Dasziw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dasziw
Дашів
Ilustracja
Pałac Potockich
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód winnicki
Rejon iliniecki
Powierzchnia 7,54 km²
Populacja 
• liczba ludności

4233
Nr kierunkowy +380 4345
Kod pocztowy 22740
Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego
Dasziw
Dasziw
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Dasziw
Dasziw
Ziemia49°00′17″N 29°25′40″E/49,004722 29,427778
Portal Portal Ukraina

Dasziw (ukr. Дашів, pol. hist. Daszów[1]) – osiedle typu miejskiego nad Sobem na Ukrainie w rejonie ilinieckim obwodu winnickiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Mapa województwa bracławskiego z 1648 r. Dasuf zaznaczony jako miejscowość na południe od Kalnika (w centralnej części mapy)

W czasach I Rzeczypospolitej miejscowość leżała w granicach województwa bracławskiego. W 1627 roku było to miasto prywatne należące do kasztelana krakowskiego Jerzego Zbaraskiego[2]. W XVIII w. był częścią rozległych posiadłości Szczęsnego Potockiego na wschodnim Podolu. W późniejszych latach był majątkiem hrabiego Wacława Seweryna Rzewuskiego, a w 1831 stoczono tu pierwszą znaczącą bitwę powstania listopadowego na Podolu. W bitwie brał udział Wacław Seweryn Rzewuski. Po powstaniu klucz daszowski uległ konfiskacie, a następnie przeszedł w posiadanie Włodzimierza hr. Potockiego, syna Włodzimierza[3].

W zaborze rosyjskim miejscowość była siedzibą gminy(ukr.) w powiecie lipowieckim guberni kijowskiej.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Pałac Potockich(ukr.)[4] – pałac wybudowany na początku XIX w. przez Józefa Wincentego Platera odbudowany po pożarze z 1831 r. przez Włodzimierza Potockiego po 1850 r.[5] W części centralnej piętrowy, zwieńczony tympanonem; nakryty dachem dwuspadowych szczytem do frontu. Skrzydła parterowe, na wysokiej podmurówce, również kryte dachem dwuspadowym. Od frontu arkadowy portyk z sześcioma kolumnami podtrzymującymi balkon z balustradą. Do pałacu prowadzą dwubiegowe schody z balustradą rozchodzące się od środka na boki. W roku 2016 dwór z zewnątrz był dobrze zachowany[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Daszów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  2. Latyfundia książąt Zbaraskich w XVI i XVII wieku, w: Przegląd Nauk Historycznych 2009, R. VIII, nr 1, s. 66.
  3. Pamiętniki Tadeusza Bobrowskiego
  4. Antoni Urbański: Z czarnego szlaku i tamtych rubieży: zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie Z czarnego szlaku i tamtych rubieży: zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie. Warszawa: 1928, s. 119.
  5. Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo bracławskie, T. 10, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1996, s. 79-86.
  6. Dmytro Antoniuk, Po byłych majątkach Potockich i Jaroszyńskich.

Literatura[edytuj | edytuj kod]