Pałac w Jugowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac w Jugowie
Obiekt zabytkowy nr rej. pałac A/4205/1546/WŁ z 30.12.1996, park A/4206/849/WŁ z 18.09.1981
Ilustracja
Pałac i park w Jugowie
Państwo  Polska
Miejscowość Jugów
Adres ul. Główna 149
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny Eklektyzm
Ukończenie budowy XIX w.[1]
Ważniejsze przebudowy 1865 r.
Położenie na mapie gminy wiejskiej Nowa Ruda
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Nowa Ruda
Pałac w Jugowie
Pałac w Jugowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Jugowie
Pałac w Jugowie
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac w Jugowie
Pałac w Jugowie
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Pałac w Jugowie
Pałac w Jugowie
Ziemia50°38′03,64″N 16°30′37,23″E/50,634344 16,510342
Herb hrabiów von Pfeil und Klein-Ellguth (1786)
Galeria: herby Stillfriedów
Herb baronów Stillfried Rattonitz
Herb hrabiów Stillfried Rattonitz

Pałac w Jugowie – wybudowany w połowie XIX w., w Jugowie[2] w miejscu starszego dworu Stillfriedów i Haugwitzów, zbudowanego w 1605 r.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Pałac położony jest w Jugowie – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Nowa Ruda.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od 1472 r. właścicielem Jugowa był Georg von Stillfried. Pierwotny dwór wybudował około 1605 r. Henryk von Stillfried – Starszy dla swojego syna Hans von Stillfrieda. W obiekcie ocalała część wystroju: klatka schodowa z witrażem przedstawiającym herby rodowe oraz boazerie[1]; kominek na piętrze z bohaterami Biblii, gabinet nadleśniczego z historyczną stolarką, kasą i meblami. Eklektyczny wystrój pałac otrzymał po 1865 r. za czasów Eberharda von Pfeil und Klein Ellguth, który zlecił przebudowę. Ze starego budynku ocalały: jedna późnorenesansowa sala na parterze oraz sień. Okazały pałac z XIX w. wraz z parkiem jest częścią zespołu pałacowego. Obecnie siedziba Nadleśnictwa Jugów[3].

Właściciele[edytuj | edytuj kod]

  • 1472–1482 – Georg (Jerzy) I von Stillfried und Rattonitz (1420-1482)[4]
  • 1482–1483 – Paweł von Stillfried und Ratienitz[4]
  • 1482–1492 – Georg (Jerzy) II von Stillfried und Ratienitz (1459–1492)[4]
  • 1492–1518 – Georg (Jerzy) III von Stillfried (zm. 1518)
  • 1518–1524 Jakob von Stillfried und Rattonitz (1483–1524/9)[4]
  • 1524–1554 – Georg (Jerzy) IV von Stillfried (1506-1554)[5]
  • 1554-1566 – Róża Schaffgotsch, żona Jerzego IV
  • 1566–1572 Georg (Jerzy) V von Stillfried (1548-1586)[5], wł. Jugowa, Zacisza, Drogosławia od 1572
  • 1572-1580 Henryk von Stillfried (zm. 1580), wł. Nowej Rudy
  • 1586 – Georg (Jerzy) VI von Stillfried
  • 1586–1615 – Henryk von Stillfried – Starszy (1519–1615)[6]
  • Jan (Hans) von Stillfried Rattonitz (1549–1609), wł. Drogosławia, Jugowa od 1600
  • 1615–1637 – Bernhard I von Stillfried (1567-1537)
  • 1637-1669 – Bernhard II von Stillfried (1611-1669)[6]
  • 1669–1702 – Bernhard III von Stillfried und Rattonitz (1641–1702)[7]
  • 1702–1720 – Raymund Erdmann Anton baron Stillfried von Rattonitz (1672–1720)
  • 1720–1739 – Johann Joseph I baron Stillfried von Rattonitz (1695–1739)
  • 1739–1761 – Anna von Stillfried hrabina von Salburg (1703–1761)[8], żona Johanna Josepha I
  • 1761–1767 – Michael Raymund baron Stillfried und Rattonitz (1730–1796)
  • 1767-1773 – Augustyn von Stillfried
  • 1773-1796 – Michał Rajmund von Stillfried
  • 1796–1805 – Johann Joseph (Jan Józef) II, hrabia Stillfried und Rattonitz (1762–1805)[9]
  • 1805-1810 Fryderyk August von Stillfried[8]
  • 1832-1865 – Ludwik von Pfeil
  • 1865-1901 – Eberhard von Pfeil und Klein Ellguth (1839–1901)
  • 1865-1914 – Marie von Pfeil, żona Eberharda
  • 1914-1945 – Friedrich Albrecht von Pfeil und Klein-Ellguth (1890-1945)[10]

