Zamek Quingenburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek Quingenburg
Państwo  Polska
Miejscowość wzniesienie Garncarz
Typ budynku zamek
Ukończenie budowy XIII wiek
Zniszczono XV wiek, XIX wiek
Pierwszy właściciel Bolko I
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Zamek Quingenburg
Zamek Quingenburg
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Zamek Quingenburg
Zamek Quingenburg
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zamek Quingenburg
Zamek Quingenburg
Ziemia50°37′43,48″N 16°34′21,50″E/50,628744 16,572639

Zamek Quingenburg (Zamek na Garncarzu) – śladowe szczątki ruin po zamku w postaci porozrzucanych po północnym stoku góry głazów i kawałków kamieni z muru.

Położenie[edytuj]

Zamek znajdował się w środkowej części Gór Sowich w Sudetach Środkowych w województwie dolnośląskim, przy drodze wiodącej w kierunku Przełęczy Woliborskiej ok. 4,5 km na północny-wschód od Nowej Rudy[1].

Zamek został zbudowany na stromym i skalistym wzgórzu Garncarza[2], wznoszącym się 644 m n.p.m. i sąsiadującym ze skałkami. Szczyt zbudowany jest z gnejsowych skał. Całe wzgórze oraz otoczenie ruin zamku porośnięte jest lasem świerkowym regla dolnego. Zbocza Garncarza są strome, a z trzech stron otoczone są głębokimi dolinkami potoków Piekielnicy. Droga, nad którą stał zamek-strażnica to szlak handlowy wiodący z równiny śląskiej przez Czechy na południe Europy. Szlak ten nazywano Piekielną Drogą. Był to jeden z „świetlistych szlaków”, a zamek zbudowano dla kontroli i ochrony tego szlaku. Wstępne prace archeologiczne prowadzone w 1993 odsłoniły znikome resztki zabudowy.

Opis zamku[edytuj]

Zamek Quingenburg zbudowano pod koniec XIII wieku na skalnym stromym wzniesieniu z nieobrobionego kamienia. Prawdopodobnie tak jak inne zamki obronne budowane w tym okresie, była to mała warownia (strażnica), zbudowana na obrysie nieregularnego owalu. Zamek składał się z zamku górnego, zamku dolnego oraz dziedzińca wewnątrz zamkowego. Całość zajmowała powierzchnię nie większą niż 700 m². W części środkowej obwarowania być może stała okrągła wieża, a budynek mieszkalny znajdował się prawdopodobnie w jednym z naroży dziedzińca. Całość otoczona była kamiennym murem obronnym. Ciasny dziedziniec mieścił wewnątrz stajnie, zabudowania gospodarcze, pomieszczenia dla załogi, budynek z wartownią oraz bramę wjazdową. Biorąc pod uwagę ukształtowanie terenu, droga do zamku prowadziła od strony wschodniej i z tej też strony prawdopodobnie znajdowała się brama wjazdowa do zamku.

Historia zamku[edytuj]

Prawdopodobnie w połowie XIII wieku książę Bolko I świdnicki kazał zbudować zamek murowany jako jedno z ogniw łańcucha umocnień wzdłuż granicy czeskiej. W drugiej połowie XIV wieku zamek, jak wiele innych umocnień granicznych, przeszedł pod panowanie czeskie. W okresie wojen husyckich został opanowany przez husytów i częściowo przez nich zdewastowany i od tego okresu prawdopodobnie ulegał on powolnemu niszczeniu, a pod koniec XIV wieku lub na początku XV wieku został opuszczony. Pod koniec XV wieku stał się siedzibą rycerzy rozbójników, rabujących okoliczne miejscowości. Podobnie jak kilka innych gniazd rozbójniczych na Śląsku, zamek został zdobyty i wysadzony w powietrze z końcem XV wieku przez wojska Macieja Korwina, którymi dowodził Georg von Stein. Od momentu zniszczenia do obecnych czasów zamek pozostaje w ruinie, jednak całkowicie zamek został zniszczony i zrównany z ziemią na początku XIX wieku.

Funkcje zamku[edytuj]

  • Służył utrwalaniu władzy zwierzchniej na bardzo słabo jeszcze zaludnionych terenach górskich.
  • Wraz z twierdzami Radosno, Grodno, Nowy Dwór i Rogowiec stanowił lokalną linię umocnień granicznych przy południowej granicy z Czechami.
  • Siedziba rycerzy rozbójników w XV w.
  • Strzegł drogi handlowej wiodącej z Polski przez Czechy na południe Europy.

Zamek obecnie[edytuj]

Do dzisiejszych czasów zachowane są relikty zamku w postaci porozrzucanych po północnym stoku góry kawałków kamieni, pochodzących z muru, oraz częściowe ślady obrysu dawnej warowni[3].

Legendy[edytuj]

Jedna z legend głosi, że skałki w Górach Sowich to zaklęci w głazy przez władcę gór Karkonosza rycerze-rabusie z Zamku Quingenburg, którzy następnie zostali porozrzucani po zboczach za karę za swoje czyny.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Julian Janczak; Legendy zamków śląskich; Wydawnictwo Erechtejon; Wrocław 1995; ​ISBN 8386722053
  • Marek Staffa, Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Sowie, Wydawnictwo I-BIS, Wrocław 1995
  • Praca zbiorowa; mapa turystyczna "Góry Sowie"; skala 1:35 000; Wyd. "Plan"; J. Góra 2007/8; ​ISBN 9788360975442

Linki zewnętrzne[edytuj]