Dwór w Nowej Rudzie-Słupcu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dwór w Nowej Rudzie-Słupcu
Obiekt zabytkowy nr rej. 288 z 11.05.1951
Ilustracja
Dwór w Nowej Rudzie-Słupcu
Państwo  Polska
Miejscowość Nowa Ruda
Adres Słupiec (Nowa Ruda), ul. Radkowska
Styl architektoniczny barok
Architekt Jakob Carova
Rozpoczęcie budowy 1685 r.
Ukończenie budowy XVII w.
Zniszczono lata 60. XX w
Pierwszy właściciel Morgante
Kolejni właściciele von Pilati
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Dwór w Nowej Rudzie-Słupcu
Dwór w Nowej Rudzie-Słupcu
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Dwór w Nowej Rudzie-Słupcu
Dwór w Nowej Rudzie-Słupcu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dwór w Nowej Rudzie-Słupcu
Dwór w Nowej Rudzie-Słupcu
Ziemia50°34′45,18″N 16°30′05,25″E/50,579217 16,501458

Dwór w Nowej Rudzie-Słupcu – wybudowany w XVII wieku w stylu barokowym w Nowej Rudzie - Słupcu.

Dwór położony nad potokiem Dzik i w pobliżu kościoła, początkowo był dworem sędziowskim, następnie siedzibą szlachecką. Pierwotnie zamieszkiwany był przez baronów rodziny Morgante, następnie po przejęciu dóbr słupieckich przez rodzinę Pilatich został przez nich upiększony. Pałac według projektu Jakob Carova był budynkiem o zwartej bryle, poprzedzonym wieżą o cebulastym hełmie. W 1708 r. właścicielem majątku był Jan Baptysta baron Pilati von Tassul. Następnie w pałacu mieszkał Johann Baptista Pilati (1724-1756). Od początku XIX w. właścicielem był Antoni hrabia Pilati von Tassul zu Daxberg (1775-1843), który miał dwóch synów Maksymiliana Henryka Mikołaja (1819-1875) i Karola Józefa Otto (1825-1901). Najstarszy syn Karola - Oskar Karol Rudolf (ur. 1860) ożenił się z Małgorzatą von Kassel (ur. 1866)[1]. Oskar Wilhelm Ludwig von Pilati (1817-1894) upiększył obiekt. Pałac, znajdujący się w XIX-wiecznym parku, wysadzono w powietrze w latach 60. XX w.

Nowy, skromniejszy dom pański Pilatich z XIX wieku stoi przy ul. Połoniny 2a. Jest to budynek dwukondygnacyjny, nakryty dachem mansardowym. Po 1945 był siedzibą PGR. Obok domu zachowały się budynki gospodarcze dawnego folwarku: oficyna mieszkalna (ul. Połoniny 2) i spichlerz.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nowa Ruda studium historyczno-urbanistyczne, T. 2, Iwona Rybka-Ceglecka; współpraca przy katalogu zabytków Magdalena Kirycz, Beata Sebzda; archeologia Maria Sikorska, Donata Wiśniewska; plansze Emilia Dymarska, Regionalny Ośrodek Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego, Wrocław, 2001, s. 198-199
  • Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie, T. 11, pod red. Marka Staffy, Wrocław: Wyd. I-Bis 1995, s. 350-351, ​ISBN 83-85773-12-6
  • Behan Andrzej, Nowa Ruda. Przewodnik historyczno-turystyczny, Wyd. Maria, Nowa Ruda 2006, s. 226-227, ​ISBN 83-60478-08-2
  • Nowa Ruda przewodnik, zespół redakcyjny, FOZN, Nowa Ruda 2006.
Herb hrabiów Pilati von Thassul zu Daxberg