Zamek w Czerninie Górnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek w Czerninie
Obiekt zabytkowy nr rej. nr rej.: 493 z 23.02.1959
Zamek w Czerninie, widok od strony zachodniej, 2004 rok
Zamek w Czerninie, widok od strony zachodniej, 2004 rok
Państwo  Polska
Miejscowość Czernina Górna
Adres ul. Zamkowa, 56-200 Góra
Rozpoczęcie budowy przełom XIV i XV wieku
Zniszczono lata 50 XX wieku
Pierwszy właściciel Jan z Czerniny herbu Wierzbna
Położenie na mapie gminy Góra
Mapa lokalizacyjna gminy Góra
Zamek w Czerninie
Zamek w Czerninie
Położenie na mapie powiatu górowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu górowskiego
Zamek w Czerninie
Zamek w Czerninie
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Zamek w Czerninie
Zamek w Czerninie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zamek w Czerninie
Zamek w Czerninie
Ziemia51°43′11,65″N 16°37′06,58″E/51,719903 16,618494

Zamek w Czerninie Górnej w województwie dolnośląskim, w powiecie górowskim, w gminie Góra.

Historia[edytuj]

Wieś Schyrnino wymieniana jest w dokumentach z 1308 roku. Wchodziła wtedy w skład dóbr kościelnych. Budowę zamku rozpoczął na przełomie XIV i XV w. kasztelan międzyrzecki Jan z Czerniny herbu Wierzbno. Po jego śmierci w 1423 r. zamkiem zajął się jego syn Jocusch Von der Czyrne, ale już siedem lat później sprzedał majątek niejakiemu Magnusowi von Label. Około 1492 roku zamek wraz z otaczającymi go dobrami trafia w ręce rodziny von Dohna. Ich starania doprowadziły do nadania przywileju lokacyjnego dla miasta przez Władysława Jagiellończyka. W 1538 r. Henryk VII von Dohna sprzedaje majątek i miasto braciom von Stosch z Mojęcic, których potomkowie rozbudowali i ufortyfikowali miasto. W XVII w. miasto było kilkakrotnie świadkiem zmagań wojsk duńskich, szwedzkich i pruskich. Panowała tu także ospa. Pod koniec XVII w. zamek zostaje przebudowany na rezydencję w stylu barokowym przez Abrahama von Stosch. Umarł on bezpotomnie pozostawiając rezydencje najstarszej siostrze Jadwidze Helenie. Po jej śmierci w 1703 r. miasto przeszło w ręce rodziny von Lestwitz. Zmieniało jeszcze kilkakrotnie właścicieli, byli to m.in. Adam Melchior, Jerzy Abraham i Karol Rudolf. Karol Rudolf umarł 9 sierpnia 1803 roku nie pozostawiwszy potomka. Swój majątek zapisał Stowarzyszeniu Dziewic Ewangelickich, którego głównym zadaniem było nauczanie młodych dziewcząt prowadzenia domu. Organizacja przyczyniła się do rozwoju szkolnictwa w okolicznych wsiach. Przetrwała do końca II wojny światowej. Wojnę obiekt przetrwał nienaruszony, po wojnie został upaństwowiony. Przez pewien czas zamieszkiwany był przez pracowników Państwowego Gospodarstwa Rolnego. W latach pięćdziesiątych XX wieku został opuszczony, a jego wyposażenie rozkradzione. Zaniedbany w następnych kilkudziesięciu latach popadł w ruinę.

Galeria[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]