XXVI Brygada Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
XXVI Brygada Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1919
Rozformowanie 1921
Działania zbrojne
Wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Tyszowcami (2 IX 1920)
Organizacja
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 13 Kresowa Dywizja Piechoty

XXVI Brygada Piechoty (XXVI BP) – brygada piechoty Wojska Polskiego II RP.

Dowództwo brygady zostało utworzone z Dowództwa Piechoty Dywizyjnej 7 Dywizji Strzelców Polskich na podstawie rozkazu II wiceministra spraw wojskowych gen. ppor. Kazimierza Sosnkowskiego nr 169.Z z 1 września 1919 Zjednoczenie Armji gen. Hallera z armią krajową i związana z niem reorganizacja. W skład brygady włączono 3 i 8 pułk strzelców polskich, które na podstawie tego samego rozkazu zostały przemianowane na 45 i 50 pułk piechoty strzelców kresowych. Brygada wchodziła w skład 13 Kresowej Dywizji Piechoty. W 1921 rozwiązano brygadę, a dowództwo brygady przeorganizowano w dowództwo piechoty dywizyjnej.

Walki brygady[edytuj | edytuj kod]

Na dzień 2 września 1920 zaplanowano natarcie na Tyszowce. Od południa miała uderzyć XXVI Brygada Piechoty, a od południowego wschodu 1 Dywizja Jazdy.Termin natarcia musiał zostać przesunięty, ponieważ nocą 1 DJ otrzymała uzupełnienie i zajęta była jego rozdzielaniem między pułki. Jako pierwszy do natarcia ruszył, wspierany przez II dywizjon 13 pułku artylerii polowej, 44 pułk piechoty, a jego lewe skrzydło ubezpieczał I batalion 50 pułku piechoty. Jako że grupa przeprawowa nie posiadła łodzi, a w pobliżu nie było też brodów, dlatego piechota musiała zdobyć groblę prowadzącą do mostu, a następnie opanować sam most. Również teren na przeciwległym brzegu sprzyjał jego obrońcom. Ze wzgórz na wschodnim brzegu Huczwy przeciwnik ostrzeliwał Polaków silnym i celnym ogniem[1]. Brawurowy atak 44 pułku piechoty i nawały ogniowe stawiane przez dywizjon 13 pap spowodowały, że w ciągu kilkunastu minut Polacy wyszli na groblę i do 11.00 opanowali zarówno Tyszowce jak i leżącą na wschodnim brzegu Huczwy wieś Zagajnie[2].

Wycofujące się oddziały 44 Dywizji Strzelców trafiły pod Lipowcem i Tuczapami na podporządkowaną 1 Dywizji Jazdy Samodzielną Brygadę Kozacką Wadima Jakowlewa. Kozacy rozproszyli przeciwnika, biorąc do niewoli około dwustu jeńców i zdobywając dwa ckm-y[3].

 Osobny artykuł: bitwa pod Tyszowcami.

Dowódcy brygady[edytuj | edytuj kod]

  • płk Zdzisław Załuski (15 X 1919 – 15 XI 1919)[4]
  • płk piech. Edward Doroszewski[5] (od 20 XII 1919[6])
  • płk piech. Józef Becker (od 30 VI 1920)
  • płk piech. Eugeniusz Doroszewski (do 30 VII 1920)

Organizacja brygady[edytuj | edytuj kod]

Organizacja 1 września 1920[7]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bobrowski 1929 ↓, s. 40.
  2. Odziemkowski 2004 ↓, s. 420-421.
  3. Odziemkowski 2004 ↓, s. 421.
  4. Zakrzewski 2016 ↓, s. 484.
  5. a b Stachiewicz 1925 ↓, zał.
  6. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 99 z 29 grudnia 1919 roku, poz. 4303.
  7. Odziemkowski 2004 ↓, s. 420.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.
  • Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919–1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.
  • "Księga chwały piechoty": komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992
  • Julian Stachiewicz: Działania zaczepne 3 armji na Ukrainie. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1925.
  • Bartosz Zakrzewski: 18 Dywizja Piechoty WP w wojnie polsko-sowieckiej. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2016. ISBN 978-83-7543-415-6.