Zamek w Starej Kraśnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Starej Kraśnicy
Obiekt zabytkowy nr rej. zamek A/3367/545 z 3.03.1959, brama A/1007 z 17.05.2007, park A/3368/603/J z 16.01.1980, oficyna A/3369/668/J z 11.05.1981
Ilustracja
Willa przy zamku
Państwo  Polska
Miejscowość Stara Kraśnica
Typ budynku Zamek
Ukończenie budowy XVI w.
Ważniejsze przebudowy pocz. XVII w.
Położenie na mapie gminy Świerzawa
Mapa lokalizacyjna gminy Świerzawa
Zamek w Starej Kraśnicy
Zamek w Starej Kraśnicy
Położenie na mapie powiatu złotoryjskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu złotoryjskiego
Zamek w Starej Kraśnicy
Zamek w Starej Kraśnicy
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Zamek w Starej Kraśnicy
Zamek w Starej Kraśnicy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zamek w Starej Kraśnicy
Zamek w Starej Kraśnicy
Ziemia51°00′09″N 15°54′52″E/51,002500 15,914444

Zamek w Starej Kraśnicy – wybudowany w XVI w. w Starej Kraśnicy[1].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Zamek położony jest we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Świerzawa, na pograniczu Pogórza Kaczawskiego i Gór Kaczawskich w Sudetach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Manierystyczny zamek-dwór z XVI wieku, przebudowany w początkach XVII w. Obecne cechy stylistyczne uzyskał podczas przebudowy w latach 1610–1622 dla rodziny von Schweinichen. Kolejna zmiana właściciela nastąpiła w 1664 r. Wtedy to został nim Ernst von Nimptsch. Potem, w 1712 r., odnotowano Georga von Schweinichen z Kłonic, a od 1750 r. Johanna Antona von Bogten. Dwór remontowany był po 1900 roku.

W 1830 r. dwór był w posiadaniu barona von Bogten und Westerbach, w 1840 r. wymieniany jest Müller, w 1870 r. Hübner i Seidel, a w 1889 r. Emil Grosser. Pierwszym XX – wiecznym właścicielem był Ottomar Fürstein, a ostatnim przedwojennym – Karl H. Ackerman, który produkował w majątku części do samolotów.

Po 1945 r. przejęty przez PGR i zamieszkany przez jego pracowników. Opuszczono go w 1963 r. Nieużytkowany i nieremontowany dwór szybko ulegał dewastacji. W 1966 r. zawaliła się część dachu oraz sklepienia w sieni, a w latach 1968-1970 stropy ze stiukami nad parterem. Bezpowrotnie zniszczone zostały także malowane drewniane stropy. W 1993 r. zrujnowany obiekt przejęła AWRSP.

Obiekt jest częścią zespołu, w skład którego wchodzą jeszcze:

  • park dworski z XIX w., po 1945 r. zdewastowany;
  • brama wjazdowa, manierystyczna z 1622 roku (podobna do bramy zamku w Świnach). W jej szczycie, od strony wjazdu do majątku umieszczono kartusze herbowe rodów von Schlewitz i von Schweinichen, a od strony dziedzińca – von Reibnitz i von Rothkirch.
  • pozostałości murów obronnych, zachowane w złym stanie.
  • Zachowała się willa z 1902 roku, obecnie dom nr 1, wzniesiona w stylu historycznym przez właścicieli sąsiedniego starego dworu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 4.04.2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]