Zamek Homole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek Homole
Zamek Homole – ruiny stołpu, 2016 r.
Zamek Homole – ruiny stołpu, 2016 r.
Państwo  Polska
Położenie na mapie gminy Lewin Kłodzki
Mapa lokalizacyjna gminy Lewin Kłodzki
Zamek Homole
Zamek Homole
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Zamek Homole
Zamek Homole
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Zamek Homole
Zamek Homole
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zamek Homole
Zamek Homole
Ziemia50°24′05,31″N 16°20′47,06″E/50,401475 16,346406
Zamek, tablica, plan zamku
Fragment murów zachodnich zamku Homole
Fragment murów północnych zamku Homole
Zamek Homole, stołp od środka
Zamek Homole, stołp od środka
Zamek Homole, stołp od środka
Tablica informacyjna
Ruiny stołpu zamku
Rzut ruin

Zamek Homole – ruiny zamku na wzniesieniu Gomoła (733 m n.p.m.) na Wzgórzach Lewińskich, ponad przełęczą Polskie Wrota (ziemia kłodzka, Sudety Wschodnie)[1].

Historia[edytuj]

Już w pierwszych wiekach n.e. przez przełęcz Polskie Wrota prowadził wariant szlaku bursztynowego, a we wczesnym średniowieczu była to uczęszczana droga handlowa łącząca Śląsk z Czechami[2]. W XI w. istniał tam drewniany gródek strzegący traktu[2]. W końcu XIII w. wzniesiono murowany zamek, który stał się centrum państewka von Pannwitzów[2]. Zdobyty przez husytów w 1428 r. stał się ich główną siedzibą na ziemi kłodzkiej[2]. W 1434 r. został zdobyty przez najemników z Wrocławia i Świdnicy lub też ze Strzelina.

Do 1477 r. zamek kilkukrotnie zmieniał właścicieli, drogą sprzedaży bądź dziedziczenia, by w końcu zostać odsprzedanym Hildebrandowi von Kauffungowi z Łużyc i odłączonym od korony czeskiej. Zamek stał się tym samym stolicą niewielkiego państewka (tzw. państewka homolskiego) obejmującego Duszniki-Zdrój, Lewin Kłodzki i 21 okolicznych wsi[2].

Potomkowie Kauffunga stali się z czasem rycerzami-rabusiami, co spowodowało, że ich suwerenność przestała być tolerowana: w 1534 r. wojska cesarskie zdobyły zamek, który następnie skonfiskowano, a ostatniego właściciela stracono w Wiedniu[2]. Od 1560 r. zamek stał opuszczony, powoli popadając w ruinę.

W zamku dwukrotnie prowadzono prace archeologiczne – w 1810 i w 1962 roku[2]. Odnaleziono wtedy między innymi fragmenty ceramiki[2].

Architektura[edytuj]

Zamek składał się z kamiennego stołpu około 30-metrowej wysokości o cylindrycznym kształcie, otoczonego murem obwodowym[2]. Mur wydzielał dziedziniec o nieregularnych, zbliżonych do prostokąta granicach, długości ok. 45, szerokości ok. 18 m; wieża umieszczona była w jego centrum[2]. Do obecnych czasów zachował się jedynie fragment wieży i kilkumetrowy odcinek muru zewnętrznego oraz ślady suchej fosy[2].

Turystyka[edytuj]

W XVIII wieku, kiedy Duszniki-Zdrój stały się kurortem wzrosło zainteresowanie ruinami wśród turystów i kuracjuszy[2]. W latach 1788-1789 zbudowano dla nich w ruinach aleję, altanę, ustawiono ławki[2]. Przypuszczalnie okolice zamku odwiedził 4 lipca 1778 przyszły król pruski Fryderyk Wilhelm II (źródła pisane mówią o tablicy pamiątkowej, która nie zachowała się do obecnych czasów).

Przy ruinach zaczyna się szlak turystyczny

szlak turystyczny niebieski Zamek Homole - Bukowy Stawek - Ludowe - Przełęcz Polskie Wrota - Lewin Kłodzki - Przełęcz Lewińska[3]

U północnego podnóża góry przebiega Główny Szlak Sudecki:

szlak turystyczny czerwony Kudowa-ZdrójDańczówPrzełęcz LewińskaPrzełęcz w Grodźcu - Bukowy Stawek - LudoweDuszniki-ZdrójJamrozowa Polana - Kozia HalaPodgórze PL/CZ - Sołtysia Kopa - ZieleniecLasówkaSchronisko PTTK „Jagodna” (Przełęcz Spalona) – PonikwaDługopole-Zdrój

  • Około 2004 w zachodniej części dziedzińca zamkowego postawiono drewnianą wiatę, w 2016 r. zawalona.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. Zamki Dolnego Śląska
  2. a b c d e f g h i j k l m Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 13: Góry Stołowe. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo PTTK „KRAJ”, 1992, s. 102, 103. ISBN 83-7005-301-7.
  3. Informacje zawarte na stronie PTTK Strzelin; dostęp: 16.10.2016

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]