97 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 97 Pułku Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 97 Pułk Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
97 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy płk dypl. Jerzy Płatowicz-Płachta
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
bitwa pod Jaworowem (15–16 IX 1939)
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 38 Dywizja Piechoty

97 Pułk Piechoty (97 pp) – rezerwowy oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Jednostka sformowana została we wrześniu 1939 roku przez bataliony Korpusu Ochrony Pogranicza. W kampanii wrześniowej oddział walczył w składzie rezerwowej 38 Dywizji Piechoty.

Formowanie pułku[edytuj | edytuj kod]

97 pułk piechoty nie występował w organizacji pokojowej wojska. Został sformowany w pierwszej dekadzie września 1939 roku, w I rzucie mobilizacji powszechnej, w miejscowościach: Rokitno, Dawidgródek i Bereźne. Mobilizacja pułku została przygotowana latem 1939 roku. jednostkami mobilizującymi były:

Organizacja i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Organizacja i obsada personalna 97 pułku piechoty we wrześniu 1939 roku[2][3]

dowództwo 97 pp
  • dowódca pułku – płk dypl. Jerzy Płatowicz-Płachta
  • II adiutant – kpt. piech. Edward Mazurkiewicz[a] † 1940 Charków[8]
  • kwatermistrz – kpt. Zdzisław Stęślicki
I batalion
  • dowódca batalionu – mjr Józef Trzęsiński
  • dowódca 1 kompanii strzeleckiej – kpt. Kazimierz Zaborszczyk (pokojowy dowódca 1 kompanii granicznej KOP „Olhomel”)
  • dowódca 2 kompanii strzeleckiej – kpt. Antoni Berowski[b] 15 IX 1939 ciężko ranny pod Hartfeld
  • dowódca I plutonu – por. Kazimierz Szemiot
  • dowódca 3 kompanii strzeleckiej – por. Edward Suchcicki
  • dowódca 1 kompanii ckm – kpt. Władysław Witold Chełchowski[c] † 15 IX 1939 Hartfeld
II batalion
  • dowódca batalionu – mjr Klemens Karol Maria Rzeppa[d] † 17 IX 1939
  • adiutant – por. Zygmunt Masiulanis
  • dowódca 4 kompanii strzeleckiej – kpt. Alfred Szmidt[e] † 17 IX 1939 ciężko ranny
  • dowódca 5 kompanii strzeleckiej – por. Szymon Bołtruczuk[f]
  • dowódca 6 kompanii strzeleckiej – kpt. Władysław Ullmann
  • dowódca 2 kompanii ckm – kpt. Mieczysław Szczepański
III batalion
  • dowódca batalionu – mjr Franciszek Wrona[g]
  • dowódca 7 kompanii strzeleckiej –
  • dowódca 8 kompanii strzeleckiej – kpt. Tadeusz Osmolak[h] † 1940 Charków[9]
  • dowódca 9 kompanii strzeleckiej – kpt. piech. Paweł Mieczysław Gdula † 1940 Charków[10]
  • dowódca 3 kompanii ckm – por. piech. Marian Adam Pierzchała † 1940 Charków[11]
pododdziały specjalne
  • dowódca kompanii zwiadowczej – por. piech. Stanisław Józef Sołtysiak † 1940 Charków[12]
  • dowódca kompanii przeciwpancernej – por. Józef Tkacz[i]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. kpt. piech. Edward Mazurkiewicz (ur. 4 maja 1898 w Pilznie, w rodzinie Wincentego i Walerii z Bronowskich. Od 1915 walczył w szeregach 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich. Następnie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W październiku 1924 został przydzielony z 3 Pułku Piechoty Legionów do Powiatowej Komendy Uzupełnień Nisko na stanowisko oficera instrukcyjnego[4]. W lutym 1926, w związku z likwidacją stanowiska oficera instrukcyjnego, wrócił do macierzystego pułku[5]. W 1931 był komendantem powiatowym PW 3 pp Leg. w Tarnobrzegu. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 44. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[7]. Do września 1939 służył w Pułku KOP „Sarny” na stanowisku adiutanta. Wiosną 1940 został zamordowany w Charkowie. Był odznaczony Krzyżem Niepodległości i Srebrnym Krzyżem Zasługi.
  2. Berowski Antoni, kpt. piech., w KOP od 1935. Do mobilizacji dowódca kompanii odwodowej batalionu KOP „Dawidgródek”. We wrześniu 1939 dowódca 2 kompanii piechoty I batalionu piechoty 97 pułku piechoty. Ciężko ranny w walkach z Niemcami 15/16 września 1939. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 710
  3. Chłchowski Władysław Witold, kpt. piech., w KOP od 1935. Do mobilizacji dowódca kompanii ckm baonu KOP „Dawidgródek”. We wrześniu 1939 dowódca 1 kompanii ckm I batalionu piechoty 97 pułku piechoty. Poległ w walkach z Niemcami pod Hartfeld 15/16 września 1939 → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 713
  4. Rzeppa Klemens Karol Maria (1898-1939), mjr piech., w KOP od 1937. Do mobilizacji zca dcy baonu KOP „Rokitno”. We wrześniu 1939 dca II/ 97 pułku piechoty. Poległ podczas walk z Niemcami 16 września pod Bratkowicami k. Lwowa → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 713
  5. Szmidt Alfred Jan, kpt. piech., w KOP od 1938. Do mobilizacji dowódca 1 kompanii granicznej „Ostki”. We wrześniu 1939 dowódca 4 kompanii piechoty II/97 pułku piechoty. Ciężko ranny podczas walk z Niemcami 16 września pod Bratkowicami. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 752
  6. Bołtruczuk Szymon, por. piech., w KOP od 1936. Do mobilizacji dowódca 2 kompanii granicznej „Białowiż”. We wrześniu 1939 dowódca 5 kompanii piechoty II batalionu piechoty 97 pułku piechoty. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 711
  7. Wona Franciszek II, mjr piech., żołnierz Legionów Polskich. W KOP od 1937. Do mobilizacji dowódca baonu KOP „Bereźne”. We wrześniu 1939 dowódca III/97 pułku piechoty. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 758
  8. Osmolak Tadeusz (1905–1940), kpt. piech., w KOP od 1935. Do mobilizacji dowódca 2 kompanii granicznej „Lewacze”. We wrześniu 1939 dowódca 8 kompanii piechoty III batalionu 97 pułku piechoty. Więzień obozu w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 738
  9. Józef Tkacz, kpt. piech., w KOP od 1935 roku. Do mobilizacji dowódca kompanii ckm baonu KOP „Bereźne”. We wrześniu 1939 roku dowódca kompanii przeciwpancernej 97 pułku piechoty → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 754

