Pałac w Biedrzychowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałac w Biedrzychowicach
(niem.) Schloss Friedersdorf
Obiekt zabytkowy nr rej. 413/793 z 14.11.1960 roku[1]
Ilustracja
Widok od strony głównego wejścia
Państwo  Polska
Miejscowość Biedrzychowice
Styl architektoniczny barokowy z elementami renesansowymi
Ukończenie budowy 1527
Ważniejsze przebudowy 1702[2]
Pierwszy właściciel Konrad von Nostitz
Kolejni właściciele

• Moritz Christian von Schweinitz
• Oswald Blumental
baron Aleksander von Minutoli
hrabia Joachim von Pfeil und Klein Ellguth

Położenie na mapie gminy Olszyna
Mapa konturowa gminy Olszyna, na dole nieco na prawo znajduje się ikonka pałacu z opisem „Pałac w Biedrzychowicach”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się ikonka pałacu z opisem „Pałac w Biedrzychowicach”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, po lewej znajduje się ikonka pałacu z opisem „Pałac w Biedrzychowicach”
Położenie na mapie powiatu lubańskiego
Mapa konturowa powiatu lubańskiego, po prawej znajduje się ikonka pałacu z opisem „Pałac w Biedrzychowicach”
Ziemia51°02′23,190″N 15°22′53,256″E/51,039775 15,381460
Południowo-zachodnia fasada pałacu

Pałac w Biedrzychowicachbarokowy pałac wybudowany na bazie renesansowego zamku obronnego z 1527 roku, położony we wsi Biedrzychowice w pobliżu drogi na Lubań. Obecnie budynek jest siedzibą szkoły.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki budowy pałacu w Biedrzychowicach przypadają na 1527 rok. Prace te rozpoczął Konrad von Nostitz, który był również pierwszym właścicielem. Budowa z przerwami trwała do 1580 roku. Początkowo został zbudowany jako dwór[2]. W 1702 roku, gdy właścicielem był Moritz Christian von Schweinitz, pałac został przebudowany w stylu barokowym[3]. W 1730 roku przeprowadzono kolejną rozbudowę. Kolejny właściciel pałacu, Oswald Blumenthal, w 1846 roku przeprowadził następną przebudowę pałacu[3]. W 1863 roku pałac zakupił baron Aleksander Friedrich Wilhelm von Minutoli. Był on, pod koniec XIX wieku, znanym kolekcjonerem dzieł sztuki. Zaczął on swe zbiory gromadzić w pałacowych komnatach, nie zapomniał również o zmianie elewacji i wystroju wnętrza pałacu[3]. Zaraz po zakupie, w 1863 roku zamontował m.in. renesansowe portale kłodzkich kamienic[3]. W tym też czasie powstał ogród i park. Następnym właścicielem został zięć Minutoliego, hrabia Joachim von Pfeil und Klein Ellguth. Pałac pozostawał w rękach rodziny von Pfeil do 1945 roku. Po zakończeniu II wojny światowej w pałacu miał swoją siedzibę PGR, a od 1960 roku znajduje się tutaj Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych o profilu ogólnym[4]. W 1966 roku dokonano adaptacji obiektu, a w latach 1974-1978 przeprowadzono remont i konserwację[3].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Pałac został zbudowany na rzucie prostokąta, jest to budowla dwupiętrowa nakryta mansardowym dachem z dwoma rzędami lukarn[3]. Fasady są jedenastoosiowe z jońskimi pilastrami w wielkim porządku, zdwojonymi na narożach budynku[3].
Najciekawsza jest elewacja południowo-zachodnia, położona od strony ogrodu. Znajduje się na niej imitacja dekoracyjnego balkonu z kamienną, ażurową balustradą, powyżej widnieje herb[3]. Do głównego wejścia prowadzą pięciobiegowe schody z trójpoziomowymi tarasami i balustradami zdobionymi wazonami[3].
Elewacja północno-wschodnia ma trzy kondygnacje i są na niej pilastry zdobione kampanulami[3]. Nad głównym wejściem, ujętym w pilastrowy portal z płytkim balkonem widnieje tympanon z dwoma herbami rodziny von Schweinitz, wieńczący trzy środkowe osie[3]. Do głównego wejścia prowadzi arkadowy most, przebiegający nad dawną fosą, poprzedzony wachlarzowymi schodaami[3]. Przy elewacji znajduje się taras wsparty na czterech jońskich kolumnach, zwieńczony kamienną ażurową balustradą zdobioną wazonami[3].
Wnętrze zawiera wiele pomieszczeń z dawnym wystrojem[5]. W niektórych salach zachowały się plafony, sztukaterie i barokowe kominki[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ​ISBN 978-83-89102-63-8​.
  • Marek Gaworski, Najpiękniejsze zamki i pałace Śląska i pogranicza polsko-czeskiego, Strzelce Opolskie: Matiang, 2012, ISBN 978-83-932293-6-9, OCLC 829897560.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo dolnośląskie. 2020-09-30. [dostęp 15 lutego 2013].
  2. a b Biedrzychowice - pałac. [dostęp 2012-12-04].
  3. a b c d e f g h i j k l m n Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, s. 15-20. ISBN 978-83-89102-63-8.
  4. Gmina Olszyna - Biedrzychowice. [dostęp 2012-12-04].
  5. Gaworski Marek - "Najpiękniejsze zamki, pałace Śląska i pogranicza polsko-czeskiego" Wydawca - Matiang (Strzelce Opolskie 2012) Strona - 28 ​ISBN 978-83-932293-6-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]