Pałac w Biedrzychowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac w Biedrzychowicach
Obiekt zabytkowy nr rej. 413/793 z 14.11.1960 roku[1]
Widok od strony głównego wejścia
Widok od strony głównego wejścia
Państwo  Polska
Miejscowość Biedrzychowice
Styl architektoniczny barokowy z elementami renesansowymi
Ukończenie budowy 1527
Ważniejsze przebudowy 1702[2]
Pierwszy właściciel Konrad von Nostitz
Kolejni właściciele • Moritz Christian von Schweinitz
• Oswald Blumental
baron Aleksander von Minutoli
hrabia Joachim von Pfeil und Klein Ellguth
Położenie na mapie gminy Olszyna
Mapa lokalizacyjna gminy Olszyna
Pałac w Biedrzychowicach
Pałac w Biedrzychowicach
Położenie na mapie powiatu lubańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lubańskiego
Pałac w Biedrzychowicach
Pałac w Biedrzychowicach
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pałac w Biedrzychowicach
Pałac w Biedrzychowicach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac w Biedrzychowicach
Pałac w Biedrzychowicach
Ziemia51°02′23,190″N 15°22′53,256″E/51,039775 15,381460
Południowo zachodnia fasada pałacu

Pałac w Biedrzychowicachbarokowy pałac wybudowany na bazie renesansowego zamku obronnego z 1527 roku, położony we wsi Biedrzychowice w pobliżu drogi na Lubań. Obecnie budynek jest siedzibą szkoły.

Historia[edytuj]

Początki budowy pałacu w Biedrzychowicach przypadają na 1527 rok. Prace te rozpoczął Konrad von Nostitz, który był również pierwszym właścicielem. Budowa z przerwami trwała do 1580 roku. Początkowo został zbudowany jako dwór[2]. W 1702 roku, gdy właścicielem był Moritz Christian von Schweinitz, pałac został przebudowany w stylu barokowym[3]. W 1730 roku przeprowadzono kolejną rozbudowę. Kolejny właściciel pałacu, Oswald Blumenthal, w 1846 roku przeprowadził następną przebudowę pałacu[3]. W 1863 roku pałac zakupił baron Aleksander Friedrich Wilhelm von Minutoli. Był on, pod koniec XIX wieku, znanym kolekcjonerem dzieł sztuki. Zaczął on swe zbiory gromadzić w pałacowych komnatach, nie zapomniał również o zmianie elewacji i wystroju wnętrza pałacu[3]. Zaraz po zakupie, w 1863 roku zamontował m.in. renesansowe portale kłodzkich kamienic[3]. W tym też czasie powstał ogród i park. Następnym właścicielem został zięć Minutoliego, hrabia Joachim von Pfeil und Klein Ellguth. Pałac pozostawał w rękach rodziny von Pfeil do 1945 roku. Po zakończeniu II wojny światowej w pałacu miał swoją siedzibę PGR, a od 1960 roku znajduje się tutaj Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych o profilu ogólnym[4]. W 1966 roku dokonano adaptacji obiektu, a w latach 1974-1978 przeprowadzono remont i konserwację[3].

Architektura[edytuj]

Pałac został zbudowany na rzucie prostokąta, jest to budowla dwupiętrowa nakryta mansardowym dachem z dwoma rzędami lukarn[3]. Fasady są jedenastoosiowe z jońskimi pilastrami w wielkim porządku, zdwojonymi na narożach budynku[3].
Najciekawsza jest elewacja południowo zachodnia, położona od strony ogrodu. Znajduje się na niej imitacja dekoracyjnego balkonu z kamienną, ażurową balustradą, powyżej widnieje herb[3]. Do głównego wejścia prowadzą pięciobiegowe schody z trójpoziomowymi tarasami i balustradami zdobionymi wazonami[3].
Elewacja północno wschodnia ma trzy kondygnacje i są na niej pilastry zdobione kampanulami[3]. Nad głównym wejściem, ujętym w pilastrowy portal z płytkim balkonem widnieje tympanon z dwoma herbami rodziny von Schweinitz, wieńczący trzy środkowe osie[3]. Do głównego wejścia prowadzi arkadowy most, przebiegający nad dawną fosą, poprzedzony wachlarzowymi schodaami[3]. Przy elewacji znajduje się taras wsparty na czterech jońskich kolumnach, zwieńczony kamienną ażurową balustradą zdobioną wazonami[3].
Wnętrze zawiera wiele pomieszczeń z dawnym wystrojem[5]. W niektórych salach zachowały się plafony, sztukaterie i barokowe kominki[3].

Bibliografia[edytuj]

  • Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ​ISBN 978-83-89102-63-8​.
  • Marek Gaworski - Najpiękniejsze zamki i pałace Śląska i pogranicza polsko-czeskiego, Matiang, Strzelce Opolskie 2012, ​ISBN 978-83-932293-6-9

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo dolnośląskie. 31 marca 2017; 7 miesięcy temu. [dostęp 15 lutego 2013].
  2. a b Biedrzychowice - pałac. [dostęp 2012-12-04].
  3. a b c d e f g h i j k l m n Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, s. 15-20. ISBN 978-83-89102-63-8.
  4. Gmina Olszyna - Biedrzychowice. [dostęp 2012-12-04].
  5. Gaworski Marek - "Najpiękniejsze zamki, pałace Śląska i pogranicza polsko-czeskiego" Wydawca - Matiang (Strzelce Opolskie 2012) Strona - 28 ​ISBN 978-83-932293-6-9

Linki zewnętrzne[edytuj]