Pałac w Mikułowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac w Mikułowej
Obiekt zabytkowy nr rej. pałac 1266/J z 4.06.1996, park 792/J z 28.07.1983[1]
Ilustracja
Pałac w Mikułowej
Państwo  Polska
Miejscowość Mikułowa
Adres nr 27
Typ budynku pałac
Ukończenie budowy druga poł. XVIII w.
Ważniejsze przebudowy 1880 r.
Położenie na mapie gminy Sulików
Mapa lokalizacyjna gminy Sulików
Pałac w Mikułowej
Pałac w Mikułowej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Mikułowej
Pałac w Mikułowej
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac w Mikułowej
Pałac w Mikułowej
Położenie na mapie powiatu zgorzeleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu zgorzeleckiego
Pałac w Mikułowej
Pałac w Mikułowej
Ziemia51°04′52,77″N 15°06′58,98″E/51,081325 15,116383

Pałac w Mikułowej – został wzniesiony w drugiej połowie XVIII wieku, przebudowany w 1880 roku. Od lat 50. XX wieku był siedzibą PGR-u, w 2013 roku został kupiony przez prywatnego inwestora.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Pałac położony jest we wschodniej części wsi Mikułowa, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, w gminie Sulików.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pałac wzniesiono w drugiej połowie XVIII wieku[2]. W 1880 roku został gruntownie przebudowany na eklektyczny i zmieniono mu wystrój[2]. Obiekt był remontowany w 1925 oraz 1990 roku[2]. W latach 50. XX wieku ulokowano w nim PGR, a po jego likwidacji w latach 90. XX wieku nie był użytkowany[2]. W 2013 roku pałac kupiła osoba prywatna, która chce tu w przyszłości stworzyć ośrodek wypoczynkowy dla osób, które ukończyły pięćdziesiąty rok życia[3].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Pałac to budowla dwuskrzydłowa z narożną wieżyczką alkierzową[2]. Ma dwie kondygnacje z mieszkalnym poddaszem i nakryty jest dachem mansardowym z Lukarnami[2]. Prostokątne okna ujęte są w opaski, podobnie portale[2]. We wnętrzu interesujące są zwłaszcza główny hol i reprezentacyjna klatka schodowa, noszące cechy neomanieryzmu niderlandzkiego[3]. Do dzisiaj zachowała się także część stolarki neorenesansowej i witraż[3].
Przy dużym dziedzińcu ze studnią na środku stoją zabudowania gospodarcze pochodzące z XIX wieku[2]. Za pałacem znajdują się pozostałości parku krajobrazowego pochodzącego z początku XIX wieku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 263. [dostęp 28.03.2015].
  2. a b c d e f g h i Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Cz. 2: M-Ż. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 35, 36. ISBN 83-85773-61-4.
  3. a b c Lucyna Róg, Pałac sprzedany za 800 tys. Będzie ośrodkiem wypoczynkowym. wroclaw.gazeta.pl. [dostęp 30.8.13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]