Bitwa o Lwów 1920

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy bitwy z 1920 roku. Zobacz też: inne bitwy o Lwów.
Bitwa o Lwów 1920
Wojna polsko-bolszewicka
Polish Voluntary II Death Squad in Lviv 1920.PNG
II Ochotniczy Szwadron Śmierci w czasie walk o Lwów w 1920 roku. Z prawej ułanka Janina Łada-Walicka.
Czas lipiec–wrzesień 1920
Miejsce Lwów
Terytorium Polska
Wynik wycofanie bolszewików
Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  Rosyjska FSRR
Dowódcy
Czesław Mączyński Aleksandr Jegorow
Siemion Budionny
Józef Stalin
Wojna polsko-bolszewicka

Walki o Wilno • Bitwa pod Berezą Kartuską • Powstanie nieświeskie • Walki o Lidę • Zajęcie Wilna • Operacja Mińsk • Bitwa pod Dyneburgiem • Bitwa o Latyczów • Wyprawa kijowska • Zagon na Koziatyn • Zagon na Żytomierz • Bitwa pod Czarnobylem • Bitwa pod Wołodarką • Bitwa pod Bystrzykiem • Bitwa pod Boryspolem • Bitwa o Lwów 1920 • Bitwa warszawska • Bitwa pod Radzyminem • Bitwa pod Ossowem • Bitwa o Nasielsk • Bitwa pod Kockiem • Bitwa pod Hrubieszowem • Bitwa pod Cycowem • Kontruderzenie znad Wieprza • Bitwa o Mińsk Mazowiecki • Bitwa pod Zadwórzem • Bitwa białostocka • Bitwa pod Komarowem • Bitwa pod Dytiatynem • Zagon na Kowel • Bitwa nad Niemnem

Bitwa o Lwów 1920 lub Obrona Lwowa 1920 – walki toczone na przedpolach Lwowa w okresie ofensywy bolszewickiej na Polskę i po bitwie warszawskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Gdy sowiecki Front Zachodni pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego uderzał na Warszawę, sowiecki Front Południowo–Zachodni pod dowództwem Aleksandra Jegorowa (z Józefem Stalinem jako komisarzem politycznym Frontu)[1] uderzał na Lwów. Od połowy czerwca miastu zagrażały oddziały 1 Armii Konnej. Zagrożenie spowodowało przygotowania do obrony w mieście, zorganizowano też i wyposażono trzy pułki piechoty i dwa kawalerii oraz przygotowano linie umocnień polowych. 1 Armia Konna pod dowództwem Siemiona Budionnego nacierała po bitwach pod Brodami i Krasnem bezpośrednio na Lwów. Z Frontu Południowego Wojska Polskiego zostały tymczasem po 6 sierpnia[2] wycofane jednostki Wojska Polskiego dla wzmocnienia grupy uderzeniowej Frontu Środkowego przygotowywanej do uderzenia na flankę sowiecką znad Wieprza. Lwów był broniony w konsekwencji, przy równoległym do 1 Armii Konnej koncentrycznym natarciu 12 i 14 Armii sowieckich, przez trzy dywizje 6 Armii (18 DP, 12 DP i 13 DP) i jedną dywizję armii ukraińskiej gen. Mychajło Omelianowicza-Pawlenki broniącą przed bolszewikami linii Strypy i Dniestru na skrajnej prawej flance Wojska Polskiego (tworzące wspólnie Front Południowy pod dowództwem gen. Wacława Iwaszkiewicza). Społeczeństwo Lwowa również stanęło do obrony swego miasta. Po miesiącu walk, 16 sierpnia, Armia Czerwona rozpoczęła atak na miasto.

W bitwie pod Zadwórzem (stacją kolejową na przedpolu Lwowa), w której 17 sierpnia 1920 roku batalion lwowskich ochotników stawił czoło bezpośredniemu natarciu 6 Dywizji Konnej Budionnego na Lwów, zginęło 318 z 330 walczących powstrzymując skutecznie przez cały dzień atak wojsk bolszewickich. Jedenastogodzinna bitwa garstki obrońców z oddziałami bolszewickimi nazwana została później Polskimi Termopilami. Po dalszych dwóch dniach ataków na przedpolach Lwowa, 20 sierpnia 1920 roku Budionny wykonał wreszcie ponawiany wielokrotnie rozkaz głównodowodzącego Armią Czerwoną Sergieja Kamieniewa, nakazujący przerwanie szturmu Lwowa i wsparcie wojsk Tuchaczewskiego na froncie pod Warszawą[3], i przez Sokal i Zamość uderzył w kierunku Lublina. Kontrofensywa Wojska Polskiego rozbiła już jednak w tym czasie (16–18 sierpnia) Front Zachodni Tuchaczewskiego, działania 1 Armii Konnej były więc z punktu widzenia sowieckiego spóźnione, a każdy dzień związania 1 Armii Konnej w walkach pod Lwowem był niezbędny dla zwycięstwa polskiego nad Wieprzem, Wisłą i Wkrą.

Za walki miasto zostało odznaczone Orderem Wojennym Virtuti Militari.

Przypisy

  1. Funkcję komisarza politycznego przy nacierającym na Warszawę i Toruń Froncie Zachodnim pełnił Ivar Smilga.
  2. Rozkaz do przegrupowania.
  3. Dowodzący Frontem Południowo–Zachodnim Aleksandr Jegorow przy wsparciu Józefa Stalina ignorował rozkaz przekazania 1 Armii Konnej pod dowództwo Tuchaczewskiego. Jegorow i Stalin chcieli zdobyć Lwów, a następnie poprowadzić ofensywę przez Karpaty Wschodnie na Węgry, by odtworzyć Węgierską Republikę Rad.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]