Pałac w Brunowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac w Brunowie
Obiekt zabytkowy nr rej. A/5386/486/J i A/5385/487/J z 14 stycznia 1977 roku[1]
Ilustracja
Widok pałacu
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Miejscowość Brunów
Adres Brunów 27
59-600 Lwówek Śląski[2]
Styl architektoniczny barokowy z elementami neobarokowymi
Architekt Mohrensberg z Legnicy i Scholtz z Lwówka Śląskiego
Kondygnacje 2
Rozpoczęcie budowy 1740
Ukończenie budowy 1750
Ważniejsze przebudowy • 1787
• XIX wiek
• 1900-1901[3]
Pierwszy właściciel śląski ród Zedlitz.
Kolejni właściciele hrabia Bernhard von Schmettau
baron Filip Herman von Sonnenburg
• Krzysztof Henryk i Ernesta von Schweinitz
• Georg von Cottenet
Położenie na mapie gminy Lwówek Śląski
Mapa lokalizacyjna gminy Lwówek Śląski
Pałac w Brunowie
Pałac w Brunowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Brunowie
Pałac w Brunowie
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac w Brunowie
Pałac w Brunowie
Położenie na mapie powiatu lwóweckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lwóweckiego
Pałac w Brunowie
Pałac w Brunowie
Ziemia51°08′01,392″N 15°35′06,569″E/51,133720 15,585158
Strona internetowa

Pałac w Brunowie – wybudowany w 1750 roku w stylu barokowym z elementami neobarokowymi i klasycystycznymi, położony jest we wsi Brunów w powiecie lwóweckim. Dnia 14 stycznia 1977 roku pod numerem A/5386/486/J i A/5385/487/J, pałac został wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa.

Historia pałacu[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o istnieniu w Brunowie dworu pochodzi z XV wieku. Była to wówczas budowla obronna w formie wieży rycerskiej. Dwór w tym czasie należał do śląskiego rodu Zedlitz i pozostawał do 1740 roku. Wówczas to właścicielem został Bernard von Schmettau. W tym czasie stary dwór został przebudowany w dwupiętrowy pałac w stylu barokowym. Bernard von Schmettau założył również folwark oraz wybudował dwór dla zarządcy majątku. Od 1750 roku do 1786 roku pałac był własnością barona Filipa Hermanna von Sonnenburg. W 1787 roku został sprzedany Krzysztofowi i Erneście von Schweinitz. W trzy tygodnie później pałac wraz z zabudowaniami został zniszczony przez pożar. Schweinitzowie rozpoczęli odbudowę swojej posiadłości w stylu neobarokowym, która zakończyła się w 1789 roku. Kolejną właścicielką była Senden von Schwienitz, a od 1838 roku rodzina Cottenetów. Pałac był własnością rodu do 1945 roku. Przez ten czas pałac został rozbudowany (niektóre jego elementy posiadają cechy XIX-wiecznego klasycyzmu)[4]. Powstały wówczas stajnia z powozownią, park z kaplicą rodzinną, fontanna, kordegarda czy młyn wodny. Na ścianie szczytowej stajni umieszczono herb rodziny Cottenet. W latach 1900-1901 pałac ponownie przebudowano tym razem w stylu klasycystycznym, powstało wówczas skrzydło południowe pałacu wraz z oranżerią i ośmioboczną wieżą. Pałac został pokryty dwuspadowym dachem z naczółkami. Wnętrze pałacu przebudowano w dwu- i trzytraktowe, a miejscami użyto secesyjnej dekoracji. W 1933 roku rezydencja została przejęta na szkołę sportową Hitlerjugend, a następnie stała się własnością nazistów. Zaraz po zakończeniu II wojny światowej pałac wraz z zabudowaniami został ogołocony z wyposażenia i częściowo zniszczony. Po przejęciu go przez Skarb Państwa i zabezpieczeniu w budynku został otwarty ośrodek kolonijny Rejonu Dróg Publicznych. Obecnie pałac pozostaje w rękach prywatnych i funkcjonuje jako obiekt hotelowy[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Gaworski, Najpiękniejsze zamki i pałace Śląska i pogranicza polsko-czeskiego, Matiang, Strzelce Opolskie 2012, ​ISBN 978-83-932293-6-9​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo dolnośląskie. 2018-09-30. [dostęp 4 marca 2013].
  2. Dane adresowe pałacu. [dostęp 4 marca 2013].
  3. a b Gaworski Marek - "Najpiękniejsze zamki, pałace Śląska i pogranicza polsko-czeskiego" Wydawca - Matiang (Strzelce Opolskie 2012) Strona - od 31 do 32 ​ISBN 978-83-932293-6-9
  4. Historia pałacu. [dostęp 4 marca 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]