135 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 135 Pułku Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 135 Pułk Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
135 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy ppłk dypl. Tadeusz Tabaczyński
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 33 Rezerwowa DP
Pod Wizną walczyła 8 kompania pułku
Sgo narew 1939.png

135 Rezerwowy Pułk Piechoty (135 pp rez.) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Pułk nie występował w pokojowej organizacji wojska. Był jednostką formowaną w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym. Jednostką mobilizującą była Centralna Szkoła Podoficerów Korpusu Ochrony Pogranicza w twierdzy Osowiec. Pułk przeznaczony był do składu 33 Rezerwowej Dywizji Piechoty SGO "Narew". Do macierzystej dywizji nigdy nie dotarł[1].

Walki pułku[edytuj]

135 pp rez. ppłk. Tadeusza Tabaczyńskiego wyładował się z transportów kolejowych w nocy z 17 na 18 września w rejonie Kostopol-Rzeszuck[2]. 19 września ześrodkował się w rejonie Trosteńca. Potem, maszerując 3 pułkiem piechoty KOP, walczył z dywersantami. 20 września około 22:00 przeszedł przez most na Styrze w Kołkach i skierował się na północ. Zmiana kierunku marszu wynikała prawdopodobnie z kalkulacji ppłk. Tabaczyńskiego o szansie przedarcia się w kierunku Bugu przez wykonanie manewru w kierunku północnym na Gródek. W trakcie marszu od kolumny pułku odłączył się batalion forteczny „Osowiec”. Stan liczebny pułku ulegał ciągłemu zmniejszaniu. Powodem były dezercje żołnierzy wywodzących się z mniejszości narodowych[3].

24 września w południe pułk dotarł do rejonu Gródek Gródka. I batalion zatrzymał się w lesie koło Gródka, II batalion wszedł do miasta, a III baon przeszedł przez Gródek i maszerował do folwarku Głębokie. W Gródku znajdował się też ewakuowany z Warszawy stołeczny batalion PW mjr. Jana Gorazdowskiego[3].

W czasie osiągania rejonu Gródka nastąpił nalot około 40 sowieckich samolotów bombowych. Przez około półtorej godziny samoloty bombardowały pozbawione wszelkiej osłony przeciwlotniczej II i III batalion pułku. Zaatakowane baony poniosły bardzo duże straty w ludziach. Do punktu opatrunkowego w folwarku Głębokie przyniesiono ponad 130 rannych[3].

W ciągu nocy z 24 na 25 września II i III batalion oraz batalion PW dokonały reorganizacji. Nie mając łączności z dowódcą pułku, wyruszyły w kierunku rzeki Stochód na Obzyr. Tu spotkały dowódcę pułku wraz z I batalionem piechoty. Brakowało pododdziałów pułkowych. Wobec poniesionych strat i zniechęcenia żołnierzy, dowódca pułku podjął decyzję, by w szeregach pozostawić tylko ochotników, którzy chcą walczyć. Dokonano częściowego rozwiązania pułku i II dywizjonu 32 pułku artylerii lekkiej[3]. Pułk, po przeformowaniu, składał się z I bp mjr. S. Nowickiego, III bp kpt. J. Konopki oraz z 5 baterii II dyonu 32 pułku artylerii lekkiej por. Romualda Dietrycha. Liczył wraz z PW niespełna 1000 ludzi[3].

Wczesnym rankiem 1 października zgrupowanie przekroczyło Bug w rejonie Opalina. W rejonie Parczewa oddziały pułku bombardowane były przez sowieckie lotnictwo. W nocy z 1 na 2 października resztki 135 pp rez. dołączyły w Czemiernikach do walczącej w składzie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” 50 Dywizji Piechoty[3]. W jej składzie żołnierze 135 pułk piechoty walczyli do 5 października 1939 roku.

Organizacja wojenna i obsada personalna pułku we wrześniu 1939[edytuj]

Dowództwo

  • dowódca – ppłk dypl. Tadeusz Tabaczyński (komendant CSP KOP)
  • adiutant – kpt. Kazimierz Grzybowski
  • kwatermistrz - kpt. Feliks Cebula (oficer płatnik CSP KOP)

I batalion

  • dowódca batalionu – mjr Stanisław Nowicki (zastępca komendanta CSP KOP)
  • adiutant - por. rez. Zaremba
  • dowódca 1 kompanii strzeleckiej - kpt. Karol Janiurek (adiutant CSP KOP)

II batalion

  • dowódca batalionu – mjr Sulima-Zawisza[a]
  • dowódca 4 kompanii strzeleckiej - kpt. Edward Łaski
  • dowódca 5 kompanii strzeleckiej - por. Władysław Grzegorski (młodszy oficer 2 kompanii szkolnej)

III batalion

  • dowódca batalionu – kpt. Jan Konopka (dowódca 3 kompanii szkolnej)
  • adiutant - por. Ewald Migula
  • dowódca 7 kompanii strzeleckiej - por. Bronisław Zastawny

Pododdziały specjalne

  • dowódca kompanii przeciwpancernej - kpt. Kazimierz Szternal (dowódca 2 kompanii szkolnej)
  • dowódca kompanii zwiadowczej - por. Hieronim Chalamoński (młodszy oficer 1 kompanii szkolnej)
  • dowódca plutonu pionierów - kpt. Tadeusz Jacyna (oficer saperów Komenda CSP KOP)

Uwagi

  1. mjr Emil Zawisza za systematyczne nadużywanie alkoholu oraz czynną zniewagę dowódcy pułku w obecności podwładnych został zawieszony w czynnościach i oddany pod sąd polowy. Dowództwo II batalionu objął dotychczasowy dowódca 4 kompanii - kpt. Edward Łaski. → Prochwicz 2003 ↓, s. 266

Przypisy

  1. Prochwicz 2003 ↓, s. 112.
  2. Prochwicz 2003 ↓, s. 266.
  3. a b c d e f Prochwicz 2003 ↓, s. 267.

Bibliografia[edytuj]

  • Jerzy Prochwicz: Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003. ISBN 83-88973-58-4.
  • Jerzy Prochwicz. Korpus Ochrony Pogranicza w przededniu wojny, Część II. Przemiany organizacyjne i przygotowania wojenne KOP w 1939 roku. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 4 (150), s. 148-160, 1994. Warszawa: Wydawnictwo „Czasopisma Wojskowe”. ISSN 0043-7182. 
  • Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny "W", Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Oficyna Wydawnicza "Ajaks" i Zarząd XII Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Pruszków 1995, ​ISBN 83-85621-87-3