Bitwa pod Łysowem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Łysowem
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 6 sierpnia 1920
Miejsce pod Łysowem
Terytorium Polska
Przyczyna ofensywa Frontu Zachodniego
Wynik zwycięstwo polskie
Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
Tadeusz Gałecki
Siły
grupa płk. Gałeckiego 27 Dywizja Strzelców
brak współrzędnych
A.Przybylski - Szkic nr 24.jpg

Bitwa pod Łysowem – walki polskich 14., 16. i 62 pułku piechoty z oddziałami sowieckiej 27 Dywizji Strzelców w czasie II ofensywy Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Sytuacja ogólna[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej dekadzie lipca 1920 przełamany został front polski nad Autą, a wojska Frontu Północno-Wschodniego gen. Stanisława Szeptyckiego cofały się pod naporem ofensywy Michaiła Tuchaczewskiego[1]. Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego nakazało powstrzymanie wojsk sowieckiego Frontu Zachodniego na linii dawnych okopów niemieckich z okresu I wojny światowej[2]. Sytuacja operacyjna, a szczególnie upadek Wilna i obejście pozycji polskich od północy, wymusiła dalszy odwrót wojsk polskich[3]. 1 Armia gen. Gustawa Zygadłowicza cofała się nad Niemen, a 4 Armia nad Szczarę[4]. Obrona wojsk polskich na linii Niemna i Szczary również nie spełniła oczekiwań. W walce z przeciwnikiem oddziały polskie poniosły duże straty i zbyt wcześnie rozpoczęły wycofanie na linię Bugu[5][6].

Plan polskiego Naczelnego Dowództwa zakładał, że 1. i 4. Armia oraz Grupa Poleska powstrzymają bolszewików i umożliwią przygotowanie kontrofensywy z rejonu Brześcia[7]. Rozstrzygającą operację na linii Bug, Ostrołęka, Omulew doradzał też gen. Maxime Weygand[8].

Działania wojsk w rejonie Łysowa[edytuj | edytuj kod]

6 sierpnia grupa płk. Tadeusza Gałeckiego otrzymała rozkaz uderzenia na oddziały 27 Dywizji Strzelców, które sforsowały Bóg pod Drohiczynem. 62 pułk piechoty ześrodkował się w Łysowie. Około południa Sowieci uprzedzili Polaków i artyleria nieprzyjacielska otworzyła silny ogień na zatłoczoną wojskiem miejscowość[9]. Wywołało to panikę wśród żołnierzy 62 pułku piechoty. Wycofujący się w nieładzie pułk porwał za sobą sąsiednie 14 pułk piechoty i 16 pułk piechoty, a żołnierze zaczęli samorzutnie porzucać stanowiska obronne, nie słuchając rozkazów oficerów. Przeciwnik nie zorientował się w sytuacji, zajął jedynie miejscowość i zaniechał pościgu. Dowódca grupy płk Tadeusz Gałecki obsadził odwodowym I/31 pułku piechoty wzgórza na południe od dworu w Łysowie, a wobec dezerterów zezwolił dowódcy szwadronu 10 pułku ułanów użyć broni. Te radykalne środki w niedługim czasie pozwoliły uporządkować szeregi 62 i 16 pułku piechoty[9].

Około 14.00 polskie pododdziały wyszły do kontrataku w kierunku na Łysów i Majdan i odzyskały utracone stanowiska. Wzięto wielu jeńców. Ranny został dowódca II/31 pułku piechoty por. Władysław Torba-Sidzioski i dowódca 2 kompanii karabinów maszynowych, ppor. Tadeusz Wróbel[10].
Następnego dnia 62 pułk piechoty został zluzowany przez 57 pułk piechoty[9].

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

7 sierpnia nadszedł rozkaz odwrotu. W związku z planowaną bitwą nad Wisłą, oddziały grupy płk. Tadeusza Gałeckiego wycofały się na zachód[9]. Przez Wisłę przeprawiły się w rejonie Góry Kalwarii[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]