Pałac w Kraskowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac w Kraskowie
Obiekt zabytkowy nr rej. pałac A/462/233 z 14.07.1950, park A/4263/324 z 14.07.1950 oraz 720/WŁ z 17.02.1979, aleja A/4266/1318/WŁ z 7.03.1993, oficyna A/4265/1463/WŁ z 20.12.1995, stajnia z wozownią A/4264/1462/WŁ z 20.12.1995
Pałac
Pałac
Państwo  Polska
Miejscowość Krasków
Typ budynku Pałac
Architekt Johann Bernhard Fischer von Erlach
Ukończenie budowy 1746 r.
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac w Kraskowie
Pałac w Kraskowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Kraskowie
Pałac w Kraskowie
Ziemia50°54′48″N 16°35′12″E/50,913333 16,586667

Pałac w Kraskowie – wybudowany w 1746 r. w Kraskowie[1].

Położenie[edytuj]

Pałac położony jest w Kraskowie – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Marcinowice[2].

Historia[edytuj]

Pałac w Kraskowie zbudowany został przez grafa Davida Sigismunda von Zedlitz und Leipe; pierwotnie istniał tu zamek wodny, który uległ zniszczeniu podczas wojny trzydziestoletniej, mającej miejsce w l. 1618-1648; później na jego miejscu postawiono nowy pałac. Pod koniec XVII wieku właścicielką wsi i pałacu była Anna Elizabeth von Zeidlitz, która wniosła je w 1699 r. w posagu do małżeństwa z hrabią Heinrichem III von Hochberg z RoztokiRohnstock[3]. Około 1732 r., kiedy von Hochbergowie zdecydowali się sprzedać Krasków Hansowi Albrechtowi baronowi von Zedlitz und Leipe, pałac został zniszczony przez pożar. Syn Hansa Albrechta, David Sigismund von Zedlitz und Leipe zlecił projekt odbudowy pałacu Fischerowi von Erlach. Powstał nowy obiekt w stylu barokowym, zasypano fosy, na miejscu dawnych wałów i umocnień założono ogrody różane; prace zakończyły się w 1746 r. W 1847 roku Wilhelm zmarł bezpotomnie. Wdowa po nim, hrabina Charlotte Friederike von Zedlitz und Leipe z domu von Panczewski 7 marca 1848 r. w zamian za wypłacanie dożywotniej renty majątek ten, wraz z czterema jeszcze innymi dobrami rycerskimi, przekazała swemu siostrzeńcowi Georgowi Gustavowi Rudolfowi von Salisch. Ród Salischów pozostawał właścicielem pałacu przez następne blisko sto lat, do końca II wojny światowej. Uszkodzony podczas działań wojennych, pałac przez następne lata – we władaniu PRL – ulegał postępującej dewastacji, aż – po przekształceniach ustrojowych w Polsce – wykupił go w 1992 austriacki antykwariusz, który pałac odbudował i urządził w nim luksusowy hotel. W zabudowaniach służebnych pałacu, przy bramie wjazdowej, urządzone jest dwujęzyczne polsko-niemieckie przedszkole. Piękno tej rezydencji uwydatnia portal z nadbudówką dźwiganą przez kariatydy. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park, powstały dzięki Wilhelmowi Sigismundowi, wnukowi Davida Sigismunda von Zedlitz und Leipe, który w 1847 r. zlecił światowej sławy projektantowi ogrodów Peterowi Lenné projekt parku wokół pałacu; aleja z XIX w.; oficyna z 1746 r.; stajnia z wozownią z początku XIX w.

Przypisy

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2.03.2015]. s. 165.
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2014-02-14].
  3. Łuczyński Romuald M. Zamki, dwory i pałace w Sudetach, Legnica, 2008, s. 191.

Bibliografia[edytuj]