytuj | edytuj kod]

Podczas walk odwrotowych toczonych nad Berezyną odwodowy 16 pułk piechoty z 6 Dywizji Piechoty 9 lipca 1920 uderzył na Hrebionkę. Podczas kilkugodzinnej bitwy z oddziałami sowieckiej 17 Dywizji Strzelców parokrotnie dochodziło do „walk na bagnety”. W momencie, kiedy piechota sowiecka wdarła się w głąb ugrupowania 16 pułku piechoty, skutecznie kontratakował IV szwadron 4 pułku ułanów. Szarża polskiej jazdy rozbiła wysunięte do przodu oddziały przeciwnika. Wieczorem pułk otrzymał rozkaz odwrotu i obsadzenia Świsłoczy[1][6].

 Osobny artykuł: bitwa pod Ladami.

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

Sukces boju pod Hrebionką 16 pułk piechoty i szwadron 4 pułku ułanów okupił stratą 58 poległych i rannych. Zginął między innymi dowódca 7 kompanii podporucznik Stanisław Danecki i por. Skuratowski z 4 pułku ułanów[7]. Na pobojowisku znaleziono ciała 127 poległych czerwonoarmistów[1].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Hrebionka, miejscowość na Białorusi, na południowy wschód od Mińska[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]