Bitwa pod Jelnicą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Jelnicą
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 26–30 maja 1920
Miejsce pod Jelnicą[a]
Przyczyna majowa ofensywa
Frontu Zachodniego
Strony konfliktu
II Rzeczpospolita Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
mjr Antoni Lisowski
Siły
20 pułku piechoty oddziały 6 DS
Straty
około 200 jeńców
9 ckm-ów
brak współrzędnych
Bitwa berezyna 1920.png

Bitwa pod Jelnicą – część wielkiej bitwy nad Berezyną. Walki polskiego 20 pułku piechoty z oddziałami sowieckiej 6 Dywizji Strzelców w czasie majowej ofensywy wojsk Michaiła Tuchaczewskiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Położenie wojsk przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

W maju 1920, po zajęciu Kijowa i zdobyciu przyczółków mostowych po wschodniej stronie Dniepru, wojska polskie przeszły do obrony. Wódz Naczelny Józef Piłsudski zdawał sobie sprawę z tego, że nie udało mu się rozbić większych sił nieprzyjaciela, a jedynie zmusił je do wycofania się dalej na wschód. Stąd też planował nowe uderzenie, tym razem na północnym odcinku frontu wschodniego[1]. W tym czasie dowódca Frontu Zachodniego Michaił Tuchaczewski grupował wojska na wschodnim brzegu Berezyny i także przygotowywał je do ofensywy[2].

Skład wojsk[edytuj | edytuj kod]

Wojsko Polskie

17 maja dowodzenie nad obu armiami przejął gen. Stanisław Szeptycki[3].

Armia Czerwona

Na wschodnim brzegu Berezyny utworzono zgrupowanie uderzeniowe[4]:

Całością sił uderzeniowych dowodził dowódca Frontu Zachodniego Michaił Tuchaczewski[6][7].

Przebieg działań[edytuj | edytuj kod]

14 maja 1920 wojska Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego przeszły do ofensywy[1]. 26 maja 1920 sowiecka ofensywa na całym froncie zaczęła tracić swój impet. Na południowy wschód od jeziora Narocz 6 Dywizja Strzelców walczyła z polską XI Brygadą Piechoty i nie potrafiąc przełamać jej obrony, sama przeszła do obrony[8]. Inicjatywę przejęła strona polska[9]. 20 pułk piechoty, który do tej pory bronił frontu po obu stronach linii kolejowej Mołodeczno – Połock, wraz z batalionem szturmowym 17 Dywizji Piechoty i kompaniami 12 pułku piechoty przeprowadził trzy wypady na Jelnicę[10]. Wzięto około 200 jeńców i zdobyto 9 ckm[8].

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

Aktywna obrona 20 pułku piechoty i batalionu szturmowego 17 DP mocno osłabiła sowiecką 6 Dywizję Strzelców. Uderzające 1 czerwca w ramach polskiej kontrofensywy oddziały miały ułatwione zadanie przy przełamywaniu sowieckiej obrony[8].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Miejscowość na Białorusi, na południowy wschód od jez. Narocz.
  2. Michaił Tuchaczewski podaje nieco inny skład Armii w początkowym okresie operacji: 4., 6.,11.,29., 53.,56. Dywizje Strzelców i 15 Dywizja Kawalerii. Oprócz wymienionych na front maszerowała 18 Dywizja Strzelców[5].
  3. Michaił Tuchaczewski podaje nieco inny skład 16 Armii w początkowym okresie operacji: 2.,8.,10.,17.,57. Dywizje Strzelców i oprócz wymienionych na front maszerowała 21 Dywizja Strzelców[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]