Dwór Dolny we Włodowicach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dwór Dolny we Włodowicach
Dwór Dolny we Włodowicach
Dwór Dolny we Włodowicach
Państwo  Polska
Miejscowość Włodowice
Adres Włodowice, nr 91
Typ budynku dwór
Styl architektoniczny Renesans
Ukończenie budowy 1594-1598 r.
Ważniejsze przebudowy XIX, XX wieku
Położenie na mapie gminy Nowa Ruda
Mapa lokalizacyjna gminy Nowa Ruda
Dwór Dolny we Włodowicach
Dwór Dolny we Włodowicach
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Dwór Dolny we Włodowicach
Dwór Dolny we Włodowicach
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Dwór Dolny we Włodowicach
Dwór Dolny we Włodowicach
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dwór Dolny we Włodowicach
Dwór Dolny we Włodowicach
Ziemia50°33′36,6″N 16°28′20,9″E/50,560167 16,472472

Dwór Dolny we Włodowicach – wzniesiono w dolnej części wsi jako renesansowy w latach 1594-1598.

Opis[edytuj]

Znacznie przebudowany został w XIX i XX wieku, z zatarciem wielu cech stylowych. Piętrowy dwór założony na prostokącie nakryty jest czterospadowym dachem. Do czasów obecnych zachowały się kamienne opaski okienne z czerwonego piaskowca, skromny portal i sgraffito przedstawiające pseudociosy bez cieniowania[1]. Dwór zachował oryginalny układ pomieszczeń. Na parterze znajduje się sień z kamiennymi schodami, trzy komory kuchnia i jadalnia; na piętrze sień oraz trzy komnaty. Obok dworu znajduje się obora z pierwszej połowy XIX wieku, stodoła z końca XIX wieku i wozownia.

Stillfriedowie z Włodowic[edytuj]

Dwór Dolny
Dwór Dolny we Włodowicach
Dwór Dolny, wejście
Dwór Dolny, okno
Dwór Dolny, sgraffito
Dwór Dolny, tył
Dwór Dolny, tył
Ruina przy dworze
Ruina przy dworze
Dwór Dolny, budynek gospodarczy

Po wygaśnięciu męskiej linii von Donynów dobra noworudzkie wraz z Włodowicami w 1472 r. otrzymał Georg Stillfried von Rattenitz, małżonek Anny von Donyn. Ponad sto lat później, w 1586 roku dobra te po swoich krewnych z Tłumaczowa przejął Henryk Starszy Stillfried, który je podzielił. Włodowice Dolne (niem. Niederwalditz) otrzymał jego trzeci syn - Henryk Młodszy i objął tutejszy dwór. W 1622 roku podczas wojny 30-letniej Henryk Młodszy został napadnięty przez żołnierzy cesarskich i uwięziony w Kłodzku. Poniesione rany i tortury sprawiły, że Henryk Młodszy zmarł. Posiadłości po nim przejął syn Jerzy. Kolejnym właścicielem Włodowic był hrabia Bernhard II, syn Bernharda I, który zmarł bezdzietnie w 1689 roku. Dobra włodowickie przejęli Stillfriedowie z Drogosławia i były w ich rękach do XIX w.

Po II wojnie światowej[edytuj]

Po II wojnie światowej dwór zasiedlili Polacy. Od 1946 roku mieszkała tu rodzina Fastowiczów, która użytkowała cały budynek[1]. Po niej budynki przejęło PGR ze Ścinawki Średniej. W 1993 roku majątek znalazł się w Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Bieda, Tadeusz: Wśród malowniczych wzgórz nad Włodzicą: zarys dziejów miejscowości gminy Nowa Ruda. 2007, s. 379. ISBN 978-83-60478-20-2.

Bibliografia[edytuj]

  • Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie, T. 11, pod red. Marka Staffy, Wrocław: Wyd. I-Bis 1995, s. 435, ​ISBN 83-85773-12-6
  • Bieda, Tadeusz, Włodowice nad Włodzicą, Włodowice, Stow. Społeczno-Kulturalne Włodzica, 2004, ss. 23-25, ​ISBN 83-921222-0-8
  • Bieda, Tadeusz, Wśród malowniczych wzgórz nad Włodzicą: zarys dziejów miejscowości gminy Nowa Ruda, Nowa Ruda, Wydawnictwo "Maria", 2007, ss. 377-380, ​ISBN 978-83-60478-20-2