Zamek Stary Książ

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek Stary Książ
Obiekt zabytkowy nr rej. A/5214/621 z 1.09.1959[1]
Zamek Stary Książ
Państwo  Polska
Miejscowość Wałbrzych
Styl architektoniczny eklektyzm
Architekt Christian Wilhelm Tischbein
Rozpoczęcie budowy 1794 r.
Ukończenie budowy 1797 r.
Pierwszy właściciel Bolko I Surowy
Położenie na mapie Wałbrzycha
Mapa lokalizacyjna Wałbrzycha
Zamek Stary Książ
Zamek Stary Książ
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Zamek Stary Książ
Zamek Stary Książ
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zamek Stary Książ
Zamek Stary Książ
Ziemia50°50′17″N 16°17′42″E/50,838056 16,295000
Galeria: Zamek Stary Książ
Stary Książ
Stary Książ
Stary Książ
Stary Książ
Stary Książ
Stary Książ
Stary Książ
Zamek Stary Książ 02.jpg
Zamek Stary Książ 03.jpg
Zamek Stary Książ 04.jpg
Zamek Stary Książ 05.jpg
Zamek Stary Książ 06.jpg
Zamek Stary Książ 07.jpg
Zamek Stary Książ 08.jpg
Zamek Stary Książ 09.jpg
Zamek Stary Książ 10.jpg

Zamek Stary Książ – ruiny zamku położone w Wałbrzychu, w północno-wschodniej części Pogórza Wałbrzyskiego w Sudetach Środkowych w województwie dolnośląskim. Nieopodal ruin znajduje się zamek Książ.

Położenie[edytuj]

Zamek Stary Książ zbudowany jest na murach dawnego zamku piastowskiego Bolka I. Położony jest na lewym wzgórzu nad przełomem Pełcznicy w południowo-wschodniej części Książańskiego Parku Krajobrazowego, położonego na pograniczu dwóch odmiennych makroregionów fizyczno-geograficznych: Przedgórza Sudeckiego i Sudetów Środkowych. Pełcznica płynie głębokimi dolinami o charakterze wąwozów. Na odcinku około 2 km między Szczawienkiem a Pełcznicą tworzy skaliste jary o głębokości dochodzącej do 80 m. i szerokości 20-30 m. Na długości 4 km tworzy liczne zakola o stromych zboczach z urwiskami i skalnymi żlebami. W ten krajobraz z urozmaiconą rzeźbą krętych jarów i głębokich dolin Pełcznicy, odsłoniętych wychodni skalnych wkomponowany jest Zamek Stary Książ.

Historia[edytuj]

Pierwszy gród na wzgórzu nad Przełomem Pełcznicy powstał między IX-X wiekiem, który pod koniec XIII wieku został przebudowany na murowany zamek obronny[2]. Stary zamek został wzniesiony przez Bolka I księcia świdnicko-jaworskiego. W 1290 roku do zamku książę Bolko I Surowy przeniósł swoją siedzibę z Lwówka Śląskiego. Swoje znaczenie warownia straciła w 1392 roku po przejściu księstwa świdnicko-jaworskiego do Korony Czeskiej. W 1428 roku zostaje zdobyty przez husytów. W następnych latach zamek był siedzibą i bazą wypadową rycerzy-rabusiów i jako ich siedziba został zniszczony w 1484 roku. Pozbawiony właściciela zamek popadł w ruinę i przestał funkcjonować w XV wieku. W roku 1794-1797 właściciel zamku Książ Jan Henryk VI von Hochberg zlecił architektowi Christianowi Tischbeinowi urządzenie otoczenia zamku nad potokiem Pełcznicy i przebudowanie istniejących resztek ruin dawnego zamku na romantyczne ruiny dla księcia Hansa Heinricha IV Hochberga[2]. Celem budowy była inscenizacja średniowiecznego otoczenia wokół Zamku Książ. Po wojnie Zamek podpalony przez wojska Radzieckie spłonął latem 1945 roku[2]. Nie był on jednak w tak złym stanie jak obecnie[2]. Do dziś zachowała się sztuczna ruina z końca XVIII w. z pozostałością głównego budynku zamku z zachowanym podziałem wewnętrznym[2]. Brak w nim stropów, a z wieży zamkowej ocalały tylko fragmenty[2]. Zachowały się również dwa renesansowe portale i część muru dawnego ganku prowadzącego do kaplicy, z której pozostały tylko ściany i resztki przykaplicznej wieży[2].

Architektura[edytuj]

Zamek Stary Książ to wzniesiona w latach 1794-97[2] malownicza budowla w stylu eklektycznym, powstała według projektu Christiana Wilhelma Tischbeina, po przebudowie istniejącego w tym miejscu średniowiecznego zamku piastowskiego z końca XIII wieku[2]. Podczas prac powstały między innymi stylizowane na gotyk romantyczne ruiny zamku Stary Książ. Nowy zamek otoczono fosą i murem obronnym, a wejście do niego prowadziło przez bramę z dwoma wieżyczkami[2]. Przebudowa ta zatarła ślady dawnego zamku pierwotnego i przez wiele lat, aż do końca XX wieku, obiekt uważano za sztuczne ruiny. Brak danych na temat powstania istniejącego systemu umocnień zewnętrznych w postaci wałów otaczających zamek właściwy i podzamcza, wskazuje na to, że istniał tu nieznany średniowieczny zamek książęcy[2]. Cały zespół zamkowy składa się z zamku właściwego, w kształcie zbliżonym do trójkąta oraz dwóch trójkątnych przedzamczy położonych jeden za drugim na zachód od zamku właściwego. W budynku głównym połączonym z wieżą znajdowała się sala reprezentacyjna, zbrojownia, sypialnie, sala sądowa, izba więzienna z izbą tortur i kaplica. Pod kaplicą połączoną krużgankami z głównym budynkiem znajdował się loch pochodzący z zamku średniowiecznego. Podczas rozbudowy ruin zamku użyto wiele oryginalnych elementów renesansowych i barokowych detali architektonicznych przeniesionych z zamku w Trzebieniu i innych okolicznych obiektów[2].

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo dolnośląskie. 31 marca 2017; 7 miesięcy temu. [dostęp 7.01.2012].
  2. a b c d e f g h i j k l Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, s. 363-369. ISBN 978-83-89102-63-8.

Bibliografia[edytuj]

  • Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ​ISBN 978-83-89102-63-8​.
  • Góry Wałbrzyskie, Pogórze Wałbrzyskie, Pogórze Bolkowskie. Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 10, pod red. Marka Staffy, Wyd. I-BIS, Wrocław 2005, ss. 419-22, ​ISBN 83-85773-85-1