133 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 133 Pułku Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 133 Pułk Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
133 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód pułk KOP „Wilno”
Dowódcy
Pierwszy płk Antoni Wandtke
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 33 Dywizja Piechoty

133 Pułk Piechoty (133 pp) – rezerwowy oddział piechoty Wojska Polskiego.

Pułk nie występował w organizacji pokojowej wojska. Został sformowany w dniach 24-27 sierpnia 1939 roku, zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym.

Jednostkami mobilizującymi były bataliony wchodzące w skład pułku KOP „Wilno”. Z chwilą sformowania oddział został podporządkowany dowódcy rezerwowej 33 Dywizji Piechoty i w jej składzie walczył w kampanii wrześniowej.

Organizacja wojenna i obsada personalna pułku[edytuj | edytuj kod]

W nawiasach podano nazwę jednostki mobilizującej.

Dowództwo (batalion KOP „Niemenczyn”)

I batalion (batalion KOP „Nowe Święciany”)

  • dowódca batalionu – kpt. Romuald Władysław Kamiński
  • dowódca 1 kompanii strzeleckiej - por. Tadeusz Michał Bujarski
  • dowódca 2 kompanii strzeleckiej - por. rez. Szewczyk
  • dowódca 3 kompanii strzeleckiej - kpt. Stanisław Romecki
  • dowódca 1 kompanii ckm -

II batalion (batalion KOP „Niemenczyn”)

  • dowódca batalionu – kpt. Olgierd Leonard Wojdatt[a] (dowódca 3 kompanii granicznej)
  • dowódca 4 kompanii strzeleckiej - por. Wacław Janiszek (dowódca plutonu 2 kompanii granicznej)
  • dowódca 5 kompanii strzeleckiej - por. Leonid Ryszard Diadyk (dowódca plutonu kompanii odwodowej)
  • dowódca 6 kompanii strzeleckiej - por. Tadeusz Janocha
  • dowódca 2 kompanii ckm - por. Leon Dobrzyński[b] (adiutant baonu KOP „Niemenczyn”)

III batalion (batalion KOP „Troki”)

  • dowódca batalionu – kpt. Jan Artiuch

Pododdziały specjalne

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojdatt Olgierd Leonard, mjr piech., w KOP od 1935. Do mobilizacji dca 3 kompanii granicznej „Gudulin”. We wrześniu 1939 dca II/133 pułku piechoty. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 757
  2. Dobrzyński Leon, por. piech., w KOP od 1937. Do mobilizacji adiutant baonu KOP „Niemenczyn”. We wrześniu 1939 dca 2 kompanii ckm II batalionu 133 pułku piechoty. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 715

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. IPMS sygn. B.I.15b s. 5. Włodzimierz Stanisław Szumigalski ur. 20 maja 1910 roku w Chodaczkowie Wielkim, w powiecie tarnopolskim. W 1941 roku dowódca oddziału rozpoznawczego 13 pp.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Jabłonowski, Włodzimierz Jankowski, Bogusław Polak, Jerzy Prochwicz: O niepodległą i granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Wybór dokumentów. Warszawa-Pułkusk: Wyższa Szkoła Humanistyczna w Pułtusku. Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, 2001. ISBN 83-88067-48-8.
  • Jerzy Prochwicz: Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003. ISBN 83-88973-58-4.
  • Jerzy Prochwicz. Korpus Ochrony Pogranicza w przededniu wojny, Część II. Przemiany organizacyjne i przygotowania wojenne KOP w 1939 roku. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 4 (150), s. 148-160, 1994. Warszawa: Wydawnictwo „Czasopisma Wojskowe”. ISSN 0043-7182. 
  • Ryszard Rybka, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, Kamil Stepan, Warszawa: Oficyna Wydawnicza "Adiutor", 2010, ISBN 978-83-86100-83-5, OCLC 674626774.