216 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 216 Pułku Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 216 Pułk Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.
216 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 27 sierpnia 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy ppłk Zygmunt Semerga
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość Armia „Karpaty”

216 Rezerwowy Pułk Piechoty (216 pp rez.) – dyspozycyjne dowództwo pułku piechoty Wojska Polskiego.

Historia Pułku[edytuj | edytuj kod]

W zmianach do planu mobilizacyjnego „W” na rok 1939[1] ujęto sformowanie w Tarnopolu (OK Nr VI), w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem czerwonym[2], dyspozycyjnego dowództwa pułku piechoty bez pododdziałów specjalnych[3], tylko z plutonem łączności i zredukowanymi organami zaopatrzenia. Jednostką mobilizującą został 54 pułk piechoty Strzelców Kresowych (12 DP) również należący do "grupy czerwonej".

Do formowania oddziału przystąpiono wieczorem 27 sierpnia 1939 roku. Mobilizację zakończono 29 sierpnia. Dowództwo pułku podporządkowano generałowi dywizji Kazimierzowi Fabrycemu, dowódcy Armii „Karpaty” za pośrednictwem generała brygady Władysława Langnera, dowódcy Odcinka „Węgry”[4]. Dowództwo pułku zostało przeniesione do Starego Sambora z zadaniem dozorowania granicy z Węgrami na południe od m. Turka, obsadzając wzgórza na południe od Boryni i zamykając drogi wychodzące z Sianek i Wysocka Wyżnego. Od 14 września dowództwo pułku podlegało dowódcy Grupy „Stryj”, generałowi brygady Stefanowi Dembińskiemu. Rano 19 września pułk razem z 3 Brygadą Górską przekroczył granicę węgierską na Przełęczy Użockiej.

Obsada personalna Dowództwa 216 pp (rez.) i przydzielonych pododdziałów[edytuj | edytuj kod]

  • Dowództwo 216 pp (rez.)
    • dowódca pułku – ppłk Zygmunt Semerga[5]
    • naczelny lekarz pułku – ppor. rez. lek. med. Jan Tołwiński
  • Batalion ON "Turka"
    • dowódca batalionu – mjr Stefan Chaszczyński
  • 1 Kompania KOP "Sianki"[6]
    • dowódca kompanii – kpt. Tadeusz Piątkowski
    • dowódca 1 plutonu – por. Tadeusz Jaworski
  • Oddział Przysposobienia Wojskowego i Związku Strzeleckiego
    • dowódca – NN

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowe studium planu mobilizacyjnego „W” pod nazwą „W1” weszło w życie 15 maja 1939 roku.
  2. Jednostki oznaczone kolorem czerwonym przeznaczone były do osłony granicy wschodniej.
  3. Pododdziały specjalne pułku piechoty na stopie wojennej: kompania zwiadowców, kompania przeciwpancerna, pluton pionierów, pluton artylerii piechoty,pluton przeciwgazowy.
  4. Gen. bryg. Władysław Langner obowiązki dowódcy Odcinka „Węgry” dzielił z obowiązkami dowódcy OK Nr VI.
  5. Zygmunt Semerga, ur. 04.03.1896 r., major ze starszeństwem z 01.01.1928 r., w 1932 w 54 pp SK, odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.
  6. 1 Kompania KOP "Sianki" była pododdziałem Batalionu KOP "Skole" (1 Pułk Piechoty KOP "Karpaty").

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Pruszków 1995, ​ISBN 83-85621-87-3​, s. 18, 218, 223,
  • Ryszard Dalecki, Armia „Karpaty” w wojnie obronnej 1939 r., Rzeszów 1989, wyd. II, ​ISBN 83-03-02830-8​, s. 32, 33, 47, 389, 169, 170, 171, 210, 239,
  • Rocznik Oficerski 1932, s. 33, 582,