Pałac w Rząśniku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac w Rząśniku
Obiekt zabytkowy nr rej. pałac A/5490/572 z 18.03.1959, park A/3294/510/J z 8.12.1977[1]
Widok od południowego zachodu
Widok od południowego zachodu
Państwo  Polska
Miejscowość Rząśnik
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny barok
Architekt Martin Frantz
Inwestor Johann Holzhausen
Kondygnacje 3
Rozpoczęcie budowy 1734 r.
Ukończenie budowy koniec XVIII w.
Położenie na mapie gminy Świerzawa
Mapa lokalizacyjna gminy Świerzawa
Pałac w Rząśniku
Pałac w Rząśniku
Położenie na mapie powiatu złotoryjskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu złotoryjskiego
Pałac w Rząśniku
Pałac w Rząśniku
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac w Rząśniku
Pałac w Rząśniku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Rząśniku
Pałac w Rząśniku
Ziemia51°00′58,18″N 15°46′43,57″E/51,016161 15,778769

Pałac w Rząśniku – został wybudowany pod koniec XVIII wieku, według projektu Martina Frantza, był restaurowany w XIX wieku i remontowany około 1900 roku. Obecnie znajduje się w stanie ruiny.

Położenie[edytuj]

Pałac położony jest we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Świerzawa, na Pogórzu Kaczawskim w Sudetach, u północnego podnóża Gór Kaczawskich[2].

Historia[edytuj]

Budowa pałacu w Rząśniku została rozpoczęta w roku 1734 z inicjatywy Johanna Bernarda Holzhausena, według projektu wybitnego architekta Martina Frantza[2]. Budowę ukończono dopiero pod koniec XVIII wieku[2]. W XIX wieku pałac był restaurowany, a około 1900 roku przeprowadzono kompleksowy remont budynku[2].
Po 1945 roku w budynku znajdowały się mieszkania dla pracowników PGR-u[2]. W latach 1962-1963 przeprowadzono bieżące naprawy dachu, poza tym nie wykonano całościowego remontu.

Architektura[edytuj]

Barokowy pałac został wzniesiony na planie prostokąta, z trzema ryzalitami i bocznymi skrzydłami[2]. Budynek jest trzytraktowy, trzykondygnacyjny, nakryty dachami mansardowymi z lukarnami[2]. Elewacje są dzielone pilastrami stojącymi na boniowanym cokole parteru, którego wnętrza zachowały część sklepień kolebkowych z lunetami[2]. Obecnie pałac jest w ruinie[2]. Budynek jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park[2].

Przypisy[edytuj]

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 4.04.2015]. s. 271.
  2. a b c d e f g h i j Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, s. 336-338. ISBN 978-83-89102-63-8.

Bibliografia[edytuj]