Bitwa pod Moszczanicą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Moszczanicą
Wojna polsko-bolszewicka
Ilustracja
Bitwa pod Moszczanicą
Czas 9 lipca 1920
Miejsce Moszczanica
Terytorium II Rzeczpospolita
Wynik wyjście Polaków z okrążenia
Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  Rosyjska FSRR
Dowódcy
gen. Franciszek Krajowski
Siły
18 Dywizja Piechoty Oddziały 1 Armii Konnej
brak współrzędnych

Bitwa pod Moszczanicą – walki oddziałów 18 Dywizji Piechoty z jednostkami 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Marsz dywizji[edytuj | edytuj kod]

W nocy 8 lipca 1920 Grupa gen. Franciszka Krajowskiego opuściła Ostróg. Marsz odbywał się dwoma kolumnami wzdłuż Zbyteńki przez Obgów na Dubno. Na skutek przeciągających się walk pod Buderażem maszerowano w dzień. Droga na Obgów była piaszczysta i trudna do pokonania, zarówno dla piechoty, jak i dla artylerzystów[1]. W Moszczanicy lewa kolumna zmyliła kierunek i weszła na marszrutę kolumny prawej, a na mostku w okolicach wsi Stupno nastąpiło stłoczenie taborów, artylerii i piechoty[2].

Walki dywizji[edytuj | edytuj kod]

Unieruchomienie dywizji wykorzystał przeciwnik i o 9.00 uderzył w jej straż tylną pod Moszczenicą. Inne oddziały sowieckie zastąpiły drogę straży przedniej pod Obgowem. W zasadzie 18 DP znalazła się w okrążeniu w dolinie Zbyteńki. Zadanie walki z kozakami uderzającymi od tyłu otrzymał dowódca XXXVI Brygady Piechoty gen. Mieczysław Linde. W tym celu do działań rozwinął się 145 pułk piechoty i III/144 pp[3] oraz trzy baterie 18 pułku artylerii polowej i bateria 18 pułku artylerii ciężkiej. I i III bataliony 145 pp przeszły do kontrataku na bagnety. Po dwugodzinnej walce straż tylna rozpoczęła odwrót, cały czas pozostając w kontakcie ogniowym z nieprzyjacielem[1].

W tym czasie gen. Krajowski objął dowództwo straży przedniej[4], a z kolumn stłoczonych przed mostem wyciągnięto siedem baterii, które skoncentrowanym ogniem złamały opór przeciwnika w Obgowie. Miejscowość tę zajął następnie 144 pułk piechoty. Kiedy piechota i artyleria walczyły o wyjście dywizji z okrążenia, tabory przejeżdżały przez mostek i grupowały się w osłoniętych przed obserwacją kotlinach między wsiami Bondary i Stupno[1][5]. O 12.00 cała Grupa gen. Krajowskiego zajęła rejon Obgów – Nagórzany – Bondary – Stupno, organizując obronę okrężną[3].

Przeciwnik zaprzestał prób natarcia. Uporczywa walka straży tylnej gen. Lindego pod Moszczanicą Wielką umożliwiła grupie gen. Krajowskiego wyjście z rysującego się okrążenia i kontynuowanie marszu na Dubno[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]