Bój pod Berezą Kartuską

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojna polsko-bolszewicka

Walki o Wilno • Bój pod Berezą Kartuską • Powstanie nieświeskie • Walki o Lidę • Zajęcie Wilna • Operacja Mińsk • Bitwa pod Dyneburgiem • Bitwa o Latyczów • Wyprawa kijowska • Zagon na Koziatyn • Zagon na Żytomierz • Bitwa pod Czarnobylem • Bitwa pod Wołodarką • Bitwa pod Bystrzykiem • Bitwa pod Boryspolem • Bitwa o Lwów (1920) • Bitwa Warszawska • Bitwa pod Radzyminem • Bitwa pod Ossowem • Bitwa o Nasielsk • Bitwa pod Kockiem • Bitwa pod Hrubieszowem • Bitwa pod Cycowem • Kontruderzenie znad Wieprza • Bitwa o Mińsk Mazowiecki • Bitwa pod Zadwórzem • Bitwa białostocka • Bitwa pod Komarowem • Bitwa pod Dytiatynem • Zagon na Kowel • Bitwa nad Niemnem

Bój pod Berezą Kartuską (określony również przez N. Daviesa jako bitwa pod Berezą Kartuską) – starcie grupki żołnierzy polskich z oddziałem bolszewickim.

1. Potyczka rozegrała się podczas wojny polsko-bolszewickiej. 13 lutego 1919 oddział polskich żołnierzy (57 żołnierzy i 5 oficerów) pod dowództwem kapitana Mienickiego z grupy mjr. Władysława Dąbrowskiego o godzinie 7 rano dokonał wypadu z Prużany na przeważające siły sowieckie pod Berezą. Potyczka zakończyła się 16 lutego zwycięstwem Wojska Polskiego i zdobyciem Berezy. Do polskiej niewoli dostało się 80 żołnierzy bolszewickich. Polacy zdobyli 2 ckm. Norman Davies starcie pod Bereza Kartuską uważa za początek wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920[1].

2. W dniach 21–26 lipca 1920 toczyły się walki 14 Dywizji Piechoty pod dowództwem gen. Daniela Konarzewskiego z bolszewicką 10 Dywizją Strzelców. Dywizja polska po walkach na Szczarą i w okolicach Baranowicz (linia okopów niemieckich) wycofała się pod Berezę i zajęła pozycje obronne nad Jasiołdą. Na przedmościu, na wschodnim brzegu, stanął jeden batalion 55 pułku piechoty wsparty dywizjonem artylerii ciężkiej. W Sielcu obronę utrzymywał 4 pułk ułanów, w Pieszczance szwadron 15 pułku ułanów, a 57 pułk piechoty od Sielca do torów kolejowych. 58 pułk piechoty i reszta 15 puł były w odwodzie w rejonie Bereza – Błudeń. 23 lipca 14 DP otrzymała dodatkowe zadanie obrony przeprawy pod Prużaną. Do obrony na tym odcinku przesunięto 58 pp i 15 puł. 24 lipca na 14 DP uderzyła 10 Dywizja Strzelców. Na lewym skrzydle 14 Dywizji nieprzyjaciel opanował Sielec. Obrona przyczółka na Jesiołdzie odparła ataki wroga. Sielec odbito kontatakiem sił 1 i 3 batalionu 57 pp. Polacy z powodzeniem walczyli tu także w dniu następnym.

26 lipca na skutek uderzeń bolszewików na Prużany, dowódca dywizji zmuszony był przerzucić większość sił na szosę prużańską. Spalono mosty na Jesiołdzie i zlikwidowano przyczółek. 27 lipca 14 DP rozpoczęła odwrót na Kobryń.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Norman Davies, „Biały Orzeł, Czerwona Gwiazda”, Wydawnictwo: Znak 2006, ​ISBN 83-240-0749-0

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]