Bitwa pod Dworyszczami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Dworyszczami
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 4 lipca 1920
Miejsce pod Dworyszczami i Jurkowem[a]
Przyczyna ofensywa Frontu Zachodniego
Wynik zwycięstwo Sowietów
Strony konfliktu
II Rzeczpospolita Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
mjr. Alojzy Łukawski
Siły
38 pułk piechoty 33 Dywizja Strzelców
kombinowana BK
Straty
400 żołnierzy
brak współrzędnych
Bitwa auta 1920.png

Bitwa pod Dworyszczami – część wielkiej bitwy nad Autą. Walki polskiego 38 pułku piechoty z sowiecką 33 Dywizją Strzelców i kombinowaną Brygadą Kawalerii w czasie lipcowej ofensywy Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Położenie wojsk przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Wojsko Polskie

Front Północno-Wschodni gen. Stanisława Szeptyckiego w składzie 1. i 4 Armia dysponujący około 70 tys. żołnierzami i 460 działami[2][3].

Ugrupowanie obronne

1 Armia gen. Gustawa Zygadłowicza dysponowała 34 000 żołnierzy i 186 działami. Ugrupowana była w sposób następujący[4]:

Na południe od linii kolejowej PołockMołodeczno zajmowała stanowiska 4 Armii gen. Szeptyckiego. Jej północne skrzydło tworzyła grupa gen. Jana Rządkowskiego w składzie 1 Dywizja Litewsko–Białoruska i 11 Dywizja Piechoty.

Armia Czerwona

Front Zachodni Michaiła Tuchaczewskiego liczył około 150–160 tys. żołnierzy i 772 działa[2][b]

Plan natarcia

Plan Tuchaczewskiego zakładał dwustronne oskrzydlenie polskiej 1 Armii gen. Zygadłowicza, okrążenie jej i zniszczenie w rejonie ŁużkiGłębokie[7][8].

W tym celu:

Całością sił uderzeniowych dowodził dowódca Frontu Zachodniego Michaił Tuchaczewski[10].

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

W końcu maja 1920 z Ukrainy na Białoruś przerzucona została IX Brygada Piechoty z włączona została do Armii Rezerwowej gen. Kazimierza Sosnkowskiego. W jej składzie wzięła udział w polskiej kontrofensywie nad Berezyną[11]. Po jej zakończeniu, 38 pułk piechoty zajął pozycje w ciaśninie między jeziorami Dołhoje i Świada a 39 pułk piechoty nad Autą[1].

4 lipca 1920 wojska Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego rozpoczęły natarcie[4].

W tym czasie II/38 pułku piechoty, obsadzający okopy pod Dworyszczami, był luzowany przez I batalion[12]. Kiedy rozpoczęła się sowiecka nawała ogniowa, a zaraz potem uderzyła kombinowana Brygada Kawalerii, kompanie II batalionu maszerowały do Dworyszcz. Szarżę kawalerii odparto, ale wobec wielkiej przewagi liczebnej nieprzyjaciela i groźby okrążenia, przystąpiono do odwrotu w kierunku Jurkowa[1].

I batalion znalazł się w okrążeniu. Przerwał jednak pierścień w walce wręcz i wycofywał się wycofał się na Jurkowo[13]. Tu połączone już siły trzech batalionów 38 pułku piechoty pod dowództwem mjr. Alojzego Łukawskiego stawiły zacięty opór napierającym oddziałom 33 Dywizji Strzelców i kombinowanej Brygady Kawalerii. Wobec braku kontaktu z własnymi oddziałami i ponownie rysującej się groźby otoczenia, wczesnym popołudniem mjr Łukawski wydał rozkaz odwrotu do Plissy nad Mniutą. Tutaj, na wschodnim brzegu rzeki, pułk przez dwie godziny odpierał ataki jazdy, po czym, na rozkaz dowódcy grupy gen. Władysława Jędrzejewskiego, wycofał się za Mniutę[1].

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

Pod Dworyszczami, a później pod Jurkowem pułk nie zdołał utrzymać swoich pozycji obronnych. W walce stracił około 400 żołnierzy. Straty sowieckie są nieznane[12].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Dworyszcze-Jurkowo – miejscowość na Białorusi, na północny wschód od Plissy[1].
  2. Michaił Tuchaczewski podaje stan walczących Frontu Zachodniego: 160 118 żołnierzy w tym „bagnetów” 80 942 i 10 521 „szabel”.[5]. Całość wojsk polskich przed jego Frontem ocenia na 86 400 „bagnetów” i 8600 „szabel”[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]