209 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 209 Pułku Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 209 Pułk Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
209 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy ppłk Józef Popek
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota

209 Pułk Piechoty (209 pp) – dowództwo pułku piechoty Wojska Polskiego dla pomorskich batalionów piechoty typu specjalnego w 1939.

W zmianach do planu mobilizacyjnego „W” na rok 1939 [1] ujęto sformowanie na terenie Okręgu Korpusu Nr VIII dwóch dowództw pułków piechoty dla pomorskich batalionów piechoty typu specjalnego z pododdziałami specjalnymi [2] ale bez plutonu artylerii piechoty:

Jednostką mobilizującą dla 208 pp (rez.) został 62 Pułk Piechoty z 15 DP [5], a dla 209 pp (rez.) - 66 Kaszubski Pułk Piechoty z 16 DP [6].

W skład obu pułków wejść miały pomorskie bataliony piechoty typu specjalnego formowane na bazie batalionów Pomorskiej i Chełmińskiej Brygady ON:

Początkowo wszystkie bataliony miały być formowane w "grupie niebieskiej". Następnie przesunięto do "grupy zielonej" bataliony: tucholski, czerski i kościerski.

Patrząc na miejsce stacjonowania batalionów ON skład obu pułków powinien być następujący:

  • 208 Pułk Piechoty Rezerwowej (bataliony piechoty nr 81, 83 i 86),
  • 209 Pułk Piechoty Rezerwowej (bataliony piechoty nr 82, 84 i 85).

Przyjmując, że wszystkie pododdziały pułku mobilizowane były w tej samej grupie jednostek to skład uległ by zmianie i przedstawiał się następująco:

  • 208 Pułk Piechoty Rezerwowej (bataliony piechoty nr 82, 83 i 86),
  • 209 Pułk Piechoty Rezerwowej (bataliony piechoty nr 81, 84 i 85).

W planach na rok 1940 przewidywano wystawienie Dowództwa 210 Pułku Piechoty we Włocławku przez 14 Pułk Piechoty i Kwatery Głównej 48 Dywizji Piechoty (Rezerwowej) oraz włączenie do składu dywizji 31 Pułku Artylerii Lekkiej.

W czerwcu 1939 podjęta została decyzja o przeformowaniu 12 batalionów ON typu II w bataliony ON typu specjalnego, w tym batalionów: kościerskiego, czerskiego, nakielskiego, tucholskiego, starogardzkiego i kcyńskiego. Powyższy plan zrealizowano w 25%. Do wybuchu wojny przeformowano tylko bataliony: żniński, koronowski i chorzowski.

W kampanii wrześniowej żaden z pułków nie wystąpił w planowanym składzie. Kcyński Batalion ON (Batalion Piechoty Nr 83) razem ze Żnińskim i Wągrowieckim Batalionem ON podporządkowany zostały dowódcy 26 DP ze składu Armii „Poznań”. Pozostałe pododdziały weszły w skład wielkich jednostek i zgrupowań taktycznych podległych dowódcy Armii „Pomorze”: Zgrupowanie „Chojnice” (tucholski i czerski), Oddział Wydzielony „Kościerzyna” (kościerski) i 15 Wielkopolska Dywizja Piechoty (nakielski). Tylko Starogardzki Batalion ON (Batalion Piechoty Nr 82) wszedł w skład 209 pp (rez.).

Dowództwo 209 pp z pododdziałami specjalnymi sformowane zostało w dniach 24-25 sierpnia 1939 roku. Dowódcą pułku został podpułkownik Józef Popek. Jednostka weszła w skład Armii „Pomorze”. Generał dywizji Władysław Bortnowski podporządkował dowódcy pułku II batalion 65 Pułku Piechoty, Kompanię ON „Tczew” i 48 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Wszystkie pododdziały utworzyły Oddział Wydzielony „Wisła”, którego zadaniem była osłona 27 DP od wschodu i dozorowanie Wisły od Nogatu na północy do ujścia Osy do Wisły na południu.

Obsada personalna 209 pp[edytuj]

Przypisy

  1. Nowe studium planu mobilizacyjnego "W" pod nazwą "W1" weszło w życie 15 maja 1939 r.
  2. Pododdziały specjalne pułku piechoty na stopie wojennej: kompania zwiadowców, kompania przeciwpancerna, pluton łączności, pluton pionierów, pluton artylerii piechoty, pluton przeciwgazowy.
  3. Jednostki oznaczone kolorem niebieskim przeznaczone były do osłony granicy zachodniej.
  4. Jednostki oznaczone kolorem zielonym były wzmacniane i formowane w okresie zagrożenia.
  5. 62 pp mobilizował się w "grupie niebieskiej".
  6. 66 pp mobilizował się w "grupie niebieskiej".

Bibliografia[edytuj]

  • Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Pruszków 1995, ​ISBN 83-85621-87-3​, s. 18, 218, 223,
  • Konrad Ciechanowski, Armia „Pomorze”, Wydawnictwo MON, Warszawa 1983, ​ISBN 83-11-06793-7​,
  • Pindel Kazimierz, Obrona narodowa 1937-1939, Warszawa 1979, ​ISBN 83-11-06301-X​,