Rezydencje Stillfriedów[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b M. Staffa: Słownik geografii turyst. Sudetów. G. Sowie, W. Włodzickie, t. 11. Wrocław: I-BiS, 1995, s. 182. ISBN 83-85733-12-6.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. NID. s. 78. [dostęp 19.11.14].
  3. Siedziba Nadleśnictwa. www.jugow.wroclaw.lasy.gov.pl. [dostęp 2015-04-14].
  4. a b c d Joseph Wittig: Kronika miasta Nowa Ruda. Kolebka i rozwój przestrzenny miasta Nowa Ruda, Cz. 1, tłum. Artur Olkisz, red. Wojciech Grzybowski, Nowa Ruda: „Maria”, 2004, s. 116 ​ISBN 83-88842-66-8​.
  5. a b Joseph Wittig: Kronika miasta Nowa Ruda. Pobożne miasto, Cz. 2, tłum. Artur Olkisz, red. Wojciech Grzybowski, Nowa Ruda: „Maria”, 2004, ​ISBN 83-88842-66-8​.
  6. a b Joseph Wittig: Kronika miasta Nowa Ruda. Miasto pracujące, Cz. 3, tłum. Artur Olkisz, red. Wojciech Grzybowski, Nowa Ruda: „Maria”, 2005, s. 5 ​ISBN 83-88842-66-8​.
  7. Joseph Wittig: Kronika miasta Nowa Ruda. Rozśpiewane miasto, Cz. 5, tłum. Artur Olkisz, red. Wojciech Grzybowski, Nowa Ruda: „Maria”, 2006, ​ISBN 83-88842-66-8​.
  8. a b Joseph Wittig: Kronika miasta Nowa Ruda. Miasto zwycięskie, Cz. 6, tłum. Artur Olkisz, red. Wojciech Grzybowski, Nowa Ruda: „Maria”, 2006, ​ISBN 83-88842-66-8​.
  9. Johann Joseph II von Stillfried und Rattonitz, syn Michaela Stillfrieda (1730–1796), mąż Elisabeth von Götzen, ojciec Ludwiga Wilhelma Josephsa Antona von Stillfrieda (1790-1865) i Wilhelma von Stillfrieda (1794-1852).
  10. Friedrich-Albrecht, Graf von Pfeil und Klein-Ellguth. www.geni.com. [dostęp 2015-04-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Bieda, Wśród malowniczych wzgórz nad Włodzicą: zarys dziejów miejscowości gminy Nowa Ruda, Nowa Ruda: Wydawnictwo „Maria”, 2007, ​ISBN 978-83-60478-20-2​, s. 163–164
  • Marek Perzyński, Dolnośląskie zamki, dwory i pałace, Wrocław: Wrocławski Dom Wydawniczy, 2012, ​ISBN 978-83-927765-4-3​, s. 280–290
  • Joseph Wittig, Kronika miasta Nowa Ruda. Kolebka i rozwój przestrzenny miasta Nowa Ruda, Cz. 1, tłum. Artur Olkisz, red. Wojciech Grzybowski, Nowa Ruda: „Maria”, 2004, ​ISBN 83-88842-66-8​.
  • Joseph Wittig, Kronika miasta Nowa Ruda. Miasto pracujące, Cz. 3, tłum. Artur Olkisz, red. Wojciech Grzybowski, Nowa Ruda: „Maria”, 2005, ​ISBN 83-88842-66-8​ (całość)
  • Joseph Wittig, Kronika miasta Nowa Ruda. Miasto walczące, Cz. 4, tłum. Artur Olkisz, red. Wojciech Grzybowski, Nowa Ruda: „Maria”, 2005, ​ISBN 83-88842-66-8​ (całość), 83-88842-90-0 (cz. 4)
  • Joseph Wittig, Kronika miasta Nowa Ruda. Rozśpiewane miasto, Cz. 5, tłum. Artur Olkisz, red. Wojciech Grzybowski, Nowa Ruda: „Maria”, 2006, ​ISBN 83-88842-66-8​ (całość), 83-88842-99-4 (cz. 5)
  • Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie, tom 11, pod red. Marka Staffy, Wrocław, Wyd. I-BiS, 1995, ​ISBN 83-85733-12-6​, s. 182–183