Samodzielna Dywizja Kawalerii (URL)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Samodzielna Dywizja Kawalerii
Historia
Państwo

 Ukraińska Republika Ludowa

Sformowanie

1920

Dowódcy
Pierwszy

płk Iwan Omelianowicz-Pawlenko

Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

Wojska lądowe

Rodzaj wojsk

Jazda

Samodzielna Dywizja Kawaleriiwielka jednostka kawalerii Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Samodzielna Dywizja Kawalerii powstała formalnie w połowie lipca 1920 z oddziałów kawalerii walczących w składzie ukraińskich dywizji piechoty. W momencie powołania liczyła około sześciuset żołnierzy. Walczyła w obronie Zbrucza i pod Husiatynem. W sierpniu 1920 biła się pod Monasterzyskami. Podczas polskiej ofensywy w Galicji Wschodniej, 15 września przerwała front sowiecki i we współdziałaniu z polską 8 Dywizją Piechoty dokonała oskrzydlenia sowieckich oddziałów. Pod Tarnopolem dokonała obejścia i wyszła na tyły nieprzyjaciela tym samym uniemożliwiając mu zajęcie obrony na linii Seretu. Od 25 do 28 września walczyła o Płoskirów i Starokonstantynów[1].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Skład w lipcu 1920[1]:

23 lipca liczebność dywizji wynosiła: 111 oficerów, 4 lekarzy, 14 urzędników wojskowych, 628 szeregowych liniowych, 201 nieliniowych; 480 koni wierzchowych, 24 zaprzęgowe i 216 taborowych; 100 wozów; 467 karabinów, 9 pistoletów, 433 szable, 70 lanc, 54 karabiny maszynowe, 5 lekkich dział polowych[2]

Żołnierze oddziału[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo jednostki[3]
Stopień, imię i nazwisko
Okres pełnienia służby
Uwagi
Dowódcy dywizji
gen. chor. Iwan Omelianowicz-Pawlenko
Szefowie sztabu
sot. Iwan Capko 1 – 6 VII
sot. Porfiryj Sylenko-Kraweć 6 VII – 5 VIII
sot. Jurij Ordanowskyj 5 VII – 2 IX
sot. Porfiryj Sylenko-Kraweć 2 IX – koniec wojny

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Odziemkowski 2004 ↓, s. 369.
  2. Rukkas 2020 ↓, s. 296.
  3. Rukkas 2020 ↓, s. 300.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]