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. CXXXIX, CXL425, 913, 914, 917.
  2. Prochwicz 2003 ↓, s. 375–376.
  3. Dalecki 1989 ↓, s. 262.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 116 z 31 października 1924 roku, s. 647.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 marca 1926 roku. Dodatek „Obsada personalna przysposobienia wojskowego”, s. 4.
  6. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 388.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 179.
  8. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 339.
  9. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 388.
  10. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 130.
  11. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 412.
  12. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 503.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
  • Marek Jabłonowski, Włodzimierz Jankowski, Bogusław Polak, Jerzy Prochwicz: O niepodległą i granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Wybór dokumentów. Warszawa-Pułkusk: Wyższa Szkoła Humanistyczna w Pułtusku. Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, 2001. ISBN 83-88067-48-8.
  • Ryszard Dalecki: Armia „Karpaty” w wojnie obronnej 1939 r.. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1989. ISBN 83-03-02830-8.
  • Jerzy Prochwicz: Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003. ISBN 83-88973-58-4.
  • Jerzy Prochwicz. Korpus Ochrony Pogranicza w przededniu wojny, Część II. Przemiany organizacyjne i przygotowania wojenne KOP w 1939 roku. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 4 (150), s. 148-160, 1994. Warszawa: Wydawnictwo „Czasopisma Wojskowe”. ISSN 0043-7182. 
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.