Bitwa nad Stochodem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa nad Stochodem
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 15 września 1920
Miejsce nad Stochodem
Przyczyna ofensywa jesienna
Wynik nieudany wypad na Łuck
Strony konfliktu
II Rzeczpospolita Polska  Rosyjska FSRR
Siły
18 Dywizja Piechoty:
49 pułk piechoty
145 pułk piechoty
2 bateria 18 pap
oddziały 12 Armii
brak współrzędnych

Bitwa nad Stochodemwalki polskiej 18 Dywizji Piechoty z oddziałami sowieckiej 12 Armii w czasie ofensywy jesiennej wojsk polskich w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Sytuacja ogólna[edytuj | edytuj kod]

Realizując w drugiej połowie sierpnia 1920 operację warszawską, wojska polskie powstrzymały armie Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego[1]. 1 Armia gen. Franciszka Latinika zatrzymała sowieckie natarcie na przedmościu warszawskim[2][3], 5 Armia gen. Władysława Sikorskiego podjęła działania ofensywne nad Wkrą[4], a ostateczny cios sowieckim armiom zadał marszałek Józef Piłsudski, wyprowadzając uderzenie znad Wieprza[5]. Zmieniło to radykalnie losy wojny. Od tego momentu Wojsko Polskie było w permanentnej ofensywie[6].

Po wielkiej bitwie nad Wisłą północny odcinek frontu polsko-sowieckiego zatrzymał się na zachód od linii NiemenSzczara. Na froncie panował względny spokój, a obie strony reorganizowały swoje oddziały. Wojska Frontu Zachodniego odtworzyły ciągłą linię frontu już 27 sierpnia. Obsadziły one rubież Dąbrówka – OdelskKrynkiGrodno – Grodek Kamieniec Litewski[7]. Stąd Tuchaczewski zamierzał w przeprowadzić koncentryczne natarcie na Białystok i Brześć, by dalej ruszyć na Lublin. Uderzenie pomocnicze na południu miała wykonać między innymi 1 Armia Konna Siemiona Budionnego[8].

Reorganizując siły, Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego zlikwidowało dowództwa frontów i rozformowało 1. i 5. Armię. Na froncie przeciwsowieckim rozwinięte zostały 2., 3., 4. i 6. Armie[9].

Gdy na północy rozgrywała się wielka bitwa nad Wisłą, na południu 3. i 6. Armia prowadziły w dalszym ciągu ciężkie walki w obronie Lwowa, nad Bugiem i Gniłą Lipą. Dopiero 11 września, po pobiciu Budionnego w bitwie pod Zamościem, 3 Armia przeszła do ofensywy. Zwolniona z Frontu Północnego 18 Dywizja Piechoty przetransportowana została w obszar Chełma i weszła w skład 3 Armii gen. Władysława Sikorskiego[10].

Walki nad Stochodem[edytuj | edytuj kod]

Pod wrażeniem sukcesu grupy pancerno-motorowej mjr. Włodzimierza Bochenka pod Kowlem dowództwo polskie postanowiło wykorzystać samochody do dokonania wypadu na Łuck.

 Osobny artykuł: zagon na Kowel.

Zadanie zorganizowania wypadu otrzymała 18 Dywizja Piechoty. Utworzono grupę szybką na samochodach w składzie I batalion 49 pułku piechoty i batalion 145 pułku piechoty. Grupę wspierać miała 2 bateria 18 pułku artylerii polowej[11]. Za grupą zmotoryzowaną maszerowały pozostałe pododdziały obu pułków piechoty[12]. 15 września kolumna polska dotarła nad Stochód, na południe od Rożyszcz. Podczas przeprawy samochodów przez rzekę nadjechały dwa sowieckie pociągi pancerne i celnym ogniem zniszczyły osiem ciężarówek. Mimo wysiłków, 2 bateria nie mogła podjąć równorzędnej walki ogniowej z pociągami pancernymi. Poległ jej dowódca por. Konrad Unger i kilku kanonierów. Baterię zaatakowała też sowiecka piechota. W ataku na bagnety wybiła większość obsług i zdobyła działa[13][14]. Dopiero spóźniony kontratak I/49 pułku piechoty odbił je, a ocalałe działony otworzyły ponownie ogień, zmuszając pociągi pancerne do odwrotu[11].

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

Z uwagi na poważne straty grupy zmotoryzowanej i utratę elementu zaskoczenia, dowództwo polskie postanowiło zrezygnować z prowadzenia dalszych działań w kierunku na Łuck[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]