Pałac w Piotrkowicach (gmina Prusice)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac w Piotrkowicach
Obiekt zabytkowy nr rej. pałac A/3926/1039 z 23.01.1964, park A/3929/403/W z 24.05.1978
Pałac
Pałac
Państwo  Polska
Miejscowość Piotrkowice
Typ budynku Pałac
Styl architektoniczny Renesans, barok
Ukończenie budowy 1693 r.
Pierwszy właściciel 1340 r. Mikołaj Parciwal z Piotrkowic, w 1349 r. Janko z Piotrkowic, rodzina von Prittwitz (1392 r.)
Kolejni właściciele Kolejni znani z nazwiska właściciele to: Czesław (1447 r.), Melchior Slopot (1472 r.), Henryk von Dohna (1482 r.), von Nostitz (1599 r.), Leonard von Skopp (1656 r.), Jan von Studnitz/Sturnitz, jego żona Anna Maria hrabina von Colonna (po drugim mężu), rodzina von Maltzan (1720 r.), rodzina von Danckelmann (od 1787 r. do 1945 r.)
Obecny właściciel Arkadiusz Michoński (2015)
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac w Piotrkowicach
Pałac w Piotrkowicach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Piotrkowicach
Pałac w Piotrkowicach
Ziemia51°24′46,5″N 16°50′11,7″E/51,412917 16,836583
Pałac w Piotrkowicach, w drugiej poł. XIX w.

Pałac w Piotrkowicach – renesansowy pałac, poddany barokizacji w 1693 r.[1] w Piotrkowicach.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Pałac położony jest we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Prusice.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W średniowieczu wieś należała do rodziny von Prittwitz (1392 r.), która od nazwy wsi przyjęła nazwisko. Założenie pałacowe w Piotrkowicach było własnością znanych rodzin arystokratycznych m.in. Kosligów, Nostitzów (od 1574 r.), von Maltzanów (właścicieli księstwa stanowego w Miliczu od 1684 r.), Colonna, von Danckelmanów (od 1787 r.)[2][3]

Opis[edytuj | edytuj kod]

Trzypiętrowy pałac wybudowany na planie prostokąta, kryty wysokim czterospadowym dachem mansardowym. Pierwotny obiekt z połowy XVI w. (posiadający gotyckie piwnice) na co wskazują zachowane detale architektoniczne (opaski okienne i drzwiowe) oraz konstrukcyjne (bogato zdobione belki stropowe datowane na ok. 1565 r.), również nieregularność podziałów fasad[4]. Na parterze sklepienia z manierystyczną dekoracją rollwerkową oraz sala z barokowymi stiukami z herbem von Maltzanów. Obecny kształt fasady nadany w okresie baroku ok. 1693 r. Dekoracja stiukowa unikalna w Europie Środkowej o proweniencji toskańskiej (autor G. Simonetti aktywny m.in. we Wrocławiu, Lipsku, Berlinie)[5]. Fasada pałacu wykazuje stylistyczne podobieństwa do wystroju Pałacu opatów klasztoru cysterskiego w Lubiążu (1690-92) uznanego za jedno z największych i najcenniejszych artystycznie realizacji barokowych w Europie[6]. Elewacje pokrywa bogaty program sztukatorski, zamieniający podziały architektoniczne na ramy dla dekoracji groteskowej i roślinnej. Na wyższych kondygnacjach artykulacja pilastrami o toskańsko-kompozytowych kapitelach zwieńczonymi koroną.

Pałac restaurowany w XIX w. przez rodzinę Danckelmanów bez zatarcia cech stylowych. Wyjątkowej urody fasada o dekoracji sztukatorskiej stawiająca obiekt wśród najwybitniejszych realizacji barokowych w Europie Środkowej. Dekoracja Pałacu wykazuje silne pokrewieństwo stylistyczne z barokowym wystrojem Opactwa Cystersów w Lubiążu uznawanym za arcydzieło sztuki barokowej na Śląsku.

Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, na który składają się: park, mauzoleum rodziny von Danckelman z 1850 r.[7] oraz założenie folwarczne w skład którego wchodzą: spichrz z pierwszej połowy XIX w. oraz ujeżdżalnia o bogatej dekoracji fryzu, stajnia z mieszkaniami służby oraz rządcówka, wszystkie w jednolitym eleganckim stylu neogotyckim z poł. XIX w. Ogród barokowy przekształcony w XIX w. w park krajobrazowy z dwoma stawami i romantycznym Mauzoleum rodowym. W parku dęby o charakterystyce pomników przyrody, ponad 700-letnie.

Przypisy

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 31.05.2015]. s. 178.
  2. Paweł Grzyb, Oficjalny Serwis Internetowy Gminy Prusice, www.prusice.pl [dostęp 2017-01-06].
  3. Szlak zabytków architektury rezydencjonalnej | Kocie Góry, kociegory.com [dostęp 2017-01-06].
  4. Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, Zabytki Sztuki w Polsce. Śląsk, 2006.
  5. Konstanty Kalinowski, Architektura doby baroku na Śląsku, 1977.
  6. Konstanty Kalinowski, Lubiąż, 1970.
  7. Narodowy Instytut Dziedzictwa, http://www.nid.pl/pl/Informacje_ogolne/Zabytki_w_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/DLN-rej.pdf, 17 października 2012 [dostęp 2012-10-17].